KahveAltı

Facebook Çakalları

2012-01-11T18:33:00.007+02:00

Bu facebook olayı sayesinde, memleketteki erkeklerin avlanma yöntemleri hakkında epey bilgi sahibi oldum.

Mesaj kutuma düşen hepsi birbirinden yaratıcı! ve korkunç onlarca mesaj var bu avcılardan gelen. İşin daha vahim tarafı bu mesajları ciddiye alıp cevap veren birileri, bazı hatun kişiler var ki adamlar yöntem geliştirmek, tavır değiştirmek gereği bile duymuyorlar :(

İşte size bu mesajlardan bir kaç örnek;

"Merak ettim cennetten düşerken canın çok yandı mı?" diye sormuş zevzeğin biri.

"Kanatların yok belki ama bu fotoğrafta gördüğüm sen isen eğer inan bana sen gerçek bir meleksin" demiş başka bir zevzek.

"Ne zaman mezun oldun, hiiiç yabancı değiliz bence birbirimize ;) " demiş şapşalın önde gideni.

"Hiç değişmemişsin, sadece diş tellerinden kurtulmuşsun." demiş ötekisi.

"İnan bana, dün gece rüyamda seni gördüm. Beyazlar içinde çok güzeldin!" demiş başka bir sinir.

"Evlen benimle" demiş biri.

" Slm cnm ck gzlsn" demiş üşengeç bir yavrucak.

"Sen benim diğer yarımsın. İzin ver sana bunu kanıtlıyım" demiş öteki yarım,

"Beni hatırladın mı? Ben seni hiç unutmadım" demiş bir başka sinir...

"Eğer bana cevap yazmazsan susuzluktan ölen bir çiçek gibi kuruyup gideceğim özleminle" demiş bir şakacı şirin.

"Gözlerini gözlerimden ayırma sakın. Ölürüm" demiş öbürü.

Biri de oturmuş şiir eklemiş

"Ne gülümsemek gerçek mutluluktur…
Ne de ağlamak en büyük acının ifadesidir…
Ne seni seviyorum sözü gerçek sevgidir…
Ne de söylememek sevmediğinin göstergesidir…
Hayat ne gideni getirir…
......Ne de kaybetiğin zamanı geri çevirir…
Ya yaşaman gerekenleri zamanında yaşayacaksın…
Ya da yaşayamadım diye ağlamayacaksın" diye. Kesin kopyala-yapıştır yapmıştır :)

Çok keyifle kullandığım sosyal paylaşım sitelerinden biri facebook. Sevdiğim insanlarla zahmetsizce paylaşım içinde olabildiğim, mesafeleri hiçe sayacak kadar işimizi kolaylaştıran platformlardan biri. Ama böylelerinin de oralarda olduğunu bilmek fena...

Tarih Tekerrür edermiş

2012-01-04T19:33:00.016+02:00

2012 geleli 4 gün olmuş bile. Pehhh..

Yılbaşı gecesinin hemen ertesi sabah, daha tüm insanlık mışıl mışıl uyurkene, biz sıcacık yataklarımızdan kalkıp arabaya iki tane 8 yaşında oğlanı sıkıştırıp taaaa Maşukiye'ye gittik.

Yılbaşından bir kaç gün önce başladı plan-program kısmı. Murat ( eski dost Murat) gidelim derken içimden bir ses "biz bunu daha önce de yapmıştık sanki?" dedi bana ama tam da netleştirip hatırlayamadım detayları. Taa ki şeytan beni dürtüp bu postu tekrar okutana kadar :)

Geçen sene de Yılbaşı'nın iki gün sonrasında, biz hemen hemen aynı kadro ile Maşukiye yolundaymışız. "Bir daha da gitmem!" demişim üstelik, ne ayıpp :)

Bu sene 2'sini bekleyememiş olacağız ki sabaha kadar alınan onca alkolün üstüne 1 Ocak'ta düştük yollara. Seneye yeni yılı orada karşılarsak hiç şaşırmayacağım bu durumda :)

Bu sefer Maşukiye'de takılmayıp, Kartepe yoluna da vurduk kendimizi. Kar görmeyi hiç beklemeyen ben, o kadar kar görünce keyiften kendimi kaybettim, nefisti...

Topluca debelendik karların içinde, sonra da bir kulübede sucuk&ekmek yerken çıtırdayarak yanan sobanın başında ısıttık kendimizi. Çok güzeldi, kedicik mest modundaydı. Daha uzun kalmayı isterdim o dağ başında. Ahşap kulübenin tavanına vuran rüzgarın sesi de güzeldi, cama değip eriyen kar tanelerini izlemek de.

Ama resmen bir dejavu söz konusu sanırım, geçen seneyi tekrar ediyorum gibi. O günden beri yataktan çıkmıyorum, öksürük, sırt ağrısı ve halsizlik beni devirdi. İyi hissetmek istiyorum, olmuyor. Üşüttüm yavrularla karda oynaşırken, iyileşemiyorum bir türlü. Kimseye de sızlanamıyorum işin kötüsü. Koca, "istemeseydin dağ başına gitmeyi" diye umursamıyor, annem "iyi ki oğlanı da hasta etmedin!" diye söyleniyor. Ama karda oynamak bizim de hakkımız değil mi?

Diyeceğim o ki, hastayım bir çorba yapanım yok. Üstelik neredeyse dövecekler beni bu zalimler. Ben ne bahtsız bir kediyim yahu...

2 0 1 2

2011-12-31T00:29:00.003+02:00

Kedi'nin Dileği

2011-12-21T21:07:00.014+02:00

Sevgili Dışavurum 2012'de nerede olmak istediğimizi sormuş bu birbirinden güzel görsellerle bezenmiş yazısında.

Benim gibi karar vermesi ömür tüketen bir bünyenin, böyle bir soruya yanıt vermesi içinde sinir bozucu bir süre geçmesi gerekti tabii. Düşün, taşın, kıvran derken uzun yıllardır gitmeyi çok istediğim halde bir türlü yola çıkması kısmet olmayan bir hayalimi dilemeye karar verdim 2012'den.

Fransa'ya gitmek istiyorum ben. Val de Loire yani Loire Vadisi'ne.

Ve Fransa'nın Bahçesi'nde o eski, yeşil ve görkemli havayı solumak istiyorum.

Şatoları gezmek, şarap bağlarında üzüm çiğnemek istiyorum. Yıllar öncesinden kalmış olan kadehlerden kana kana şarap içmek istiyorum.

Tenten'in şatosuna ilham kaynağı olan Cheverny Şatosu'nun bahçesinde dolaşan ceylanları izlemek ve gün doğumuna kadar uyanık kalıp, yüksek tavanlı salonlarda klasik müzik dinlemek istiyorum.

Hadi lütfen siz de dileyin benim için, "Sokak Kedisi 2012'de Loire Vadisi'nde doya doya dolansın" diye. Tutar belki ;)

Bu konuda yazmak isteyen tüm blog dostlarının yazılarını bekliyorum,

Sevgilerimle

Görseller alıntıdır.

Kırmızı Kart 2

2011-12-20T21:27:00.004+02:00

... Göbeğini kaşıya kaşıya elindeki iphone ile konuşan adama gelsin bu kart.

Adam: Aluuu
Ne dediğini duymadığımız karşı taraf: .....
Adam: Abiii, verdiler mi sana da tekrar?
Karşı taraf: ......
Adam: Abii, verdiler mi diyorum yaa, bugün gene ??
Karşı taraf : .....
Adam: Kömür abiii kömür!

Zavallısınız siz diyorum, daha da başka birşey diyemiyorum. Elinde iphone, kıçında parlak takım elbise, üstünde yün palto. Ve her halinden belli ki minnet etmeni gerektirecek bir durumun hiç yok. Çingenelik de değil bu ya, bu artık düpedüz rezillik...

Konuşmanın devamını dişlerimi sıka sıka dinlemek durumunda kaldım. İçimden kalkıp suratına yüksek tonda çemkirmek gelip beni zorladı ama korktum. Cahille tartışma diyenleri hatırlayıp yutkundum.

... İyisi mi bana da gelsin bu kart sustuğum, korktuğum için.

Keyif

2011-12-06T16:06:00.008+02:00

İlk yılbaşı hediyemi aldım, çok mutluyum :)

English Home'un yılbaşı temalı ürünlerinden bir TV battaniyesi. Çok sevdim.

Şimdi doğru ekran karşısına kurulup, üstüme battaniyemi, elime de hafif kanyak eklenmiş kahvemi alıyor ve Woody Allen/ Match Point'e dalıyorum.

Sokak Kedisi için keyif vakti...

Battaniyemin fotoğrafı tepede, bu da filmim...

Filmin IMDb sayfası http://www.imdb.com/title/tt0416320/

Öptüm sizi

Özlem

2011-11-22T14:17:00.008+02:00

Kış gelsin, hava soğusun, kar yağsın, evlerin bacaları tütsün yine.
Üşüyelim, ellerimizi birbirimizin cebinden çıkarmayalım. Unutalım hatta, orada kalsınlar.

Yürüdüğümüz yollar ıslansın, arabamız kara gömülsün, sen öfkelen, ben endişeleneyim.Müzik dolsun aniden heryer, bildik notalar, özlendik sözlerle aksın gitsin yüreğimizden. Benim hep üşümeyi başardığım sahildeki çaycının yanına park edelim, geceyi dinleyerek öylece susalım yine.

Sen ara, ben heyecanlanayım, yüreğim küt küt atsın. Seni görünce yanaklarım kızarsın, senin hoşuna gitsin, bana "benimsin" de. Ben mutlu olayım. Hiç ayrılmak istemeyelim dönüş vakti geldiğinde. Ben arabadan inmeden oyalanayım. Ben indikten sonra sen yine öylece bekle, park ettiğin yerde. Gideme...

Ertesi sabaha birlikte uyanalım, kilometrelerce ötede olsak bile. Sen yine bekle beni, ben yine hep geri döneyim sana. Hep benim olana.

Özleyelim, sevelim, düşleyelim yine...

Görsel alıntıdır...

Hayırlı Bir Bayram Dileğiyle...

2011-11-05T22:02:00.008+02:00

Sevgili dostlar;

Mübarek Kurban Bayramımız, hepimize kutlu ve de mutlu olsun.

Bayramımızın anlamının paylaşmak, dardakileri sevindirmek ve hayırlara vesile olmak olduğunun unutulmaması temennisi ile hepinizi kucaklıyor, öpüyorum.

Unutmadan; yalnızlık ve yaşlılık çok zor. Bir güler yüz, bir sıcak tebessüm bile pek çok derde deva olabilir belki de...

Hepimize iyi tatiller ;)

Görseller alıntıdır...

Atatürk diyor ki;

2011-10-28T19:29:00.007+03:00

Gelecek nesillerin, Türkiye'de Cumhuriyetin ilan günü, ona en merhametsizce hücum edenlerin başında, 'Cumhuriyetçiyim' iddiasında bulunanların yer aldığını görerek şaşıracaklarını asla farz etmeyiniz!

Bilâkis, Türkiye’nin münevver ve cumhuriyetçi çocukları, böyle cumhuriyetçi geçinmiş olanların, hakikî zihniyetlerini tahlil ve tesbitte hiç de tereddüde düşmeyeceklerdir. / Mustafa Kemal Atatürk (1926)

Asla şaşırmayacaklarına olan güvenimle tüm gerçek cumhuriyetçi Türk evlatlarının Cumhuriyet Bayramını kutlarım. Yarın akşam fener alayında görüşmek üzere...

Parçalı bulutlu

2011-10-26T16:35:00.008+03:00

Hiç huzurum kalmadı, iç dengem allak bullak, gözlerim de hep nemli bu aralar.

Şehit haberlerine yüreğim yanıp okuldan eve dönecek olan evladımı beklerken ağlamaktan katılmak, eve dönemeyen o yavruların yolunu nasıl hasretle bekleyecek kimbilir anaları diye düşünmek, üstüne deprem acısını yaşayanları izlemek, ölenleri, yaşama tutunanları görmek, konuşulan, tartışılan onca zırvaya şahit olmak, kontrolsüz yapılan yardımların sağda solda heba olacağını bile bile seyirci kalmaktan başka yapacak birşeyi olmamak, medyanın esaretini ve al gülüm ver gülüm muhabbetlerini ayan beyan ortaya koydukları halde herkesin hala uyuyabildiğini farketmek, gelinen noktada artık minicik bir kıvılcımın bile ülkeyi 4-5 parçaya bölebileceğini anlamak, kadrolaşmanın ne nevi rezaletleri doğurduğu aleni bir şekilde ortadayken insanların hala devletten birşeyler bekleyebildiğini görmek...

Minnacık bir dokunuşla bile darmadağın olan yüreğim, yaşlarla doluveren gözlerim.

Doldum ve taşıyamıyorum sanırım artık. Birisinin bana sevgiyle sarılıp, saçımı okşarken "geçecek" demesine ihtiyacım var fazlasıyla. O birisinin beni gerçekten sevdiğine ve geçeceğine inanabilmeye bir de...

Fırtına

2011-10-17T16:25:00.005+03:00

Her sabah aynı bulutun altında başlarken hayata, koşar adım kavuşabilmek yeni yarınlara. Yalın, yalnız ve kararlı durabilmek tüm gölgelerin altında. Günlerce söylese bitmeyecek cümleleri taşımak yüreğinin en sıcağında.

Günlerden öfkeyken birgün, söylemek ve bitirmek; bir fırtınanın tam da ortasında...

Bırakmak yağmurun kollarına ve yeniden, damla damla yağdırmak yerinin boşluğuna.

Ve tekrar yalın, yalnız ve kararlı durabilmek tüm gölgelerin altında...

Görsel alıntıdır

Dizi Dizi Dizi

2011-10-14T13:57:00.014+03:00

Sonbaharın peşi sıra yaklaşan kışla birlikte, bu kedicik, soğuk sokaklarda üşüdüğünde keyfini ve kendini ısıtacak bir battaniyenin altına kıvrılmayı sever malum. E battaniye altı öyle boş boş da olmaz. Hele de eğer sevgiliyle birlikte sığışılmamışsa altına :)

Olayın saatine ve durumun seyrine göre elinde ya bir kahve ve ya bir kadeh şarap, belki bir kadeh kanyak olur kediciğin. Bir kitabın veya ekranın keyfindedir üstelik . İşte bu kış, böyle yayıla yayıla mırıl mırıl seyir keyfi yapacağı dizilerin peşine düştü gene.

Uzun uzun dizi anlatmayacağım oturup, sadece bir kaç fotoğraf ve isimlerden ibaret yazacaklarım. Merak eden otursun, seyretsin. Sonra üstüne uzunnn uzunnn konuşuruz nasılsa :)

Gelelim konuya. Hepsi çıtır çıtır bu dizilerin. Fırından taze çıkmışlar hani :)

İlk favorim Game of Thrones...

Reyting 10 üstünden 9.4. Dizinin ilk sezonu yayınlandı, 10 bölümle sezon finalini gördük. 2. Sezonun çekimlerine devam ediliyor. Kedicik de merak ile bekliyor.

Seyrederken beni her bölüm ayrı ayrı ters köşeye yatıran
nadir dizilerden. Olmaz demeyin, siz de izleyin :)
Dizinin IMDb sayfası için bir tık buraya

Bahsedeceğim bir diğer dizi eğlenceli seyirliklerden: Hart of Dixie.

Doktor hanım kızımız hayatını mecburen birazcık değiştiriyor. Şirin bir kasaba, yakışıklı bir kaç adam, seksi yan komşu, saf kasabalı/ çingene kurnazı ablalar :))

Değişikliğin böylesine can kurban. alın cips ve kolanızı, geçin ekranın karşısına. Düşünmeye gerek yok, eğlenceli seyirlikten ötesini de beklemeyin ama :)

IMDb sayfası için tıklayın

Diğer bir dizimiz ise Terra Nova.

Lost'un yerini alacağına inandığım, henüz sadece ilk dört bölümünü izlediğimiz, beşinci bölüm için merakla önümüzdeki haftayı beklediğim bu diziyi de aktarmadan geçmek büyük edepsizlik olurdu :)

Yıl 2149. Dünya bok gibi... İnsanlık, 85 milyon yıl geriye giderek o günlerden bugünlerin kurtarıcısı olmayı planlıyor. Gitmek için seçilen şanslı bir ailemiz var. Ve onların Terra Nova'daki yeni yaşamlarıyla birlikte dizimiz de başlıyor...

Dizinin IMDb sayfası burada

Bu yazıda son olarak bahsedeceğim dizimiz ise Ringer.

Angel ve Buffy the Vampire Slayer' dan tanıdığım Sarah Michelle Gellar'ı castta görünce dayanamadım, oturdum karşısına :)

İkisinin de başı belada olan ikiz kızkardeşlerin öyküsünü izliyoruz. Bazen hangisi daha tehlikeli, hangisi daha bencil, hangisi daha hırslı karıştırıyor insan. Her ne kadar biri şeytan, biri melek gibi gözükse dahi her ikisi de sadece kendileri için yaşıyor...

IMDb sayfası burada

Ben deli gibi dizi seyretmeye devam ediyorum, arada rastlayıp "yazsam" diyeceğim olursa eklerim, yeni bir dizi dizi dizi yazısıyla. Sizler de yazın, tavsiyelerinizi aktarın olmaz mı?

Herkese sıcak bir kış dileğiyle, keyifli seyirler ;)

Görseller alıntıdır

Algı/Yargı

2011-10-13T11:53:00.007+03:00

Anlamıyorum kardeşim ben. Nasıl bir piskopatlıktır bu başkası hakkında ahkam kesme, kendi dediğine inanıp, hakkında ahkam kesilen şahsı yok sayma meselesi?

Gel de sapıtma!

İnsanlığın en büyük arızalarından biri bence bu. İstisnasız herşeyi bildiğini sanan insanlar. Dır dır dır dırrr durmadan kendi görüşüyle lafa başlayıp, saatlerce "kesin şöyle", "muhakkak böyle", "aksi mümkün değil" alt çizgileriyle karşısındakinin kafasına kafasına vuran, sevimsiz, dediğim dedik, çaldığım düdük mizansencileri.

Hiçbir iddiam yok benim. Bildiğim herşey, ancak yaşadığım kadardır diyorum elin şapşalına peşinen. Haklı olup olmamak gibi bir kompleksim de yok hani bildiğim. Ama ısrarla bana, hiç olmadığım bir şekilde beni anlatıyor bahsi geçen şapşal, deli olucam. Bahsettiğimiz şey BEN isem, senin benden daha hakim olma şansın olabilir mi bu konuya? "Üşüdüm" diyorsam, "Hayır, üşümüyorsun" demen ne kadar mantıklı olabilir ki ey Allahın salağı?

Yanlış anlaşılma stresim büyük ya, durmadan savunma halinde buluyorum bir de kendimi. Bu işin beni daha da deli eden kısmı zaten. Çarp bütün kapıları suratına, dön arkanı, yürü git salağın uzağına. Ama olmaz! Yeter ki doğru ifade edebileyim kendimi diye çırpınıp duruyorum karşısında kekeleye kekeleye. Yok öyle demedim, yok öyle yapmadım, yok valla öyle birşey! diye diye.

Yaaa bu ne ??

Bırak bu zavallı da anlamayıversin seni kardeşim. Ne uğraşıyorsun elin sığ zavallısıyla illaki kırıcam önyargılarını diye. Sopalığım ben, sopalık.

Al işte bu da sonuç; yanıtlarım yok artık, cevaplarımı bildiğini iddia ederek gelen hiçkimseye...

Asabi Kedi'den bir tavsiye; konu siz olduğunuzda bile kendisini sizden daha ciddiye alan birini siz de ciddiye almayın...

Not 1: Yazı içinde geçen sevgi sözcüklerim için affınıza sığınıyorum.

Not 2: Görsel alıntıdır...

Ah be Celal

2011-10-04T07:54:00.008+03:00

Kedi bu sabah evinde oturmuş kahvesini içer ve sabah haberlerine göz atarken 46 yaşındaki 3 çocuk babası Celal Ekşili idam edileceği anı bekliyor.

Suçu büyük... İçki içmiş. Düne kadar suçu bile bilinmiyordu ama bugün diyorlar ki içki içti diye idam ediliyor. Suudi Arabistan'da. Ah be Celal kardeş, ne yaptın sen...

Celal Ekşili'nin çalışmak için gittiği Suudi Arabistan'da herşeyin sadece tek bir sahibi var. Her türlü yetki elinde. Bakanlar kurulunu o seçiyor, istemediği kararlarını veto edip "olmadı bu, ben ne dersem o olur" diyebiliyor. Bunu sorgulamaya kimsenin gücü yetmiyor, gücü geçtim bunu sorgulamak bile kelleyi kaybetmekle eşanlamlı. Yasama yok, siyaset yok. Sadece şeriat var. Şeriat ve Suudi ailesi var. Vikipedi diyor ki ---petrolün büyük bölümünü çıkaran ARAMCO şirketinde Suudi ailesinin payı 1973'te %25 iken, 1974'te %60'a, 1980'de de %100'e yükselmiştir---- Hiç şaşırtıcı değil. Ülkemizde de kapitalin hızla el değiştirdiğini görüyoruz. Polis ve güvenlik güçleri, halka değil şeriat ve Suudi Ailesine çalışıyor. Ulusal marşlarının adı "Kral uzun yaşa"! Faşist düzen...

Hal böyleyken Celal Ekşili için bir tek şans var; Kral'ın kendisini affetmesi.

Boynu Kral'ın iki dudağı arasında. Anayasa yok, kanun yok, hak yok, hukuk yok. Ne güzel değil mi? Yetmez ama evet ile aldığımız yol, anayasa var perdesi ardına saklanıp, var olan yasayı tahrib ederken; içine uygulamaya başlamadan aklımıza gelmeyecek pek çok rant kapısı yerleştiren faşist görüntünün, aklı selimleri ürkütüyor olması doğal değil mi? Kraldan çok kralcının var olduğu, hepsinin topluca şakşak ederek etek öptüğü bu coğrafyada, geleceği endişe ile bekliyor olmak ise korkutup yürek çarpıntısı yapıyor. Bazılarının savunduğu gibi laiklikle ilgili herhangi bir tehdit yoksa ve paranoyaklıksa eğer bu, görüntünün ve giderek değişen profilin bu korkuyu yaratmakta hiç mi suçu yok peki?

Celal Ekşili ve ailesi için birlikte geçirebilecekleri nice güzel günler diliyorum, halkıma da akıl ve sağduyu.

Görsel alıntıdır...

Bilmeyenler için Faşizm; Türk Dil Kurumu'na göre:

faşizm Fr. fascisme
a. 1. İtalya'da 1922-1943 yılları arasında etkinliğini sürdüren, meslek kuruluşlarına dayanan, devlet sınırlarını genişletmeyi amaçlayan, yetkinin, tek partinin elinde toplandığı düzen.
2. Demokratik düzenin yerine aşırı bir ulusçuluk ve baskı düzeni kurmayı amaçlayan öğreti.

--------------------------------------------------------------------------------

faşizm İng. fascism
Gerici, ırkçı ve saldırgan anamalcı öğelerin açık buyurganlığına dayalı düzen.

--------------------------------------------------------------------------------

Kamp mı dedi biri

2011-10-03T12:08:00.010+03:00

Haftasonu gene ormana kaçıyorum, uzun bir moladan sonra oksijene koşmak çok keyifli olucak. Heyecanı sardı beni fena halde, geçmez şimdi bu 5 gün :)

Bu kedi, bu haftasonu grubuyla beraber Karabük Yenice Ormanları'nda kamp yapacak. Şimdi bilgisayarımda geçtiğimiz günlerde giden başka bir grubun çektiği fotoğraflar dönüp duruyor. Nefis... Başkasına ait oldukları için paylaşamıyorum ama sağ salim geri gelip, kendi karelerimle oraların havasını sizlerle paylaşmayı çok istiyorum tabii her zamanki gibi.

Yol boyu çok eğleneceğiz, ona şüphe yok. Sonra çadırlar kurulacak ki 25 kişilik bir grubuz bu sefer, sanırım 20'ye yakın çadır çıkar bu durumda. Ardından da trekking ekipleri yola koyulur, kamp ekipleri de ateş başında kahve keyfine. Akşam olup da büyük kamp ateşi başına çöktüğümüzde keyif de huzur da tavan yapar ki en zevkli anlarındandır kamp ortamında. Şarkılar, türküler, çakırdır keyifler ;)

Yağmur da müsade ederse tabii. Bu tip aktivitelere katılanlar bilirler, doğa ne yaşamanızı isterse onu yaşarsınız... Karşı koymak, beklentiyi yüksek tutmak anlamsızdır. Islanmayı da seveceksin, çamura bulanmayı da. Ateş bile yakamadan dönülen nice kamp bilirim ben, yağmur istememiştir çünkü o ateşin yanmasını. Öyleyse ne çıkarsa bahtımıza diyerek vuruyoruz kendimizi dağa bayıra :)

Bundan önce gittiğim son kampa, yıllardır her çıkışımda "beni de götür" diyen babamı da götürmüş olmanın huzuru var içimde. İnsan bazen bir karar verir ve "ben neden böyle bir karar verdim, ya yalnışsa" endişesi taşır ama zaman geçtiğinde o kararı vermiş olmasının aslında tam da zamanı ve yeri olduğunu anlar ya, işte öyle...

Çok anı birikecek kalbimde, bir sürü fotoğraf çekmek istiyorum yüreğimle.

Hadi cuma, çok bekletme çabuk gel. Yordu beni bu upuzun mola :)

Görsel alıntıdır...

Gün

2011-09-29T17:38:00.008+03:00

Yorgun ve yalnız hissettiğin ruhunu, karanlık, uzun ve sessiz geçen gece boyu teselli edemediğin için sabah doğan güneşe küfrettiğin, arsızca seni davet etmekte olan güne gözünü açmak istemediğin ve en hayalkırığı halinle battaniyeyi tepene kadar çekip, tekrar yorgunluğuna yattığın bir sabah, adını kulağına gülücüklerle fısıdayan aşk dolu sese kavuşmak; ılık esen rüzgardan ürpererek uyanmak ve gerinerek gülümsemek gibidir hayata.

Birinin yıllardır ısrarla dediği gibi; gece nasıl biterse bitsin, sen her güne gülerek başla... :)

Görsel alıntıdır...

Ziyafet

2011-09-27T15:31:00.006+03:00

Hayat herkesin birbirinin tabağındaki yemeğe iç geçirdiği kalabalık bir masa sanki.

Ziyafet büyük ama herkes kendisine haksızlık yapıldığını düşünüp bir diğerinin tabağındakileri izlemekle meşgul. Sağla solla ilgilenirken kendi tabağındakiler buz gibi olmuş ama farkında değil. Farkettiğinde de şikayetine gerekçe hazır zaten.

Önüne geleni silip süpürerek yemek yiyen insanlara hayranlığım o yüzden işte. Iskalamıyorlar ellerindekini. Bekletip soğutmuyor, ilk gördükleri anın heyecanıyla yalana yalana mideye indirip üstüne kahvelerini içiyorlar.

Diğerleri ise farkında bile değiller ama başka birilerinin gözü kalmış olan soğuk tabaklarını çöpe sıyırmakla meşguller.

Mutluluğu israf diz boyu!

Yazık...

Aşk

2011-09-24T13:08:00.004+03:00

Aşk :)

Görünce tutamadım kendimi , direk çaldım ve her yere koydum; blogger, twitter, facebook, msn. Aklıma neresi gelirse :))

Sevdim kardeşim, sevdim işte :)

Hatta diyorum ki bir çıktısını alıp buzdolabından başlıyıp evin her köşesine de kondursam mı? Evet, eveet :)

Şimdi artık...

2011-09-23T20:20:00.006+03:00

Delilik; kısa sürer çok
Pişmanlık uzun.
Kararın doğru gibidir,
Sonrası hüzün.

Birde bakarsın arkanı dönüp,
Kalmamış huzur.
Soru sormaz,akıl almaz,
Tükenir gücün.

Sevgilim bitmiş,
Aşkımız bizim çoktan bitmiş.
Gördüm ben yazık ki senin,
Gözlerin gitmiş.

Her bitiş gibi,
Bu da yeniden başlamak demek.
Şimdi artık,
Bana yeni şarkılar gerek.

Bir bitene çare yok,
Birde yitip gidene.
Asla inanmamalı,
Ben hep varım diyene.

Korktum böyle olacağından,
Ama hep bildim.
Şimdi bu neyin tasası?
Korkununda ecele yok ki faydası...

Yazasım çoktu ama olmadı işte. Yazdım, baktım. Ekran içimden geçeni anlatamadı bana, ben anlamayınca sizi de yormayım dedim boşuna. Klip koydum araya :)

Büyüklerimin ellerinden küçüklerimin gözlerinden öper, iyi haftasonları dilerim...

Doğa

2011-09-10T12:35:00.006+03:00

İçinden hüzün geçen cümleler sayfalarımı esir aldığında,
Üstüme giymek için seçtiğim tüm renkler siyaha döndüğünde,
Işık görmek arzusuyla ileri bakıp nedense herşeyi karanlık gördüğümde,
Sabahlara gözümü açmak artık heyecan vermediğinde,
Bir çocuk sesine tepkisiz kaldığımı hissettiğimde....

Bana hep o can verdi.

Doğa bir mucize. Tadını çıkarın..

--- Görsel alıntıdır ----

Ben

2011-09-02T10:50:00.008+03:00

Görseli gerçek boyutta görüntülemek için tıklayın

İstemiyorum

2011-08-25T16:51:00.009+03:00

Geçenlerde bir kaç gün yalnız kalmam gerektiği için oğlumu anneme bırakmak üzere yola çıktım.

Yanımda yavrunun kıyafetleri, yaz kitapları, ödevleri, boya kalemleri, oyuncakları, ilaçları, hiç lazım olmadığı halde "alalım" diye tutturduğu ve sırf onunla uğraşacak vaktim olmadığı için çeresiz yanımıza almak zorunda kaldığım bir o kadar anlamsız eşya ile çıkıyoruz tabii evden.

Bunlar sırt çantama dolmuş vaziyette sırtımda.

Annem gelirken benim manava uğrayıp almam için sipariş vermiş, uslu bir çocuk olup yapmışım alışverişi. O meyve poşeti sol elimde.

Telekom'a uğramam gerekiyor, ona gitmesi gereken evraklar gene aynı elimde, başka bir poşette.

Yavruyu tutuyorum sağ elimle. Elimin bir kıyısında da yavru belki üşür diye yanıma aldığım kapşonlu hırka.

Bir adet şahsi çantam var tabii, o da boynuma çapraz asılmış vaziyette.

Yük eşeği bile benden daha hallicedir hani yani...

Bu arada sağ elimdeki yavru, sürekli hoplayıp zıplayıp durmadan da konuşmakta. Trafik fena. Şu koca caddeyi bir geçsek nihayet anneme varacağız ama kaldırımda ilerlemek bile pek kolay değil. Yollarda arabalar, kaldırımlarda insanlar. Nefes almak bile zor.

Baygınlık geçirmek üzereyim, bu kadar eşya aldım diye içimden sürekli kendime sayıp dökmekteyim. Bir taraftan yavruyu zaptetmeye çalışırken öte yandan da elalemin ayağının altında kalmasın diye üstümüze doğru akan insan selini kolluyorum.

Tam da bu anda, 20-22 yaşlarında bir delikanlı patt! diye yoluma atlıyor ve yüzünde kendini olduğundan bin kat daha salak gösteren bir sırıtış ile "Merhabaaa" diyor. Bir yandan da elindeki bir broşürü suratıma doğru uzatıp " İngilizce derslerde yaz kampanyası" diyor. İçimden kocaman bir sabır çekip "Yok sağol" diyorum, bir manevra ile yanından geçip gitmeye hamle yapıyorum.

Ama salak delikanlının beni bırakmaya niyeti yok, hemen tek adımla gene yolumu kesiyor ve ekliyor " Çocuk sınıflarımız da var ". Duruyorum, gözlerinin tam içine bakıyorum ve "Teşekkür ederim, istemiyorum!" diyerek, bu sefer anladığını farzederek yola devam etmeye çalışıyorum.

Nafile...

Bir kez daha sırarla durdurulunca artık içimde büyüyen şeytanı daha fazla zaptetmem mümkün olmuyor tabii ve benden bekleyemeyeceği kadar avam bir tavır ve yüksek bir sesle içimde kapalı kalmış tüm öfkeyi " Ya salak mısın sen?" diye bağırarak kusuyorum bir kaç saniye içinde.

" Görmüyor musun elim kolum dolu, acelem var. Yanımda çocuk. Bu sıcakta beni güneşin altında ne hakla bekletirsin sennnn! İstemiyorummm dedim, istemiyorummmm!!! Salak mıdır nedir yaaa" diye ardarda türlü cümle sıralayarak elimdeki meyve poşetiyle birlikte omuzundan ittiriveriyorum bir de.

Elinde broşür ile kalakalıyor yolun ortasında. Offff ya, offfff!!

Kardeşim broşür dağıtıyorsun anladık. Ama önce tavrını bir gözden geçir bakıyım sen. Bu ne saldırgan ve saygısız bir tutum? Yol kesmek ne demek...

Sonra hedefindeki insana bak bakıyım, seninle ilgilenecek vakti var gibi mi duruyor? Konuyla ilgileneceği varsa bile bu tutumunuzdan sonra iğrenir hale getirmenin ne anlamı var.

İlgilenmediğini anlaman için sana kaç defa hayır demesi gerekiyor?

Umarım tekrar aynı hatayı yapıp yolumu kesmezsin. Hala doluyum sana karşı, bilesin...

--- Görsel alıntıdır ----

Tatilertesi

2011-08-22T11:06:00.005+03:00

Güneyin o korkunç sıcağını unutmuş bu sazan kedi, ağustos ayında çekti gitti oralara.

Sonuç;

50 Faktörlü koruyucu+ şemsiye altından çıkmamaya rağmen kıpkırmızı bir ben şeklinde döndüm geldim geriye.

Herşey çok güzeldi ama ben evimi özledim :) Tatil benim neyime!

Bayram için gene tatil diyorlar, haykırarak "olmaz!!" dedim. Oturalım evimizde. Baklava falan ikram ederiz gelen gidene. Öfff ya ne tatili gene ? İmza: Nankör Kedi

Antalya'dayken "kış gelsin biran önce" diye dua edip durdum ve İstanbul'a gelince dişleri takırdayarak üşüyen bir insan olup çıktım. Çoook üşüyorum, çok :) Marketteki peynir dolaplarına bile yaklaşamıyorum titriyorum diye. Ahali kahkahalar atarak şahsımla eğlenmekte, "Şaka mısın yoksa sen" diye yüzüme yüzüme gülmekte. Sorarım ben bunların hesabını hepsine. Hele bir kış gelsin, herkes üşüsün ve şartlar eşit olsun da, veririz nasılsa cezalarını :))

Herneyse, şimdi bayram falan hikaye. Dört gözle okulların açılmasını bekliyorum, özgürlük lazım birazcık bu kediye. Gel 19 Eylül gel...

Şimdilik buralardayım ;)

--- Görsel alıntıdır ----

DND

2011-08-05T11:24:00.004+03:00

Merkür benim canıma okudu. Pişmiş tavuk bile daha az eziyetli bir ömür sürmüştür, eminim hani :)

Ve bu kedi, artık tatil zamanı diyerek ufaktan tatile çıkıyor. Güneyin ağustos sıcağının tokadını yiyip, aklı başına gelince hala hayatta kalmayı başarırsa dönecek. Siz bu arada kendinize iyi bakın, terli terli soğuk su içip, güneşte şapkasız gezmeyin.

Az uzaktayım :)

--- Görsel alıntıdır ----

Huzur Evi

2011-08-03T12:42:00.008+03:00

Şöyle bir baktım da sürekli gitmelerden, kaçışlardan, molalardan bahsediyorum son demlerde. Can sıkıcı oluyor belki de bu ruh halim ama çok yorgun hissediyorum kendimi. Yalnız kalmak insanın istemi dışında yaşanınca büyük bir üzüntü olabiliyor, evet. Kesinlikle bu duruma katılmakla birlikte, bazen de diyorum ki kısacık bile olsa arasıra yalnızlık en çok ihtiyaç duyduğum lüks benim.

Düşünsenize; gün boyu sürekli çalan telefonlara yetişme telaşı, bir sürü şeyi temin etme gayreti, hayatınızdaki "diğerleri" için hayatı kolaylaştırabilmek istek ve görevi. Ve bunun 09-18 gibi bir sınırı yok, hatta 7/24...

Uzaktan bakınca evde ve kadın olmak atla deve değil belki ama ofis hayatımda yorulduğum kadar yorulduğumu hissediyorum zaman zaman. O zaman karar vermem gereken şeyler hep başkalarına fayda sağlarken şimdilerde verdiğim kararlar en sevdiklerim için doğru veya yanlış oluyor ki bu beni çok daha titiz olmaya zorluyor en basidinden.

Bu rolden bıkkın ve dertli miyim? Belki. Bilemiyorum.

Ancak bazen yalnız kalmaya, biraz özlemeye, özlenmeye, sessizliğin tadını çıkarmaya ve yalnız ama yalnız kendi ritmimde yaşamaya ihtiyacım oluyor. Acıkınca yemek yapsam, canım isteyince uyansam, istediğim saate kadar müzik dinleyip film seyretsem, görmek istediğim herkesle kendi evimde bir araya gelip evimin rahatlığında vakit geçirebilsem. İstediğim kadar kitap okuyup başka işler için ara vermek zorunda kalmadan tadını çıkarsam çevirdiğim her sayfanın. Yataktan hiç çıkmadan yaşama lüksüm olsa mesele bir tek güncük bile olsa. Evime eşya seçerken bile sevdiklerimi değil de fonksiyonel olanları, uzun ömürlü olanları, ihtiyaç duyduklarımızı seçiyorum. Uzun soluklu birlikteliklerin bedeli bu mudur acaba diye de düşünüyorum bir yandan...

Sadece kendim için yaşasam yani, olmaz mı? Olmuyor.

Hayatımdan şikayetçi değilim, ne mutlu bana ki sevdiklerim, sevenlerim, her anımda elimi tutup yanıma koşan dostlarım var. En büyük zenginlik bu değil mi zaten ?

Geçenlerde biraraya geldiğim hanım arkadaşlarımın da aynı ızdıraba dem vurup "hani bizim yalnızlık hakkımız" diye kazan kaldırdığını görünce sevindim resmen. İyi dedim, tek değilim. Çalışan, çalışmayan tüm hatunların o esnadaki ortak paydası oluverdi bu konu bir anda. Ve oradan buradan konuyu çekiştirirken birden bire bir fikir geldi aklımıza: Huzur Evi!

Şehrin hepimize uygun bir köşesinde bir ev tutsak dedik. Aydınlık, geniş ve iç açıcı bir ev yapsak kendimize. Her birimiz birer köşesine el atsak, içimizden geldiği gibi dayayıp döşesek. Hepimizde birer anahtarı olsa ve imkan buldukca, ihtiyaç duydukça atsak kendimizi huzur evimize. Hiç iş yapmasak mesela o evde. Canımız istemediği sürece yemek pişirmesek. Çamaşır birikmese, ütü olmasa. Telefon da istemem. İnternete bile karşıyım, mobil modemlerden kullansın canı isteyen. Sığınsak evimize ve istediğimiz gibi geçirdiğimiz bir kaç saatcik hediye etsek kendimize?

Şimdi hepimiz harıl harıl bu projeyi geliştirmekle meşgulüz. Deli gibi ev bakılıyor, nette bulunan her güzel fotoğraf anında paylaşılıp fikir ediniliyor, kocalardan bu fikre sponsor olmak isteyen çıkar mı diye sondaj yapılıyor, bekar evine çıkmaya hazırlanan kız çocukları gibi heyecanlıyız üstelik. Büyük bir keyifle evlerde minik valizlere huzur evimize götürülecek olmazsa olmazlar sıkıştırılıyor :)

Ortaklaşa koyduğumuz ilk kuralımız ise şu; eve erkek girmeyecek :)) Öyle ya, huzur evi dedik adına :)))

Hadi hayırlısı ;)

--- Görsel alıntıdır ----

Bazen

2011-07-30T12:40:00.006+03:00

Bazen gitmeli insan.

Çok bunalınca, hissettikleri azalınca, paylaştıkları mutlu etmemeye başladığında, heyecanı yok olunca, artık içinden koşup boynuna sarılmak gelmediğinde; bununla savaşmak yerine usulca kabullenmeli bu yoksunluğu. Ve gitmeli.

Bir mola vermeli, şöyle uzun soluklusundan.

Temelli gitmemek için, bir aralık gitmeli yani. Yapışıp kalacağına, yeri geldiğinde uzak kalmayı da bilmeli insan. Dipdibe kalarak kırıklarının üstüne yenilerini biriktirmek yerine; uzaklaşıp kaçarak, kırgınlıklarını hafifletmeyi denemeli.

Olursa ne alâ. Yok olmuyorsa, o da alâ...

--- Görsel alıntıdır ----

Yaşlı Kedi

2011-07-27T11:14:00.006+03:00

Bugün bir yaş daha aldı bu kedi.

Saçlarındaki beyazlar arttı ama bir kuaför ile herşey çözülüyor.
Aklındaki "acaba"lar arttı ama "sorun değil" diye düşündüğünde herşey sorun olmaktan uzaklaşıyor zaten.

Hayatındaki karışıklıklar abartılı bir şekilde onunla yürümeye devam ediyor ama hayatı böyle kabullenmekten geri yapacak birşey olmadığı aşikar, onu da kabullendi.

Hissettiği gibi yaşaması için yeterince cesur olmadığının da farkında artık kedi ama böylesi daha hayırlı belki diye düşünmeyi de öğrendi.

Bütün hafta yoğun geçti, her yeri ağrıyor yorgunluktan ama bir dost sesiyle bir fincan kahvenin hepsini unutturacağına emin.

Hayat kendisinden insan ve zaman eksiltirken büyüyor kedi de düşe kalka.

Nefes almak böyle birşey işte :))

Nice yaşlar bana...

--- Görsel alıntıdır ----

Gel Keyfim Gel

2011-07-20T12:50:00.007+03:00

Gel keyfim gel!

Kocaman bir plaj şemsiyesinin altında şezlonguma yayılmış oturmaktayım. Öyle kalabalık, sersefil bir plajda falan değil ama. Kumsalın hemen dibindeki kocaman bir evin sadece bana ait olan sahilindeyim. Müzik bir kıpır kıpır içimi açıyor, bir hafifleyip dinlendiriyor. Pek sevgili DJ'im yüzüme bakıp ruhsal durumumu anlayarak tam da o an çalsa diye düşündüğüm tüm parçaları dizi dizi çalmakta.

Yanımda 50 tane kitap var. Canım hangisini isterse açıp okuyorum.

Bira hep buz gibi, patates kızartmam hep sıcak ve çıtır çıtır...

Deniz kokuyorum.

Akşama evin bahçesindeki dev ekranda çimlerin üstüne, yıldızların altına serile serile seyredeceğim filmin hayalini kuruyorum.

Sıcak mı geldi, kalkıp iki adımda suya kavuşuyorum. Sürekli ıslak gezsen mesele değil hani, yazın orta yerindeyiz nede olsa.

Hiç telefon sesi yok. İnsanlara duyulan özlem de yok. Sevdiklerim yanımdalar. Gerisi zaten teferruat :)

Hiç üzüntü yok, hep gülücükler. Hiç endişe yok, hep emniyette olma ruh hali.

Araç sesi yok, bekleme yok, tercih yapmak yok, kapris yok, giyinmek için mecburiyet yok.

Çarşaflar bembeyaz, havlular yumuşacık, saçlar ahenkle dans ediyor.

Olsa fena mı olurdu yani şimdi :((

Beynim bulandı, sıcak beni çıldırtmakta. İmdat...

--- Yukarıdaki satırların hepsi külliyen yalan ve malesef görsel de çalıntıdır :(( ----

Korku

2011-07-13T16:26:00.004+03:00

Korktu.
Gidip de varamamaktan değil,
varıp da dönüş yollarını kaybetmekten değil,
dönüp de geride bıraktıklarını yerlerinde görememekten değil;
bir kendini bulmaktan, bulduğundan korkmaktan korktu.( Pinhan / Elif Şafak )

Gitmeyi mesele sanır da hep gitmek istemekten, gidememekten, gidememiş olmaktan şikayet eder de insan; sonra bir yerlere bağlanıp öylece kalakalır hani. Aklının bir köşesi hep o yoldadır ama dönüp gitmek, o kuyuya dalmak cesaret ister işte.

Yanındakilerden, sahip olduklarından, biriktirdiğin onca şeyden, planladığın pek çok işten, sevdiklerinden, sevenlerinden, seviştiklerinden, hatta isteyip de sevişemediklerinden, söz verdiklerinden, dolapta seni bekleyen bir parça beyaz peynirden gidemez insan.

Kendine doğru yürürken yalnız kalmaktan korkar çünkü. Gerçekte "Ne" olduğunu görmek cesaret ister, "Kim" olduğunu bilmek yürek ister. Çünkü sandığımız BEN ile gerçek BEN arasında hep öyle büyük bir kalabalık sıkıştırırız ki hepsini bir tarafa bırakıp, bir tek kendimizle yalnız kalmak zor gelir bize.

Asansörde karşılaşmış iki yabancı gibi sıkıntılı sıkıntılı bakarız ayakkabılarımızın burunlarına. Yarı hazırolda, anksiyetesi tavan yapmış bir savunma modunda,"gelsek de insek" fikriyle sayar dururuz katları içimizden...

Ve bir gün geliriz o kata. İneriz kendimizden. Gerçekte kim olduğumuzu hiç bilemeden.

------Görsel alıntıdır--------

Anladım ki

2011-07-11T14:33:00.009+03:00

Anladım ki kendini fazla ciddiye almayacakmışsın. Gün gelir, senden daha önemli insan ve meselelerin başrolünde olduğu bir kadere boyun eğermişsin.

Anladım ki insanları fazla ciddiye almayacakmışsın. Gün gelir, senin boyundan büyük kaftan biçtiklerin, eteklerine takılıp düşerlermiş.

Anladım ki hayatı fazla ciddiye almayacakmışsın. Gün gelir, sen daha "ne oluyor" diyemeden o da biter gidermiş.

Anladım ki tek doğru bugün ve tek gerçek şu an elini tutanmış. Meğer yarın koca bir yalanmış...

------Görsel alıntıdır--------

Sözüm Meclisten İçeri

2011-03-22T15:47:00.024+02:00

Yaklaşan seçimle birlikte siyasi partilerin hayli hareketli günler yaşadığı, gündemde milletvekili aday adaylarının cirit attığı Türkiye'den "merhaba" herkese.

Olan bitenleri gururla izliyorum.

Halkım, halkına hizmet etmek için nasıl da istekli, inanın izlerken gözlerim yaşarıyor. Aday adayları nasıl koşa koşa dayanıyor parti kapılarına. Futbolcusu, sanatçısı, yazarı, medyatik kişilikleri... Hepsi vatana hizmet aşkıyla yanıp tutuşarak, üyelik ve başvuru işlemleri peşinde ömür tüketiyorlar.

Helal olsun hepsine...

Partilerin de işi çok zor. Bu kadar kalifiye ve muazzam aday içinden, partilerine, halka ve ilkelerine hizmet edecek en iyi, en doğru isimleri seçmek hayli zor olsa gerek.

Öyle ya, milletvekili olma şartlarına haiz olmak başlı başına mühim. Çünkü koskoca bir ülkenin yasama organını oluşturan ağır taşlardan biri olmak son derece önemli. Her önüne gelenin eline böyle bir yetki vermek, eğitimsiz ve vasıfsız isimlere görev atamak da doğru değil elbette.

Bir işin sonucunda elde edeceğin sonucun kalitesinin, işin başında uyduğun koşullar ve elbette seçtiğin hammadde ile direk doğru orantılı olduğunu bilmeyen var mı konu seçmek ve seçilmek olduğunda?

O yüzden eminim ki tüm siyasi partilerimiz, adaylarını son derece titizlikle eleyip, taşımaları gereken üstün nitelikleri inceleyip, gereken titizliği gösteriyorlardır.

Keşke böyle olsaydı değil mi...

Ne yazık ki durum bizim ülkemizde böyle değil. Bizim ülkemizde halkın geleceği ile ilgili kararlar almak, kanunları düzenlemek gibi tüm gelecek nesilleri ve ülke içindeki sosyal düzeni ilgilendiren bu çok mühim pozisyona seçilebilmiş olmak için üç beş kıytırık koşul yetiyor da artıyor bile. Kanun diyor ki;

1- 30 yaşını doldurmuş olmak.

2- En az ilk okul mezunu olmak

3- Askerlik hizmetini yapmış olmak

4-Kamu hizmetinden yasaklanmamış olmak

5 -Taksirli suçlar hariç 1 yıldan fazla hapis yatmamış olmak

6-Yuz kızartıcı suç islememek

7 -Devlet sırrını açığa vurmamış olmak

8 -İdeolojik ve anarşik suçlara katılmamak

9- Kısıtlı olmamak

Milletvekili olmak için yeterlidir. Bunu üstüne siyasi partilerimiz popülerlik, maddi güç ve medyatiklik arıyorlar, hepsi bu ne yazık ki.

Yoksa son iki gündür aday olduğunu izlediğimiz değil milleti temsil edip kişisel iradesi ve fikriyle görevini yapacak, bilakis kendini bile doğru ifade etmekten aciz bir sürü isim bu cesareti ( ki cahil cesareti belki de bunun adı ) gösteremezdi sanıyorum. Ya da geçen dönemlerde milletvekili olmuş, adını sadece alkollü araç sürerken polis kontrolüne yakalanınca duyduğumuz, "Sen benim kim olduğumu biliyor musun?" diye memleketin polisine saldıran, boş vakitlerinde polis şefini tokatlayan, mitinglerde bölücülük sloganları atan, taciz veya tehdit suçlamalarıyla gündeme düşen isimlerin o koltuklarda işi neydi, değil mi ya...

Bu insancıkların içlerindeki vatana hizmet aşkının temelinde yatan menfaat meselesini ortadan kaldırsak acaba kaç tanesi bu uğurda vakit ve nakit harcamaya devam ederler sizce? Bir anket yapsak ne yanıt verirdiniz? 550 Milletvekili olan mecliste kaç vekil görevini layıkıyla yapıp bu uğurda vaktini ve nakidini harcardı sizce? 10 - 20 - 30 - 100 - 200 ?

Eğer milletvekili olmak, olanın üstüne dokunulmazlık gibi bir zırh giydirmeseydi bunların kaçı bu hızla koşardı aday olmaya ? Camiyi çalmak için kılıf hazırlamak gibi değil mi bu durum sizce de?

Eğer milletvekili olmak, bu ülkede her kapıyı ardına kadar açmıyor olsaydı ?

Eğer milletvekili maaşları 5.600.-$ olmasaydı ?

Eğer iki yıl, evet sadece iki yıl milletvekilliği yaptıktan sonra emekli olunmuyor olsaydı ?

Emekli olunduğunda alınan maaş ömür boyu 6.000.-TL( ki ölümden sonra maaşı aile almaya devam ediyor) olmasaydı ? ( Rakamlar http://www.emekli-maasi.com/arsiv/ulkelere-gore-milletvekili-emekli-maaslari.aspx bağlantısından alınmıştır )

Lafın kısası;

Bütün bunları peşinen satın almak için parti kapılarına yüklenen tüm şahsiyetsizlere de, piyasasını güçlendirmek için adaylarında; maddi gücü ve popülaritesinden başka koşul aramayan partilere de yazıklar olsun!

Ben bunların dışındayım diyenler; önce şu dokunulmazlık zırhına ve adaletsiz özlük haklarına bir çare bulsunlar ve üstlerine alınmasınlar. Yok bu işe sessiz kalıp, deveyi güdüyorlarsa onlar da üstlerine alınsınlar, onlara da yazıklar olsun!

------Görsel alıntıdır--------

Felaketi Beklerken

2011-03-18T14:22:00.021+02:00

Dünya bir hafta önce, 11 Mart sabahı Japonya'da meydana gelen depremin etkisinde hala.

Deprem sonrası oluşan dev dalgalar; şehirleri, kasabaları yuttu ve bizler, sıcak, güvenli evlerimizde izledik ölümden kaçmak için çırpınan o insancıkları.

Neyse bitti diyecekken, bir de baktık ki nükleer santrallerde patlamalar başladı. Tam onlar da önlendi, herşey yolunda diyeceğimiz sırada bir patlama daha, ardı ardına gelen radyoaktif sızıntı haberleri, tehdit derecelerinde artışlar ve karantina bölgelerinde kalıp ailelerinden, hayatlarından soyutlanan insanlar gördük ne yazık ki.

Fukuşima'daki santralin üstünde uçup duran, deniz suyu ile soğutma çalışmaları yapan helikopterler, yangın uçakları durmadan çabalarken bu sefer de Japonya; her felaketin üstesinden gelecek bir güce sahip dediğimiz Japonya; Dünya ülkelerinden yardım istedi. İmdat çağrısı yaptı, destek diledi. Kendi elleriyle inşa ettikleri, son teknolojiyle donanmış ve insan hayatına konfor katması için yaratılmış nükleer santrallerine bir türlü DUR diyemedikleri için.

Radyoaktif madde yüklenmiş radyasyon bulutları Dünya üstünde yol alıyorlar artık. Tokyo'ya ulaşmaz denirken, tehdit Amerika'ya kadar dönmüş durumda. Herkes tedirgin, herkes çaresiz, herkes şaşkın.

Çernobil'i hatırlayanınız var mı?

Çernobil'den sonra yaşanan acıların günümüze kadar taşındığını bilmeyeniniz var mı?

1986'dan 2011'e. Bugün, olayın üstünden 25 yıl geçmişken dahi Van Gölü'nün tabanında o dönemden kalma radyoaktif madde bulunduğunu izliyoruz. Ne acı...

Bu yazıya Çernobil'den sonra dünyaya gelmiş bebeklerden resimler koysam mı diye düşündüm ama görsellere bakabilmem bile mümkün olmadı, öyle fenaydı ki yüreğim dayanmadı izlemeye. Çok fena, korkunç ve yürek dayanmayacak görüntüler onlar. Ama durumu esas korkunçlaştıran ne biliyor musunuz?

Hepsi gerçekler...

Bir film sahnesine ait değiller. Makyaj veya dijital teknik değil onları bu değişikliğe uğratan. Radyasyona maruz kalmış nesillerin sonuçları onlar sadece...

Günümüzde boyutları daha büyük olacak bir patlama için geriye sayıyor insanlık. İyot tabletleri stoklanıyor, aileler panik içinde ne tedbir alabileceklerini araştırıyorlar.

Fukuşima 50'si adı verilen 180 kişilik ekip - ki orada kalmaya devam etmek, intahar etmekle eşdeğer - santraldeki görevlerini bırakmadan, canlarını ortaya koyarak insanüstü gayret sarfediyorlar. Bir yandan da yakıt çubuklarını soğutmak için dışarıdan bir elektrik hattı çekilmeye çalışıyor hızla. 180 kişilik bu kahraman grup, 50 kişilik ekipler halinde vardiya alıyor ve tüm insanlık için çalışıyorlar.

Dilerim beklenen olmaz ve tüm bu gayretlerin olumlu bir sonucu, herkesin yüzünü güldürecek bir nihayeti olur.

Ama ya olmazsa?

Durum fena. Bu feci tablodan ders alabilmiş olsak bari diye düşünüyorum tabii ama sonuç ne yazık ki umduğum gibi değil. Malesef ülkemin idari kadrosu, iktidarı "Hamdolsun bize birşey olmaz!" mantığıyla Nükleer Santraller konusunda ısrarcı ve geri adım atmamak konusunda da son derece inatçı.

Tüm dünyayı bizde olan bitene hayretle bakarken görüyorum ve inanın ben bile şaşkınlığımı gizleyemiyorum.

1986'da halkın karşısına geçip radyasyonlu çay içme zevzekliğini gösteren, dönemin Sanayi ve Ticaret Bakanı Cahit Aral "Dinine, imanına inanan radyasyon var, demez" diye konuşmuştu. Bu ismin, kazadan sonra krizi kontrol etmek için kurulan Türkiye Radyasyon Güvenliği Komitesi'nin açıklama yapmaya yetkili tek kişisi olduğunu da hatırlatmak istiyorum.

Demek ki bizler geçmişten ders almayı gerçekten bilmiyoruz. Ve görünen o ki sadece felaketler ve değişen dünya düzeni ile savaşmamız, tedbirler almamız yetmiyor; halk olarak hep birlikte öncelikle cehaletle başa çıkmamız gerekiyor.

İşimiz çok zor. Allah yardımcımız olsun...

"Aman Allah" dedirten haller

2011-03-18T12:41:00.012+02:00

İnsanları; genel görüntüleri ve tercihleriyle sınıflandırmanın yanlış olduğunu, bu tip bir etiketlemenin haksızlık olduğunu savunanlara katılmamak mümkün değil elbette.

Ama öyle durumlar var ki, siz istemeseniz de içinizden bir ses, karşınızda duran şahsı, direk görüntüsüyle değerlendirip "Aman Allah!" dedirtiyor.

İşte bana bunu dedirten, içimi ortamı bağıra bağıra terketmek isteğiyle dolduran, korkunç görüntülerden biri: Açık ayakkabı ve çorap!

Yapmayın bu bana güzel kardeşlerim, yapmayın ne olur!

Moda da olsa, çok tarz da dense, bütün dünyayı da sarsa nasıl bir çirkinliktir bu, anlamam mümkün değil...

Ha ayakkabının topuğuna basa basa gezen bir adam, ha açık burunlu bir ayakkabının içine çorap giymiş bir kadın. İkiside aynı oranda öfke yaratıyor bünyemde.

"Bu tip tercihler kültür meselesidir, görgü ve birikim işidir" diyenlere gel de alkış tutma şimdi. Açık ayakkabı ile çorap giymek, bu görüntüye beğeniyle bakmak; bana olsa olsa tarzsızlık, olmamışlık, avamlık çağrıştırıyor. Modayı takip etmek uğruna tarzından ödün verenler de komik ve çiğ geliyorlar.

Dün kuaförde karşılaştığım bir hanımefendi, seçimi ve davranışlarıyla bu tesbitimi iyice pekiştirdi. Açık ayakkabı & Çorap seçimine bir de ağzındaki sakızı ekleyince "Offf Aman Allah" dedirtti bana. İkisine de dayanamayan bünyem helak oldu işimi bitirip ortamı terkedene kadar.

Neyse bu görüntüye maruz kalmanın ilk şoku geçti çok şükür, hazır anısı tazeyken yazıyım da eşe dosta duyurayım dedim. Ama bir daha karşılaşırsam işaret fişeği ile imdat çağrısı yapacağım, haberiniz olsun :)

Yaşasın, okuyorum!

2011-03-13T19:59:00.011+02:00

Duydum ki neredeyse her kitabını okuduğum Paulo Coelho'nun Elif isimli bir kitabı Türkçe'ye çevrilmiş, üstelik de ne yalan söyleyim Can Yayınları'nın beni sıkıntıya iten o beyaz silüetinden de sıyrılıp bayrağım renklerinde kırmızı-beyaz bir kapak ile huzurumuza çıkmış; 'e o halde ne duruyorum, alıp başlıyım bir kenarından' diye düşündüm hemen. ( Bu uzun cümle için Tanrı beni affetsin. Amin)

Erken başlayan bu bol koşturmacalı pazar gününün finalinde, nihayet kahvem elimde, kitabım yanımda, keyfim de yerinde bir eda ile oturdum masama. Uzun süredir basılı kitap okumaktan o kadar uzaktım ki ayıplıyordum kendimi işin aslı. Beni tanıyanlar ne doyumsuz bir okuyucu olduğumu bilirler , hiç sıkılmadan ve kıpırdamadan saatlerce bir kitabın dünyasına dalmak ve içinde kalmaktan muazzam keyif alırım/alırdım :(

Ancak bir kaç ay önce Aslı'nın tavsiyesi ile çok beğenerek okuduğum Ayfer Tunç'un kitabından ( Taş, Kağıt, Makas ) sonra elime aldığım iki Alain de Botton ve bir Irvin D. Yalom kitabı sağda solda halen sürünmekte ne yazık ki. Bir türlü hakettikleri gibi aklımı ve sevgimi verip, okumaya konsantre olamadığım için onlara yaşattığım bu sürünme halinden dolayı kınıyorum kendimi!

Okumaktan bu kadar uzaklaşmamın bir başka sebebini de Ayfer Tunç'un kitabını okurken farkettiğim göz problemime bağlıyorum aslında. Ve ısrarla ihmal edip halen bir doktor kontrolüne gitmediğim için Coelho'nun kitabının diğer emsallerinden büyük ebatlarda olması ve iri puntolarla yazılmış olması da pek hoşuma gitti :) Gözlüğü burnunun üstüne düşürüp okuyan yaşlı teyzeler kervanına katılmak üzereyim, aman ne ala :)

Neyse, okumaya başlıyorum diye duyurayım dedim. Diğerlerinin akıbetine uğramaması için tedbir bir nevi, utanıp da yarım bırakmaya kalkmıyım diye bir gözdağı yani :)

Bana müsade, gidip okumanın tadını çıkarıyım ;)

------Görsel alıntıdır--------

Sorgulama

2011-03-12T09:27:00.011+02:00

Güneşli bir İstanbul cumartesisinden günaydın diyorum, yetti artık orada burada gezinmek!

Akşam çok güzel uyuyup güne de güzel başladım. Sabah kahvaltısını yapan oğluma eşlik ettikten sonra da alıp geldim kahvemi, sizleri okuyarak içeyim diye, oturdum bilgisayarımın başına.

Alışkanlık üzere ilk uğradığım sayfalardan biri olan kişisel facebook sayfamı açtım. En son yorumumu 21 saat önce Japonya depremi ile ilgili yazdığım duruma gelen yorumlara, üzüntü içinde yaptığımı görünce şöyle bir kalakaldım.

Dün sabah bu saatlerde televizyonda izlerken kendimi tutamadan ağladığım, içimi kaplayıp beni üzüntüden bitiren felaketi unutmuş, hayatıma kaldığı yerden devam ediyor olmam tuhaf geldi birden bire bana. Samimiyetsiz buldum kendimi bir şekilde. Madem dün o kadar üzüldüm, bu sabah, henüz olayın üstünden 24 saat bile geçmeden bu kadar mutlu ve unutmuş olmam doğal mıydı ki? Ben sıcak evimde "kahvaltıda ne hazırlasam?" sorusuna yanıt ararken; birileri felakette kaybolan evlatlarının, yitip giden hayatlarının yasında, ayakta nasıl kalabileceklerinin derdindeydiler. Aileler parçalanmış, ömürler bir dakikada bitmiş ve tüm hayaller yerle bir olmuştu. Üstelik tehlike hala geçmemiş, santraller ciddi tehlike yaratırken, hayatta kalanların kendi canlarına dair korkuları bile geçmemişken bendeki bu aptalca pür neşeye çok bozuldum. Yakıştıramadım kendime, tuhaf geldim içimdeki ben'e.

Geçtiğimiz günlerde beyin kanaması geçirip hayata erkenden veda eden Ayşe'nin cenaze törenini izlediniz mi bilemiyorum. Ailesi ve takım arkadaşları ayakta duramayacak kadar perişan haldeyken, hemen yanlarında sohbet edip kendi aralarında gülüşüp duran iki futbolcu takılmıştı gözüme. Ve çok kızmıştım onlara. Yakışıksız bulmuştum durumlarını, hiç gelmeseler daha iyi bir iş yapmış olurlardı diye düşünmüştüm. O sahneyi gören pek çok kişinin de aynı fikri paylaştığına eminim, acıya saygı duymak lazım...

İşte bu sabah belki de kendimi o iki futbolcu gibi hissettiğim için bu kadar kızdım mutluluğuma. Aynı saygısızlığı göstermiş gibi utandım yaşadığım keyiften.

Ve derken bir de madalyonun diğer yüzünü gördüm. Başımıza gelen kötü olaylarda, hayatımızdakiler de üzülsün, bizle birlikte aynı duyguları yaşasın, aynı tepkileri versin isteriz de hani hepsinden göremeyiz beklediğimiz aynı yaklaşımı da bize verdiği değeri sorgularız ya hani... Biz bu kadar kötüyken onların gülmelerine öfkelenir, 'nasıl yapabilir bunu!' diye isyan ederiz ya hani...

Öğreniyor insan. Kişi başına geleni yaşarmış demek ki sadece. O yüzden ben dün ağlarken bu sabah gülebiliyormuşum. Ben ağlarken yakınlarım gülebiliyormuş.

Hayat; herkes için başka bir yüzünü gösteriyorken aynı hissi duymak ve muhafaza edebilmek çok zormuş meğer. Japonya'nın başına gelen felakete üzülmüş olmakla birlikte aynı anda kendi hayatında büyük bir mutluluk ile gülümsüyor olabilmek mümkünmüş ve herkes için doğalmış demek ki...

Offf of!

2011-03-11T11:19:00.004+02:00

İleri demokrasinin 10. gününden sevgiler herkeslere...

Kötü bir gün geçiriyorum, Japonya'da olan deprem beni çok üzdü. Arabalarından inip koşarak kaçmaya çalışan insanların görüntülerini izlemek ise beni altüst etti.

Fena hassasım zaten bugün. Bir kere kötü hastayım. Öyle bir üşütmüşüm ki kendime gelemiyorum 3 gündür. Kar yağışının romantikliğine kanıp, lapa lapa yağan karın altında Bağdat Caddesi'nin başlarından Bostancı'ya kadar yürüyüp, üstüne bir de bere ve atkı takmayı reddedince dayak yemiş gibi oldum, halim fena :(

Sağlıksız olmaktan nefret eden ben, sinirlerimi de bozdum tabii hastalıkla birlikte.

Sonra, birine çok kızdım. Oturup kızgınlığımı anlatmaya kalksam anlamayacak, olay uzayacak, iş çığrından çıkacak diye sustum, o kızgınlığımı da söyleyemedim suratının ortasına. Anlamıyorum kardeşim seni ben, ya anlayacağım gibi konuş ya da çek git bir huzur ver...

Bu blog da olmasa kime böyle dümdüz dertlenirim bilmiyorum, yeri gelmişken bir kez daha bağırayım: BLOGUMA DOKUNMAYIN!!!!

Hastalıktan bunalmış, ruhu sıkılmış ve sinirleri gerim gerim gerilmiş bir kedi olaraktan bencil olmaya karar verdim! Oturup düşüneceğim, beni böyle bir durumda en çok ne mutlu eder diye, onu bulmaya çalışacağım. Önerilere de açığım bu arada.

Haftasonumuz güzel geçsin bari,

Öperim

------Görsel alıntıdır--------

İleri Demokrasinin 4. günü

2011-03-05T09:49:00.001+02:00

İsveç'teyim.

Özgürlük dendiği gibi burada gerçekten var mı diye bakmaya geldim. Varmış...

İleri Demokrasinin 3. günü

2011-03-04T11:32:00.000+02:00

Bu sabah Belçika'da açtık gözümüzü... Brüksel'den yazıyorum(yazabiliyorum!) yani size...

Yarın, öbür gün kimbilir nerede oluruz.
İleri Demokrasi'nin daha ne kadar süreceğini bilmiyorum ama bizlere dünya turu attıracak kadar uzamaz umarım...

İleri Demokrasinin 2. günü...

2011-03-03T07:54:00.000+02:00

Bloguma erişimimin engellendiği "ileri demokratik" ülkemden çok uzaklardan yazıyorum bugün gene.

Amerika, California Fremont'dan...

Tıpkı dünden beri gelen ziyaretçilerimin hepsinin, ileri demokratik ülkem sınırları dışından geliyor (gelebiliyor!) olmaları gibi...

Bakalım bu aptallık daha ne kadar sürecek...

Nerede kalmıştık ?

2011-03-02T15:24:00.000+02:00

Hiç sebep yok iken, bloguma Türkiye'den erişim mahkeme kararı ile yasaklandığı için; bugün size Amerika Georgia Hampton'dan yazıyorum. Ve bugün özgürce iletişim kurabilmeme vasıta olan Amerika'yı ve haklarını sonuna kadar savunan vatandaşlarını yürekten kutlayarak, varettikleri "ileri demokrasiye" teşekkür ediyorum...

Ya Senin Doğanda Ne Var?

2011-02-22T18:05:00.008+02:00

6.Dağ Filmleri Festivali başlıyor.

01-06 Mart Tarihleri arasında İstanbullu sanat ve doğaseverlerle buluşacak olan festival, yüklendiği misyon ile oldukça büyük bir sorumluluğun altına girmiş durumda. Çevre, doğa, spor bilincinin uyandırılmasının yanısıra sanatın ve sanatçının da olaya katılımını sağladığı için çok önemli bulduğum festivalin gösterimlerinin tamamen ücretsiz olması ise ayrı bir alkışa değer konu tabii...

Festivalin resmi web sitesine ve diğer illerdeki etkinliklerine buradan ulaşabilirsiniz.

Programın İstanbul ayağında şimdilik ilan edilmiş program şu şekilde,

1 Mart 2011 - SALI (Fransız Kültür Merkezi)
19:00 AÇILIŞ TÖRENİ
20:00 Vatanım 99'

2 Mart 2011 - ÇARŞAMBA (Fransız Kültür Merkezi)
14:00 Rubaix'ye giden yol 115'
16:15 Baharı beklerken 30'
17:00 Kırmıtlı'nın çapkınları 50'
18:00 En uzun yol 5'
Uzun ince bir yoldayım 3'
Beklerken 8'
19:00 Bisiklet Rüyaları 108'

3 Mart 2011 - PERŞEMBE (Fransız Kültür Merkezi)
14:00 Gaston Rebuffat 51'
15:00 Ordu'da bir Argonot 72'
16:30 Suyun öyküsü 50'
17:30 Hava akrobasisi... 26'
19:30 İrtifada Night Club 18'
20:00 Hayale bağlanmak 50'
22:00 Parti : Ghetto
23:00 "Festivalde Şehir Macerası" ödül töreni

4 Mart 2011 - CUMA (Fransız Kültür Merkezi)
14:00 St.Elias dağı 90'
15:45 Klunkerz 83'
17:30 Bir avuç cesur insan 85'
19:30 Engelsiz Tırmanış 20'
20:00 SÖYLEŞİ : Necdet Turhan, Nevzat Öntaş

5 Mart 2011 - CUMARTESİ
(Fransız Kültür Merkezi)
12:00 Sarı inci 32'
13:00 Anadolu'nun isyanı 25'
14:00 Bir avuç cesur insan 40'
14:45 SÖYLEŞİ : HES'LER
16:15 Makalu 56'
17:30 Görüş Doğrultusu 30'
18:00 SÖYLEŞİ : MTBTR.COM
19:00 "Çekgetir!" filmleri
20:00 "Çekgetir!" ödül töreni

(AYNALIGEÇİT)

12:00 Likya Yolu… 30'
12:30 Ekstra Kuru 26'
13:15 Yükselen bir yaşam 57'
14:30 Fırtınadaki mucize 60'
15:45 Vatanım 99'
18:00 Tek başına 60'
19:00 Denizi aşmak 54'

6 Mart 2011 - PAZAR (AYNALIGEÇİT)
12:00 İmzalar 51'
13:00 Kar 20'
13:30 Karanlığın içine 15'
14:00 Guy Lacelle 18'
14:30 Dünyanın çatısına tırmanış 42'
15:30 İnci kefali 16'
Pagan mağarası 5 '
Put mağarası 5'
17:00 İfakat 45'
18:00 3 mevsim bir ömür... 77'

Amatör bir doğa katılımcısı olarak, programın hepsi çok ilgimi çekmekle birlikte HES'lerle ilgili söyleşiye katılmayı özellikle istiyorum. Umarım programımda bir aksaklık olmaz da hayal ettiğim gibi orada olabilirim.

Etkinlikler arasında bir çeşit oryantirik/orienteering tadında yarışma dikkatimi çekti, ona da buradan ulaşabilirsiniz.

Festivalin web sayfası son derece geniş bir içeriğe sahip, festival öncesinde kesinlikle incelemenizi tavsiye ederim.

Sevgiler

------Görsel alıntıdır--------

İkİ

2011-02-19T22:04:00.007+02:00

20 Şubat 2009 - 20 Şubat 2011...

2 Yıl olmuş bu bloga ilk yazıyı eklediğimin üstüne, şaka gibi.

Vişne şarabımın dibini görmüş, bangır bangır Nilüfer 12 Düet albümü dinler haldeyken ve bir kaç saat önce ilk 5D sinema tecrübemi, oğlumun eğlenceli çığlıklarıyla yaşamışken, üstelik saçı başı dağıtıp kahkahalar atarken bir yandan da dışarıdakilerin seyrettiğini bilip, ufaktan izleniyorum meselesinin tüyler ürperten rahatsızlığı yaşayıp etkisinden hala kurtulamamışken... Oturduğum şu ekran karşısında ne yazabilirim, bilemedim.

Sadece; vakit ayırıp okuduğunuz, sıcak yorumlarınız, neşeli "merhaba" mailleriniz ile beni yalnız bırakmadığınız, Sokak Kedisi ile Kahve Altı facebook sayfasında desteğinizi esirgemediğiniz, kendimi var saymama, hatta 'sokak kedisi' ruhuma rağmen, yüreklerinizi açarak evlerinizin kedisiymişim gibi hissetmeme izin verdiğiniz için; hepinize teşekkür etmek istiyorum.

Dünyamı paylaştığım sizler; benimle dünyalarınızı paylaştığınız için hepinize şükran duyuyor ve kucaklıyıp tek tek öpüyorum...

Teşekkürler....

------Görsel alıntıdır--------

Tesadüfler Her Yerde...

2011-02-15T19:49:00.016+02:00

"Aman gene mi film" demeyin ne olur, çok içimden geldi her ikisini de yazmak, tutamıyorum kendimi. Dertleşmek istiyorum belki biraz sizlerle, ya da belki de her iki filmde de beni kendine çeken bir teneke kutudur, olamaz mı sizce :)

Geçtiğimiz hafta bir gece tam 7 hatun kişi toplanıp Palladium'a sinemaya gittik. 21:45 seansı öncesinde Polonez'de biraz atıştırdıktan sonra herkes çantasındaki mendilini kontrol etti ve girdik salona...

4 Kişi önde, 3 kişi de hemen arkalarındaki sırada aldığımız yerlerimize oturduk ve film başladı.

Film hakkında hiçbirimiz fikir sahibi değildik o güne kadar, ancak gitmemden yaklaşık 4-5 saat önce gözüme çarpan bazı yazılar yüzünden ne yazık ki aşağı yukarı senaryo hakkında fikir sahibi oluverdim. İşte o andan itibaren başladım düşünmeye, gitsem mi... gitmesem mi... Tam vazgeçme noktasına gelmiştim ki telefonda "Bahane yok, geleceksin" diyen arkadaşımın sesini duydum. Eğer gitmek istememe sebebimi paylaşacak olsam filmle ilgili detay vermiş olacağımdan, hem de verecek olduğum kendi tepkilerimi merak ettiğimden dolayı gittim itirazsız. Şşşt Neslihan, seviyorum seni ♥ :)))

Ve uyarı!!!

Aşk Tesadüfleri Sever'den bahsediyorum. Eğer filmi seyretmediyseniz ve seyredecekseniz yazının kalanını okumayın lütfen, bolca detaya girmek üzereyim zira az sonra......

Devam edelim şimdi kaldığımız yerden...

Filmin başında öyle güzel bir giriş yapmış ki yönetmen, geçmişe özlem duymadan seyredebilmek mümkün değil. Esas oğlanın baba mesleği de olan fotoğrafçılığın; 70'li yıllardaki o meşakkatli günlerine götürmüş bizi. Makaralar, karanlık odalar, kağıt giyotinleriyle dolu dolu bir fotoğrafçılık belgeseli tadındaki sahneleri seyrederken, neredeyse sararıp gitmiş kağıtların rutubetli kokusunu bile hissederken, aklının bir köşesiyle şimdiki dijital sanatçıların çalışma şekil ve koşullarına gidiveriyorsun bir şekilde. Ve hiçbir kıyas sahnesi kullanılmadığı halde, günümüzde yapılanın fotoğraf sanatçılığı olup olmadığını sorguluyorsun illaki.

Film içindeki "tesadüf" sahnelerinde son derece güzel kurgu ve geçişler yapılmış, meseleyi bildiğin halde; basit veya sıradan gelmiyor sahneler, akıcılığını hiç yitirmiyor.

Kasta baktığımda Belçim Bilgin Erdoğan ismi şaşırtmıştı beni, nasıl bir seyri olacağını tahmin edemeden gittim ama son derece pozitif bir bakış ile geri geldim. Olmuş, gayet de başarılı olmuş üstelik. Doğallığı "bizim evin kızı" havası vermiş, pek yakışmış. Çocukluğunu oynayan minik yıldız Reyhan Asena Keskinci'ye de kocaman alkış...

Mehmet Günsür ise kabul etmek lazım gerçekten çok hoş ama her gördüğümde bir çocuk, bir evlat görmüşüm hissi uyandırıyor bende, bir türlü erkek sıfatını giydiremiyorum ki konuştuğum pek çok arkadaşımda aynı hissiyatta olduklarını söylemişlerdi. Ve o duyguyla seyredince kastın en büyük başarısı olduğunu düşünmek en olası sonuç zaten.

Neyse, bu iki genç, geçmişten kopup gelen bir fotoğraf sayesinde İstanbul'da karşılaşır ve tanışırlar. Aslında daha ilk doğdukları andan itibaren kaderlerinin onları birarada tuttuğunu izleriz film boyunca. Hayatlarının her anı tesadüflerle doludur ama kader onları biraraya getirmek için zamanını beklemektedir.

Tanışmalarıyla birlikte yavaş yavaş geçmişin de düğümlerini çözüp hatıralarını yaşarlar tekrar, tekrar. Ve aşk; daha ilk andan geliyorum der :)

Filmin akışında zaman zaman nefes nefese kalan esas oğlanın kalp hastası olduğunu ve çocukluğunun hastane koridorlarında, ilaç şişeleri içinde geçtiğini öğreniriz.

İşte bu andan itibaren bende film kopar!!!

Anne ve baba rolünü oynayan Altan Erkekli ve Şebnem Sönmez bu sahnelerde o kadar başarılıydılar ki ilk duydukları anda yaşadıkları gel gitleri, çaresizliği, ölmek isteğini suratlarından okumak mümkün oldu desem yeridir hani.

Beni de devirdiler desem o da abes olmaz zira ortak geçmişimiz bu paralelde kesişti.

Çünkü; benim oğlum, aşkım, canım sevgilim de; doğumsal kalp rahatsızlığı yüzünden geçtiğimiz yıllarda büyük bir açık kalp ameliyatı geçirmek zorunda kaldı. Ve henüz doğar doğmaz öğrendiğim bu gerçek ile savaşım, kabullenme sancılarım, onu yaşatma ve iyileştirme mücadelem, kendimi ayakta tutmak için harcadığım çaba, isyan etmemek için ortaya koyduğum kavga öyle büyüktü ki yıllarımızı yedi, bitirdi...

Onu korumak, kollamak için harcadığım efor boyumu kat be kat aştı ve zaman zaman o küçücük bedeni ile bu korumacı tavrıma öyle büyük tepkiler verdi ki çaresiz bırakmak zorunda kaldım peşini. Ama hep tedirgin, hep panik, hep üzgün oldum. Koşma, yorulma, terleme, zıplama, kaldırma, atma, itme, çekme diyerek geçti 7 yılımız. Biliyorum ki gelecekte de bu böyle devam edecek... Yasaklarına uymayacak, uysun diye sınırlamak zorunda kalacağım. Sınırladığım için kızacak, kızdığı zaman küsecek, küstüğü zaman gidecek... Ve ben çaresiz hepsine rağmen gene de sınırlamaya devam etmek zorunda kalacağım. Allah kimseye yaşatmasın diyorum da başka birşey demiyorum...

İşte o yüzdendir ki bu filme objektif olabilme imkanım çok fazla yok belki de. Filmin her sahnesinde ben Şebnem Sönmez oldum, Altan Erkekli oldum, Mehmet Günsür oldum, ağladım, ağladım, ağladım... Hele ki doktor kartvizitini uzattığında komple koptum, bizim ameliyatımız da o hastanede yapıldığı için. Filmin konusu da tesadüfler değil miydi zaten...

Ancak konuyu aktarırken "seyirciyi ağlatmaya çaba sarfetmiş" görmedim ben olayı. Çünkü herkes bambaşka sahnelere tepki veriyordu gördüğüm kadarı ile. Yanımda oturan ve hiç tanımadığım kadın, finaldeki nakil sahnesine kadar hiç ağlamadı mesela, ben yanında hüngür hüngür ağlamakta olduğum halde. Arkamdaki koltuktan kaza sahnesine kadar hiç tepki gelmedi. Arkadaşlarımdan biri kızın babasının evi terkettiği sahnede koptu, bir diğeri kızın eski sevgilisinden ayrıldığı sahnede. Kimisi de bir tek gözyaşı dökmeden ama ilgi ile izledi filmi.

Yani diyeceğim o ki filmin içinde "halkı ağlatalım da filmi sevdirelim" gibi bir duygu hissetmedim ben, o kadar ağladığım halde. Ölüm ve felaket sahnelerinde hiç abartı yoktu, sadece ruh halleri suratlarına yansımış bedenleri izledik perdede, usta tiyatrocuların en büyük enstrümanları olan ses ve mimikleri renk vermiş sadece bu sahnelere ve iyi ki de öyle olmuş.

Sesin ve sessizliğin kullanıldığı sahneleri de çok başarılı buldum ben, esas oğlanın heyecanlandığı ve kalp atışlarının duyulduğu sahneleri özellikle.

Esas kızın, rolü icabı beyaz martı kıyafetiyle sahneye düştüğü anda, üstündeki kostümün kefen çağrışımı biraz fazla klişeydi belki ama onu da kusurdan saymadım bile. Eski sevgilinin verdiği kötü haber, "tesadüfün böylesi de abartı artık"dedirten anlardandı belki ama o kadar az battı ki gözüme, bunu da görmezden gelmem kolay oldu. Son sahnedeki organ bağışı sahnesine takıldı bir arkadaşım, "kızı ölmüş kadına organ bağışı yap nasıl denir, abartmışlar, saçmalamışlar" diyerek eleştirdi sahneyi. Ama ben yaşadım, biliyorum. Malesef aynen böyle oluyor. Beyin ölümü gerçekleştiği anda konu ile ilgili görevli birim hemen ailenin yanına gelip bu konuda bilgi verip mümkün olursa rıza almaya çalışıyor. Bu da onların sorumluluğu ne yazık ki.

"İllaki seyredin" diyebileceğim filmlerden olmasa bile bence seyri vakit kaybı olmayacak filmler arasındadır Aşk Tesadüfleri Sever. Tabii eğer sağda solda yazılı abartılı beğeni yorumlarını okuyup, üstüne de o havaya girip büyük beklentiler peşine düştüyseniz sonuç hayalkırıklığı da olabilir, uyarmadı demeyin :)

Çok uzattım, hissettiklerimden bahsetmeden bakış açımı görebilmenizin mümkün olmayacağı endişesiyle; bir film yazısında, sık rastlanmayacağı şekilde bolca da özele girdim, affola :)

Filmin resmi sitesi burada, teneke kutuyla açılıyor üstelik ;)

------Görseller alıntıdır--------

Var mısın?

2011-02-14T18:12:00.013+02:00

Hikayeleri bir oyun ile başlamıştı.

Julien ve Sophie "Var mısın?" diye başladıkları bu oyundan hiç vazgeçmediler, tıpkı birbirlerinden vazgeçmedikleri gibi.

Bir biri, bir diğeri kazanırken büyüdüler, değiştiler. Sophie oyunun renginin değiştiğini farketmiş, kazanmaktan çok Julien ile olmanın önemini farketmiş olduğu halde; Julien için oyun herşeyden önemliydi. Sophie'den bile... Ve bu gerçek acıtırdı her kadının kalbini...

Ve evlendiler...

Başka insanlar ile...

Julien, hayatın anlamını oyuna bağlamaktan vazgeçip Sophie'ye olan aşkını kabul ve itiraf edene kadar onlarca yıl geçti. Onlarca anlamsız yıl!

Ama nihayet onu geri kazanmayı, esas ödülü; Aşk'ı yaşatmayı başardı.

Hayat bir oyun ve herkes bu oyundaki arkadaşını/eşini bir tek defa seçer aslında. Doğumdan ölüme kadar sürecek büyük bir sınavın ilk adımı bu ve doğruyu seçenler sağ kalırken, yanlış seçimlerinin bedelini, ruhlarını öldürerek ödeyenlerle dolu dünya.

Adına Aşk denen bu seçimde hep doğru adımları atabilmeniz dileğiyle,

Mutlu olun,
Mutlu kalın...

Film ( Jeux D'enfants / Love Me If You Dare ) hakkında bilgi burada

Blogger Tipleri

2011-02-10T11:01:00.018+02:00

Ne zamandır böyle bir yazı yazmak isteğindeydim ama gerekli gereksiz alınanlar olur, bu durum da beni üzer diye düşünüp vazgeçiyordum.

Sonra, blogumu takip eden isimlere uzun uzun bakıp, bu kitlenin sağduyusuna güvenmem gerektiğini farkettim.

Ama gene de eklemek isterim ki sözüm meclisten dışarı arkadaşlar, üstelik sadece biraz mizah olsun ve haliyle birazcık da özeleştiri olsun diye oturdum ekran başına.

Öperim hepinizi :)

1 ) Copy - Paste ( kopyala - yapıştır ) Üreticiler

Bu blog yazarları oturup kendi bilgi ve birikimlerini paylaşacaklarına enteresan bir şekilde işin kolayına kaçarlar. Mesela, en yakın dostları olan arama motorlarına yazdıkları kelimelerin peşine düşüp buldukları hemen her yazıdan alıntılar yapıp atarlar bir kenara. Daha sonra topladıkları alıntıları birleştirip, araya birkaç süslü cümle sıkıştırıp sanki kendi yorum ve bilgileriymiş gibi koyarlar okuyucunun önüne. Altında kendi imzalarıyla tabii...

Hatta bazıları öyle özensiz ve baştan savma yaparlar ki bu işi, yazının başında girdikleri konunun, yazının sonuyla ilgisi bile olmaz. Leke çıkarıcıları listelediği yazıda kedi kumu markası vererek bitirenleri bile olur yani. Bir yazarın bir tek cümlesini okuduğu için, kendini o yazar hakkında herşeyi biliyor sanıp, gerekli gereksiz ahkam kesenlerine de rastlarsınız, bu bulduklarını birleştirme işi sayesinde kendilerini hakikaten "olmuş" sayanlarına da.

2 ) Hamarat Ablalar

Bu arkadaşlarımız o kadar marifetlidirler ki yaptıkları her iş muazzam başarılı olur. Yemek yapmayı, dikiş dikmeyi, temizlikte "en" olmayı, çocuk büyütmeyi, alışverişte tutumlu ve seçici olmayı, dekorasyon konusunda guru olmayı, pratiklikte gösterdikleri üstün yetenekleri tamamen doğuştan ve Allah vergisidir.

Verdikleri tariflerde genelde "kolay, mükemmel ve evde bulunan malzemeden olup her kabiliyetsiz insan evladının becerebileceği seviyede" olduğu yazılsa da beni bu kategoriden bile muaf tutmak gerektiği açıkca görülmektedir.

Öperim hepsinin ellerinden...

3) Alıntıdan Blog Yaratanlar

Bazıları gerçekten emek hırsızlığı yaparak var olduğu için sopalık olan bu alıntıcıların, bloglarına girdiğinizde bir resim, bir cümle, bir video, bir müzik ile oluşturulmuş, hepsi ayrı bir yerlerden toplanmış bir sürü şey görürsünüz alt alta. Mesela bir şarkının ilk dört satırını yazıp altına görsellerden bulunmuş bir resim koyar ve basar yayınla seçeneğine. Veya bir yazıyı komple alıntılar, zaman zaman yazının başlığını kendince değiştirir, gene bir görsel ekleyip alıntı olduğunu yazmak zahmetine bile girmeden basar gene yayınla seçeneğine.

Genelde kendi üretimini bulamazsınız blogunda, hepsi sağdan soldan alınmış ve beğenildiği için taşınmıştır o bloga. Karşılarına geçip, "bu hırsızlıktır" dediğiniz zaman; bazıları gerçekten yaptıkları işin emeğe saygısızlık olduğunu bilmediklerini iddia etseler de tutup bir blog açacak kadar kabiliyet sahibi olup, internet denen ortamı rahatça kullanabildiklerine bakıp da bu bahaneye inanasınız gelmez hani...

4 ) Template Manyakları

Değişememekten huzursuz tiplerdir genelde bunlar. Durmadan yeni bir temanın peşine takılıp değiştirirler bloglarının görüntüsünü. Ben bu tiplerin, hayatlarında çok monoton ve kısır oldukları için kendilerini tema değiştirerek mutlu ettiklerini düşünüyorum bazen. Ya da ben o kadar sıradanım ki bana batıyor.

Alıştığınız sayfa düzenini yerle bir bulursunuz bloguna girdiğinizde, bazıları abartıp gün içinde bir kaç deneme dahi yapıp sizi salağa çevirirler hatta. Siz daha alışamadan pat! yeni bir yüzle gelirler karşınıza. İçerikle değil makyajla ilgiliyseniz sorun olmaz ama benim gibi alışkanlık takıntılı tiplerdenseniz anlaşabilme ihtimaliniz zordur.

5 ) Alışkanlık Takıntılılar

Hah işte ben gibi olanlar...

Bu tipler başta biraz sancı çekip içlerine sinen template'i bulduktan sonra asla değiştirmezler stillerini. Beceremediklerinden değil, değişmeyi sevmediklerinden. Benimsedikleri tarzın dışına çıkmak ölüm gelir onlara, alışamaz ve kabullenemezler sonradan yaşanan değişiklikleri. Zorla senede bir "hadi bir güzellik yapıyım okuyucuya" diye yola çıksalar da daha deneme aşamasında vazgeçip, gerisin geri aynı temaya dönmüş bulurlar kendilerini gene...

Takıntılıdırlar fena halde. Araştıracak biri olup da peşine takılacak olursa bu tiplerin, göreceği şey aşağı yukarı standarttır. Hep aynı fincandan kahve içip hep aynı marka kalem kullanıyordur mesele bu blogger tipleri. Saç tarzı sık değişmez, giyim stili sabittir. Kendine kavuştuktan sonra edindiği tüm alışkanlıklara, buna blogu da dahil olmak üzere deli gibi bağlıdır işin kısası...

Ikına sıkına da olsa, zorlana zorlana yaptıkları tüm değişiklikler kalıcıdır hayatlarında da, bloglarında da. Zor değişir ama değişince kalıcı olurlar.

Bu tiplerin okuyucuları da sürekli aynı tarzı görmekten sıkılıp bunalırlar...

6 ) "İzle Beni, İzleyim Seni"ciler

Bir bakarsınız gelmiş blogunuza, sizi izlemeye almış, cici bici yorumlar bırakmış. "Bana da beklerim" diye bitirmiş cümlesini.

Gidip siz de ona cici bici bir yorum bırakırsanız, izlemeye alırsanız sizden iyisi yok. Ama yok, sizin ilginizi çekmediyse veya herhangi bir sebepten izlemeye almadıysanız, ya da gizli takipçi olarak izliyorsanız vay halinize! Bir anda eksilir gider listenizden. Yolda görse selam vermez. Böyle de haindir hani... Çok izleyici olunca çok alkış alınıyor mantığından yola çıkarak "Alkışlarla Yaşayan Tiplere" de benzetiyorum ben bunları ama onlar gibi seçici olmamaları ayrıldıkları en bariz nokta bence.

7 ) Alkışlarla Yaşayanlar

Bu tipler yazdıkları her yazının altında bir yorumunuz olsun diye sizi de kendilerini de yıpratırlar. Israrla neden yazmadın? sorgusuna muhattap kılarlar sizi. İzleyici sayıları artsın diye blog blog gezip anlamlı, güzel yorumlar yapıp, izleyicileri arasına katarlar sizi de. Sırf siz de ona gelin diye. Ama bunu dile getirmezler "İzle Beni"ciler gibi. Daha örtbas edilmiştir bu beklentileri. İzledikleri blogları seçerler, "İzle Beni"cilerin aksine. İzleyicilerinin kalabalığı ve şakşak kapasitesi önemlidir ama öyle herkesi de beğenmezler.

Şakşakcılarının kapasitesi de sizi dehşete düşürür zaman zaman. Öyle ilginç beğeni cümleleri okursunuz ki şaşakalıp ya nasıl bir sevgidir bu, nasıl bir iletişim şeklidir diye ağzınız açık öyle aptal olursunuz ekran karşısında. Bir nevi tapma hali, ikonlaştırmış olma duygusu vardır hatta satırlarda. Yuh! dersiniz, geçersiniz.

8 ) "Küstüm, Gidiyorum"cular

Anlaşılamadıklarına dair ardarda bir kaç yazı yazarlar, kendimi ifade edemiyorum derler, olmuyor işte derler ve birden bire yok olurlar. Giderken de ne bir mail adresi, ne bir bilgi ne de bir iz bırakırlar.

Ben bu alemde bunların " Çok hastayım", "Çok fenayım" ve hatta "Öldüm" diyenlerine bile rastladım bu arada, o yüzden artık hiçbir şeye şaşırmıyorum. İstismarcı bir gruptur, çok yaklaşanı duygusal olarak ezip geçerler. Çoğu fake olup gerçekmiş gibi yapmak en büyük becerileridir.

9 ) Filezoflar

Bu tipler bazen öyle yazılar yazarlar ki okuduktan sonra kendinizi tokatlamak istersiniz. Konuya bakış açıları, yarattıkları zenginlik ve sonuçta vardıkları nokta arasındaki sıçrayışlar sizi kendinize getirip, ciltlerce kitap okumuşsunuz doygunluğu yaratır. Bazen üç cümlede özetlerler tüm ömrünüzce çözmeyi beceremediğiniz bir denklemi veya sayfalarca yazarlar uç bir nokta hakkında. Ve siz şapka çıkarırsınız karşısında.

Yemin ediyorum var böyle bloggerlar da, üstelik listemde öyle çoklar ki...

10 ) Asabi Abiler, Ablalar

Hep öfkelidir bu tipler. Blogunda deşarj olduğunu izlersiniz satırlar boyunca. Topluma tepkilidirler, eşlerine, ailelerine, arkadaşlarına, patronlarına, komşularına. Hatta ev eşyalarıyla kavga edenlerine bile rastlamanız olasıdır. Hep bir hır gür vardır yazılarında. Hareketi bol, öfkesi yüksektir genellikle ve arasıra yorum anlarına kadar sıçrar bu kontrolsüz öfke...

Biraz acıların çocuğu kıvamında arabesk gelse de bana bu tavır, öfke hep çekici bir güç olmuştur izleyiciler arasında. Gene kime sıçradı acaba merakıyla izlenir pek çoğu.

11 ) Kuralsız, Kanunsuzlar

Kendi yarattıkları dil ile yazarlar yazılarını. Türkçe dilbilgisi kurallarına uymadıkları gibi çoğu zaman canları istediği gibi yazıp siz anlayın diye beklerler. Bu kuralsızlık ve Türkçe açısından kirlilik gibi gözükse de bazıları o kadar kolay benimsetirler ki tarzlarını, kendinize şaşırırsınız. Varolmayan kısaltmaların mucidi, olur olmadık kelimelerin mimarıdırlar.

------Görseller alıntıdır--------

Belki / Keşke

2011-02-08T17:19:00.006+02:00

Söylenmemiş kelimelerin yasını tutarmış meğer yürek, kendi fırtınasında savrulamayan öfkeler dağıtırmış üstelik dört bir yana

Keşkeler çıkmazında yolunu kaybedip gene hep o aynı keşke kıyılarına vururmuş

Aklını tutsak eden kelimelerle sessizce dövüşürken binlerce el uzanırmış boğazına

Ve

Sıkar, sıkar, sıkarlarmış olanca kuvvetleriyle

Ama ümit bu ya, bir gün... belki... diye, zamanı gelir belki... diye, dökülür kelimelerim belki...diye direnirmiş yürek hepsine

Ve

O gün geldiğinde haykıracağı hayalini kurduğu tüm kelimelerini unuturum korkusuyla hep tekrarlarmış içten içe, gene "belki" diyen bir ümitle bütün keşke'ler arasında

* Güzel Yürekli Kadın'a dip not; dilerim bir gün sessizliğinden sıyrılır ve düşer kelimelerin tam da yerine...

------Görsel alıntıdır--------

Los Hermanos

2011-01-21T19:07:00.004+02:00

Müzik büyüleyici değil mi? Notalar, sesler, görüntü hepsi ayrı okşuyor insanı.

Paylaşmak istememin ilk nedeni bu ama bir nedeni daha var ne yazık ki...

Bu videoda bize şarkılar söyleyen o güzel yüzlü, güzel sesli kadın, 1972'de doğmuş ve 2010'da Göğüs Kanseri'nden hayatını yitirmiştir malesef.

Henüz hala vakit varken, lütfen kendinizi ihmal etmeyin.

Lütfen unutmayın, erken teşhis hayat kurtarır. Akciğer Kanseri'nden sonra ikinci sırada bulunan Göğüs Kanseri'nden korunmak, teşhiste gecikmemek ve zamanında tedavi olabilmek için doktor kontrollerini atlamayın.

İyi haftasonları...

Nasıl bir insansın sen?

2011-01-20T11:35:00.012+02:00

Çok öfkeliyim, çok!

Geçen gün bir arkadaşımla çıkmıştık, hazır hava güzel biz de müsaitken biraz deniz havası alalım diyerek indik Caddebostan sahiline, uzun ve keyifli bir yürüyüş yaptık birlikte. Beni eve bırakırken nasıl keyifliydim, anlatamam...

Arabadan indim, bina girişine doğru hoplaya zıplaya yürürken gördüğüm bir tablo ile kalakaldım olduğum yerde. Ne kadar yazarsam yazayım o saniye hissettiğim öfke, nefret, şaşkınlık, çaresizlik ve korkuyu ifade edebilmem çok zor.

Hani bir fotoğraf görürsünüz, ilk elinize alıp şöyle bir baktığınız anda herşey yerli yerindedir ancak bir terslik var hissine kapılırsınız ya bazen. Ve bakmaya başladıkça detaylar canlanır ya hani aniden... Misal, fotoğrafta yatakta yatarken gözüken kadını, uyuyor sanmışsınızdır ama aslında boğazının eksik olduğunu, yerdeki kırmızılıkların, sandığınız gibi halının deseni değilde aslında kan öbekleri olduğunu ikinci bakışınızda farkedersiniz ve bir anda karşınızdaki tablodan mideniz bulanır ya...

Öyle oldum işte.

Binanın giriş katındaki sağ daire tarafında kalan bina bahçesi son derece bakımsız ve sevimsizdir. Çünkü o daire sahibi yaşlı adam, "burası benim" diye öyle agresif bir üslupla el koymuştur ki bahçeye, kimse uğraşmayı göze alamamış ve bahçeyi ona ve kaderine terk etmiştir site ahalisi. O sevimsizliğe bakmamak için genelde yolun sol tarafına, bahçemizin bakımlı kısmına bakarak yürürüm ben de. Ancak gözüm ilişince gördüğüm tablo aklıma kazındı resmen. Bu yaşlı adam, camın içine, boş yer kalmayacak şekilde, her biri yaklaşık 1 metre uzunluğunda iki kalas yerleştirmiş. Her kalasa da aralarında 4-5 parmak boşluk kalacak şekilde yaklaşık 5'er santim uzunluğunda devasal çiviler çaktırmış...

Bu; yağışlı havalarda ıslanmaktan kurtulmak için, çaresiz camının dış pervazına sığınan kedilerden kurtulmak için üretilmiş, resmen hayvani bir çözüm yoluydu ki bir an beynim gördüğünü algılamakta zorlandı. Algıladığı anda da nefretle doluverdi. Adam bu işi düşünüp taşınıp planlamış, birine de yaptırmış yani. Hadi düşünen hayvan, ya yapanın da mı aklı yok da oturup çakmış o kadar çiviyi gayet nizami bir şekilde o tahtaların üstüne ?

Kalakaldım olduğum yerde. Biraz toparlanınca, beni görünce koşarak yanıma gelen, bacaklarıma sürünerek mırıldayan iki kediyi aldım kucağıma, kenardaki banka oturdum bir süre. Bir yandan onları sevip bir yandan da öfkeden gözlerime dolan yaşları silerken "ne yapıyım" sorusuyla çınlıyordu beynimin içi. Daha fazla dayanamadım, gittim çaldım kapısını. Sarfettiğim sözleri, yaşadığımız o iki kişilik "sana ne? ne demek sana ne? Nasıl bir insansın sen?" özetindeki sevimsiz tartışmayı uzatmayacağım ama akşamüstü bina görevlisi kapıyı çalıp "Kaldırmış tahtaları" diye haber verene kadar volta atıp durdum evin içinde.

Korkarsın, uzak tutmak için çözüm ararsın anlarım. Ama bu çözüm aramak değil ki! Düpedüz eziyet, vahşi ve kabul edilemez bir hareket. ben kuşlardan korkarım dostlar, ödüm patlar... Onlar da tam aksi bana bayılır, evimin balkonunda yuva kurmak için birbirleri ile yarışırlar. Balkonumda kuş olursa ben korkudan uçarım aşağıya diye tam 11 yıldır oturduğum bu evin balkonunu plastik bir tel ile çevreledim.

Benim özgürlüğümü kısıtlıyor evet ama onlara hiç zarar vermeyip sadece balkonumdan uzak kalmalarını sağlıyor en azından.

Bulamaz mıydı yani böyle bir çözüm diye düşünürken bugün baktım bulmuş kendine bir çözüm daha... Uzun balkon tipi saksı tabaklarını dizmiş bu sefer de camın içine, içlerine de su doldurmuş... Gene öfkelendim ama bu sefer çok da umursamadım, sokak hayvanlarımız susuz kalmayacak sayesinde diye düşünüp avuttum kendimi.

Haksız mıyım sizce sinirlenmekte?

Ben de diğer görüp susanlar gibi davransaydım, hiç utanmayacak mıydı bu binada oturan 227 kişi, her içeri giriş çıkışta göreceği bu tablodan? Seyirci kalmış olmaktan? "Bu ne" diye soran çocuklarına izahat vermekte zorlanırken?

Utanmayacaklardı herhalde... Yazık!

Tahtaların camın içinde dururkenki halleri çok daha rahatsız ediciydi, o hallerini fotoğraflamış olsaydım daha iyi anlatabilirdim belki neden bu kadar öfkelenmiş olduğumu. Kedilerimin fotoğraflarını da çektiğim gün keyifli bir paylaşıma eklerim diye düşünüyordum, buna kısmetmiş. Bu iki yakışıklı benim bina bahçesinde beslediğim sevgililerimden iki tanesi, öyle dost, öyle şekerler ki hiç kıyamam onlara ben :)

Kısaca A. / 2010 - Bugün

2011-01-17T19:49:00.011+02:00

2010 / Bağdat Caddesi

Neredeyse bir yıl boyunca sapıklık seviyesinde anlamsızca arayıp durduğum A. hala bilmiyor kendisini arayanın ben değil, kilitlemeye üşendiğim telefonum olduğunu.

Tanışıklığımız ahbaplığa, ahbaplığımız da arkadaşlığa döndü geçen zaman içinde. Gerilmiyor bilakis memnun oluyorum telefonda adını gördüğüm zamanlar.

Kısa sohbetlerimiz oluyor, ama asla dejenere etmiyoruz sohbeti. Birbirimiz hakkında gerektiği kadar bilgi sahibi olup kalan kısmıyla da ilgilenmiyoruz zaten. Benim teklifimi pahalı bulup reddettikten sonra işbirliği yaptıkları firmaya önermiş beni, adamlar peşime düşüyor. "Yok" diyorum anlamıyorlar. En sonunda A. giriyor devreye, arıyor beni "Hayır, iş hayatına ara vermek zorundayım, anlayın beni" diyorum, anlıyor. Israr etmiyor, ettirmiyor. "Geri döneceğin zaman düşünürüz tekrar" diyor sadece, sormuyor, sorgulamıyor, sıkmıyor, üzmüyor.

Sevmeye başlıyorum A.'yı. Evde bahsi geçen tek müşterim, hatta müşteri bile değil müşteri adayımken. Ev halkı bu yanlışlıklar sinsilesinin doğurduğu arkadaşlıkla dalga geçme fırsatını asla kaçırmıyor. Adamın adı "Yanlışlıkla A." oluyor hatta aile içinde.

Bir haftasonu eşim ve oğlumla Bağdat Caddesi'nde yürüyüş yaparken rastlıyorum A.'ya. Yanında eşi, iki kızı ve köpekleri. Eşini görünce şaşkınlık içinde kalıyorum, bir kez bile bahsi geçmediği için. Büyük kızlarının ittiği bir tekerlekli sandalyede oturuyor, halsiz ve bitkin görünüyor. Aileleri tanıştırıyoruz, hep birlikte birer kahve içiyoruz hatta.

Bir kaç hafta sonra arıyor, evdeki bakıcının memleketine döndüğünü söylüyor laf arasında. Aklıma kısa süre önce vefat eden bir aile büyüğümüzün bakıcısı geliyor, çok da memnunlardı bakıcıdan diye hatırladığım için hiç tereddüt etmeden köprü oluveriyorum aralarında. Bakıcı hala onlarda.

Çok sevdiğim bir dostum Kalp Ameliyatı oluyor, altı tane canlı donör istiyorlar kan için. Gelen donörlerin dört tanesini başlangıçta yeterli bilgi vermediklerinden dolayı kriterlerimiz eksik kaldığı için eliyorlar ve son saniyede çaresizlik içinde kıvranırken ben gene yanlışlıkla arıyorum A.'yı. Sahne aynı, telefonum çalıyor. Koca çantanın içinde küfrede küfrede arıyorum, buluyorum ki kapanmış oluyor. Son aramaya bakıyorum A. , arıyorum gerisin geri. Sesimi duyunca anlıyor bir sorun olduğunu, anlatıyorum meseleyi. Yarım saat sonra yanında kan grubu tutan iki arkadaşı ve büyük kızıyla hastanenin kapısında oluyor.

A.'nın eşinin hastaneye kaldırıldığını duyuyorum birgün telefonun öbür ucundan. Takati iyice kesilmiş, ümidi tükenmiş, acısı artmış. Üstüne titrediği eşinin hastalığına dair konuşmadık bile bugüne kadar; üzülmesin, kurcalanmış hissetmesin diye sustum her aklıma geldiğinde. Trombosit veriyorlarmış ancak seviyeyi sabit tutmak mümkün olmuyor, hızla gene düşüyormuş. O yüzden sürekli kan verecek başka başka insanlara ihtiyaç duyuyorlarmış. Yapışıyorum telefona, eş, dost, akraba, eleman, konu, komşu kim varsa yıkıyorum ortalığı, bulduğumu kapıp gidiyorum hastaneye.

Eşinin yanına alıyor beni A., kan çanağına dönmüş gözleriyle. "Biliyorduk bu günün geleceğini" diyor sessizce, "ama alışmak mümkün mü bu kedere?". Eşi uyur uyanık bir halde gülümsüyor bana yattığı yerden. Kızların yüzleri şişmiş ağlamaktan, perişan haldeler.

Söyleyecek söz yok, duanın bini bin para yüreğimde. Onlar son bir aydır devamlı hastanedeler, sıhhat olmasa bile birazcık daha nefes versin analarına diye sığınıyorlar Rabbin yüceliğine. Bütün yüreğimle katılıyorum yalvarışlarına, inanıyorum Rabbin gücüne...

2011 / Ev

Bazen birileri giriyor hayatlarımıza kazara, ilk anda anlamıyoruz yolun bizi nereye götüreceğini. Veya kontrol edemeden gelişiyor herşey ve sanki bir oyunda figüranlarmışız gibi hayatın akışına bırakıyoruz yaşama hakkımızı.

Öyle ilginç bir dinamiği var ki yaşıyor olmanın, istesen de istemesen de kabul ediyorsun bir yerde 'Kader'in varlığını.

İlk hissettiğin duygunun son olmadığını öğretiyor sana, seviyorken nefret edebilecek hale geliyor veya varlığıyla rahatsız olurken "iyi ki var" diyebileceğin kıvama gelebiliyor ilişkiler.

Büyük bir mucize var bu işin sonunda, inanıyorum...

Dost A. ...
Dualarım ailenle...

------Görseller alıntıdır--------

Kısaca A. / 2009 - 2010

2011-01-17T16:06:00.018+02:00

2009 / Mecidiyeköy

Günün en kalabalık saatinde öğle yemeği yemek için sözleştiğim iki arkadaşıma yetişme telaşıyla koşturuyorum Mecidiyeköy metrosunun tünelinde.

Günün programı yoğun değil, kızları özlemişim, geçen hafta beni yere seren gribi de nihayet atlatmışım. Herşey yolunda gözüküyor benim cephede.

Çok olmasa bile gene de geç kalmış olmanın utancıyla oturuyorum gelip yerleşmiş ve yemeklerini söylemiş olan iki çocukluk arkadaşımın yanına.

"Aman ya" diyorlar, "bir kere de sen erken gel!"

Olmuyor işte, hep son anda dahil olan, hep en sonuncu olan benim bu kadroda...

Telefonum çalıyor. Koca çantanın içinde ara ara, yok telefon. Deli olucam. Telefon hala çalıyor, ben bulamıyorum. Derken kapanıyor. Ben hala arıyorum çantanın içinde. Nihayet bulup kim aramış diye baktığımda ekranda A. görüyorum, aylar sonra... 'Hayırdır' diye düşünüp kızlara alnımı kırıştıran bir gülücük attıktan sonra "bir arıyım ayıp olmasın" diyerek arıyorum son arayan numarayı.

Açıyor telefonu A., "Efendim" diyor.

"Beni aramışsınız" diyorum sesimde soran bir eda ile, "yetişemedim kusura bakmayın, buyurun" diye ekliyorum hemen peşi sıra.

Gülüyor A., selamlıyor ve "esas siz buyurun" diyor...

'Ne bu şimdi' diye takılıyor aklım bir kaç saniye, "Anlayamadım?" diyorum.

A. başlıyor açıklamaya; "Benim telefonum çaldı, diğer hattaydım, yetişemedim. Baktım sizin numaranız aramış, hemen geri döndüm ama bu sefer de siz açmadınız. Ve şimdi sizi dinliyorum, buyurun "

Haydaaaa... O saniye aklım başıma geliyor, tuş kilidini kapatmamış olduğumu anımsıyorum. Ortadaki tuşa bir kere değdin mi direk telefon rehberi açılıyor ve sonraki basışta da ilk numarayı arıyor. Tahmin edin bakalım, ilk numara kim? Tabii ki A.

Nasıl anlatayım adama şimdi durumu, mecburen ışık hızında uydurmaya başlıyorum; "Ya evet, yoğunluktan sersemledim desem inanırmısınız. Ben aradım tabii sizi, aslında ben baskıcıdan memnun kaldınız mı diye sormak için aramıştım, umarım sorunsuz yardımcı olmuştur ekibinize?"

Abuk sabuk üç beş cümle daha kurduktan sonra sesini duymaktan bile gerildiğimi farkettiğim A. ile sohbeti bitirip telefonu kapatıyoruz. Kızlar "kim" diyor, "eski bir müşteri" diyip garsona dönüyorum sipariş vermek üzere.

Aradan birkaç ay daha geçiyor, ben gene aynı hatayı tekrar ediyor ve bu aylar zarfında dört-beş defa daha A. yı arıyorum tuş kilidini kapatmadım diye. Hemen her seferinde bir kaç saçma bahane ile durumu kurtarmaya çalışıyor adamın gözünde salak bir imaj çizip çakılıp kalıyorum.

Tuş kilidini kapasam sorun çözülecek. Ya da adamın adını değiştirip ilk sırada olmayacak bir şekilde kaydetsem gene olacak ama ben ısrarla durumu olduğu şekilde muhafaza edip telefon sapığı gibi durup durup arıyorum adamı. A. ise o kadar yoğun ki çaldığında açamıyor telefonlarını. Sonradan dönüp cevapsızlarına yanıt veriyor. Aslında açsa farkedecek benim onu yanlışlıkla aradığımı, telefonun kulağımda değil çantamda olduğunu anlayacak ve çözecek meseleyi ama kader ilginç birşey işte...

Bir süre sonra A. nın beni mail listesine eklediğini farkediyorum ondan gelen mailleri görünce. Ben de ekliyorum tabii ayıp olmasın diye.

Bir kaç After Work Party'de karşılaşıyoruz A. ile. Selamlaşıp uzak masalardan gözgöze geliyoruz arasıra.

2009'u 2010'a bağlayan gece, yani yılbaşında bir şirketin yeni yıl partisinde tekrar bir araya geliyoruz A. ile. Birlikte şarkı bile söylüyoruz üstelik :) Eskisi kadar gerilmiyorum onun varlığına bu sefer. Alıştım mı ne...

------Görseller alıntıdır--------

Kısaca A. / 2009

2011-01-17T13:15:00.026+02:00

2009 / Nişantaşı

Yoğun bir toplantı gününe hazırlanmak için ne yapsan boş, birşeylerin ters gideceği var ise muhakkak gidiyor işte.

Aynı güne bir ihale ve bir teklif görüşmesi bindirmiş olmanın telaşına, saçlarımı da istediğim hale getirememiş olmanın öfkesi eklenince varın siz gelip görün halimi...

Eserek yürüyüp tam anlamıyla terör yarattığım ofiste herkesin gözü saatte, "Görüşme saati gelip bir an önce gitse de, huzura ersek" fikriyle tabii. Bunu görüyor ve hissediyor olmak da iyice gerince benim sinirleri, terör şiddet tırmandırıyor haliyle. Kahvemi beğenmiyor, baskı ve ciltten gelmemiş olan ön teklif yüzünden asistanı "Yetişmezse ilk seni öldürürüm" diye tehdit ediyor, laptop'un şarjını bir türlü bulamıyor ve tüm elemanlara evde unuttuğumun farkında olmadığım şarj aletini aratıyor, yazıcıda kağıt kalmamış diye küfrü basıyorum.

Kendim bile kendime dayanamayacak haldeyim yani. Ve nihayet aynı gerginlikle katılacağım teklif görüşmesinde artık sıra.

Taraflar karşılıklı geliyoruz, hepimizin yüzünde bir tebessüm maskesi aklımızda ise 'Bitse de gitsek' arzusu, ayakta karşılanıyorum. Tokalaşıyoruz ev sahibi satın alma ekibiyle. Üç tane adam var karşımda. Ben ise olayı hafife almış, tek başıma gelmiş olmama lanet okuyorum içimden. Hani resmen "Günün esas olayı ihale, sizi de aradan çıkarmak için buradayım, geçerken uğradım" edasında hissediyorum kendimi, bir amatör gibi eziliyorum ufaktan.

Son derece iyi giyinmiş, kendinden emin, oldukça fit bu üç adam beni toplantı odasında misafir ediyorlar. Oda gayet şık, ele tutulur bir ağırlığı var sanki. Yuvarlak masaya oturduğumuz anda silahlarını çeken silahşörler gibi tek hamle ile hepimiz gayet senkronize bir eda ile kartvizitlerimizi çıkarıp koyuyoruz birbirimizin gözü önüne. Ben aynı anda son saniye de olsa baskıdan yetişen ön teklif dosyasını, kartvizitinde 'Koordinatör' sıfatını farkettiğim kişiye doğru uzatıp tekrar dalıyorum laptop çantamın içine. Ekranı açıp kendimi sunuma hazır hale getirme telaşındayken servis elemanı da odaya gelmiş, ikram siparişlerini almakta.

Aradan geçen bir buçuk saatin ardından nihayet görevini yapmış, karşımda duran üç adamlık ekibi fiyat teklifi almak için ikna etmiş ve gerginliğini birazcık olsun atmış bir ben olarak çıkıyorum binadan.

İstikamet ihale.

Sonuç; yaptığım ilk görüşme finale ulaşmıyor, teklifim reddediliyor ve iş benden düşük fiyat veren bir diğer firmaya veriliyor ne yazık ki.

Ama ihale benim...

Teklifim reddedildikten üç gün sonra alıyorum elime üç silahşörlerin kartvizitlerini. Uzun uzun bakıyorum her birine sırayla ve toplantı sırasında karşılıklı olarak birbirimizden hiç hoşlanmadığımızı hissettiğim A. 'nın direk hattını çeviriyorum sonunda.

Beni delirten 'İşi kaybetsen de profesyonelliğini koru' ilkesinden hareketle, telefonun öbür ucundaki A. 'ya yeni çözüm ortaklarının hayırlı olmasını diliyor ve görüşmeler sırasındaki misafirperveliklerinden ötürü tekrar teşekkür ederek telefonu kapatıyorum.

Bitti işte diyorum, işi alamadım ama akılda kaldım.

Öyle de oluyor. Aradan yaklaşık yirmi gün kadar geçiyor ve bu sefer benim telefonum çalıyor. Karşımda şu ilk görüşmemizde birbirimizden hiç hoşlanmadığımız A.

Kısa bir sohbetten sonra direk konuya giriyor ve onları ziyaret ettiğim sırada kullandığım teklif formatına getiriyor lafı. Kendi satış departmanlarına örnek olarak verdiğini anlatıyor. Ve işi kime yaptırdığımı öğrenmek isterse yanıt verip vermeyeceğimi soruyor.

Yanıtlıyorum sorusunu, telefon numarasını vermek üzere kartvizit albümümü karıştırırken yüzümde bir sırıtış ile "demek o kadar beğenmiştiniz" diyerek. Gülümsüyor, "Etkilenmiştim" diyor.

Yanıt hoşuma gidiyor. Baskıcının telefonunu bir türlü bulamıyorum albümde, "ben size mesaj atıyım bulduğumda" diyorum. Cep telefonunu kaydediyorum telefonumun kartına. Ve asistana pas ediyorum numarayı bulup bilgilendirme işini, unutup gidiyorum kendi yoluma.

------Görseller alıntıdır--------

İğneada Gezisi ve Kedi'nin Sürprizi

2011-01-14T14:18:00.018+02:00

Yaklaşık bir aydır "Gidemem" diye ağlaşıp dururken bir anda kendimi gitmiş bulduğum kış kampımızdan yorgun ama keyifli döndüm gene ben :)

Hava süper, yollar keyifli, dostlarla olmak paha biçilemezdi gene. Tam 21 tane aklı evvel, geceyarısı İstanbul'dan yola çıkıp her fırsatta molalar vererek vardık Demirköy'e. Biz vardığımızda ne çorbacı ne börekçi ne de bir tek kahvehanesi açıktı tabii... Neyse az bekleyip muradımıza erdik :)

Programın ilk ayağı Dupnisa Mağarası ve civarıydı. Nefis bir doğa, karla kaplı yollar, bol oksijen... Mağarada ne gördünüz derseniz; alt mağara yarasaların çiftleşme dönemi olduğu için kapalıydı, bizler de üst mağaraya kaçan 100 kadar yarasa ile haşır neşir olduk mecburen ;)

Dupnisa Mağarasından sonra doğru İğneada yolunu tuttuk, kalacağımız tesise yerleştikten sonra hep birlikte sahile indik. Kampçılık tarihimizde bir ilk; çadır yerine tesis konaklamalı bir gezi tercih edip bir kez de bunun bize neler hissettireceğini görmek istedik.

Akşama kadar serbest aktivite ile geçirdik günümüzü, yedik, içtik, uyuduk, kumsalda dolandık, oyun oynadık, soba başı keyfi yaptık. Akşam yemeği için restaurantta toplandığımızda hepimiz çok mutluyduk...

Yemeğimizi yiyip içkilerimizi içtikten sonra geleneksel kamp ateşimizi yaktık Karadeniz kıyısında. Soğuğa, rüzgara, yorgunluğa ve hemen az ilerimizde bize ait olan sıcacık tesise, sobaya rağmen yılmadık gene de. Şarkılarımızı söyledik, sohbetlerimizi yapıp biraz olsun kamp tadı çıkardık kendimize :)

Sabah uyandığımda gördüğüm manzara ise işte böyleydi... Daha önce çok gündoğumuna seyirci oldum ama böylesini ilk defa izledim, muhteşem bir şölendi...

Kahvaltıdan sonra civardaki köy ve mekanları gezdik her gezimizde yaptığımız gibi. Aşina olduğumuz yerlerdi belki ama hepsinden gene büyük keyif aldık. Köy kahvelerinde soluklanıp civarın yerlileri ile sohbetler ettik, çaylarımıza güleryüzlerini ekleyerek hayattan minik molalar kaptık. Limanköy, Longoz Ormanları, Beğendik, Mert Gölü...

Mert Gölü'nün Karadeniz'e kavuştuğu noktada uzun bir yürüyüş yaptık deniz kabukları toplaya toplaya.

Ufak ufak şehre dönme vakti geldiğinde yüreğimi bir hüzün kaplayıvermişti fena halde. Hem şehre aşık hem de doğaya tutkun olmak böyle birşey işte, hangisinden uzaklaşacak olsam hüzün yapıyor bünyeme :)

Aşağıdaki fotoğraf da bu Kedi'nin sürprizi olsun siz blog okuyucu ve yazarı olan dostlara;

Sokak Kedisi takdimimdir ;)

Hepinize sevgilerimle,

--Kendi fotoğrafım dışında kalan tüm görseller, 07-09.01.2011 tarihinde İğneada/Demirköy bölgesinde tarafımdan çekilmiştir, izinsiz kullanılamaz---

Ödül :)

2011-01-13T10:56:00.011+02:00

Blogunu ilgiyle takip ettiğim, varlığıyla hayata değer kattığına inandığım, okuyan, yazan, düşünen, yorumlayan, öğreten ve bütün bunlara rağmen öğrenmekten vazgeçmeyen; tüm Türk kadınları ve Türk anneleri için muazzam bir örnek teşkil ettiğini düşündüğüm Sevgili Aysema'dan "Yüzümüzü güldüren, düşündüren" bloglara dair bir ödül almış olmanın keyfini yaşıyorum...

Başkalarını eleştirirken tam gaz giden pek çok insanın, beğenisini ifade ederken ne yazık ki bu kadar istekli olmadığını izliyorum. Halbuki yapıcı olmanın, birbirimizi geliştirmenin en kolay yollarından biri değil mi karşımızdakine güven vermek, yüreklendirmek?

Teşekkür ediyorum Aysema'ya beni gururlandırdığı için ve ben de bu ödülü hemen izlemekten keyif aldığım, izlerken geliştiğim, büyüdüğüm blogger arkadaşlarıma ulaştırmak istiyorum. İzlediğim tüm dostların adını yazmak şansım olsun isterdim ama ödül için tek kural koymuşlar, o da on kişiye dağıtmak. Bu kurala da uyarak, fazla beğeni adamı öldürmez diye düşünüp bu ödülü daha önce alıp almadığına da bakmaksızın aşağıda sıralıyorum hemen isimleri...

Aslısın; http://aslisin.blogspot.com/
Vladimir'in Derdi; http://hakikivladimir.blogspot.com/
Pisikopati; http://pisikopati.blogspot.com/
Sıradan Bir Sazan; http://hayatabaliklama.blogspot.com/
Evrenin Dünyası; http://evrenin.blogspot.com/
Dışavurum; http://sedasolar.blogspot.com/
Eliza Doolittle; http://www.amsterdamdankartpostallar.com/
Aslı Hayvanı; http://aslihayvani.blogspot.com/
Hepsüslüydüm; http://hepsusluydum.blogspot.com/
Bucera; http://ortayabunalm.blogspot.com

Herkese sevgilerimle

İçimde bir uykucu var

2011-01-07T12:57:00.017+02:00

2011 geldi, hoşgeldi.

Henüz gelmeden "blogu kapatacağım" diye çığlığı basıp huysuzluk etmemden belliydi benim bu seneden pek de haz almayacağım. Daha başından "aman be kedi, bu ne peşin hüküm" diyeceksiniz biliyorum ki haklısınız da; çünkü bu benim kati surette peşin hükmüm.

2011 geldikten sonra sadece ayın 2'sinde evden çıkıp eski dost Murat'ın ikizleri ve benim tekizle birlikte uzun bir yolculuk yapıp Maşukiye'ye kaçtık, burnumuzdan geldi. Herhalde bir daha aynı arabaya 3 tane 6 yaş çocuğu bindirip bakkala bile gitmeyiz, o kadar bezdik durumdan :)

Bugüne kadar da resmen yatakta geçirdim günlerimin büyük kısmını. Minik okula gider gitmez yatağa gömülüp, o gelmeden az önce kalkıyor ve akşam, o yatar yatmaz tekrar yatıp, sabaha kadar çıkmıyorum yatağın içinden. Yanımda lazım olacak herşeyle birlikte. Yeterki çıkmıyım odamdan, yatağımdan formunda bir hafta geçirdim desem yalan olmaz.

İşin bi de fena kısmı, bu hafta boyunca düzenli olarak arayıp beni yataktan çıkarmaya çalışan bir de ses vardı telefonun ucunda.

Rınnn... rınnnn...
-Efendim yaaa ( uykulu ve öfkeli bir sesle ben )
-Kalkkkk, sabah oldu!
-Olmazzz, uykum var!
-Kalk dedim, 10 dakika sonra arıyorum gene! ( çat )

10 dakika sonra;
Rınnn...rınnn...
-Offff be! Deli misin nesin? ( yarı deli bir sesle ben )
-Kalkmadın mı? Kalk dedim, kalk!
-Senin başka işin yok mu? Çalışmana baksana sen, rahat bırak beni kardeşim, u y u y a c a ğ ı m!
-Yüzünü yıka, ararım az sonra ( çat )

15 dakika sonra;
Rınnnn....rınnn...
-Hay lanet olsun, Neee! ( artık uyumak ne mümkün, arasın da bağırayım diye bekliyorum telefonun dibinde! )
-Haa iyi kalkmışsın :)
-Eee ne olucak şimdi? Kalktım işte?
-Çık yataktan, hatta evden de çık. Ben çıkıyorum şimdi ofisten, öğlen birlikte yeriz, olmaz mı?
-Olmaz!
-Tamam, ararım ( çat )

1,5 saat sonra;
Rınnnn...rınnnn...
-Efendim? ( kahvesini içip kendine gelmiş bir ben )
-Günaydın :)
-Sana da :)
-Çıkar mısın?
-Yok, boğazım ağrıyor. Üşeniyorum da şimdi koşa koşa çıkıp, koşa koşa geri dönmeye...
-Tamam, balkona çık bari, hava al biraz!
-Peki
-Ararım ( çat )

Günler sonra ilk kez bugün, beni içime kapanmaktan alıkoymak için günlerdir gayret eden sesin sözünü dinledim ve erkenden çıktım yataktan. Giyinip evden de çıktım. Yürüdüm biraz. Çam ağacının yuvarlak kozalakları düştü üstüme altından geçerken. Mahallenin kedileriyle oynaştım. Üstüme giydiğim yağmurluğun sol cebinde bir şişe mantarı, sağ cebinden de bir plastik su şişesi kapağı buldum. Mantarları henüz onlarla ne yapacağını bilmediği halde biriktirmekte olan Ertan için, plastik kapakları da tekerlekli sandalye almak için Ataşehir Belediyesi adına topladığımı hatırladım.

Ve ardından grubun bu gece çıkacağı benim katılmayacağım kamp geldi aklıma. İğneada'ya doğru 2 koca gün...

Eve dönüp bunları size yazarken gene telefonum çaldı, bu sefer kamp liderimiz vardı telefonun diğer ucunda. Arayacağını o sırada onun yanında olan Murat msn'den eş zamanlı olarak yazıyordu bana :)

"Hadi bırak nazlanmayı, topla çantayı. Gidiyoruz, akşam 12'de malum yerde!" dedi telefonun ucundaki ses :)

Baktım gidesim çok :) O yatakta sürünen, canı uyanmak istemeyen ben gitmiş, yerine sağa sola telefon açıp, gitme işini organize eden ben gelmiş, dipdiri, capcanlı...

İşin ucu hep istemeye dayanıyor sanırım. Nefes almayı istemek, yaşamayı istemek, mutlu olmayı istemek...

Neyse, bana müsade... Gidip çantamı toplıyım :)

Hepinize iyi haftasonları ;)

------Görsel alıntıdır--------

İçimden Geldiği Gibi

2010-12-30T16:37:00.013+02:00

Mutlu Yıllar...

------Görsel alıntıdır--------

DarmaDağınık

2010-12-16T13:30:00.018+02:00

Herşeyin bir yeri olmalı hayatta, yoksa o şey; ne kadar gerekli olursa olsun, ne kadar özel ve sevilen bir şey olursa olsun farketmiyor... Sadece ve sadece insanın elinin altındaki dağınık oluveriyor.

Nereye kaldıracağınızı şaşırıyorsunuz, bir yere kaldırana kadar da oradan oradan atılıyor ve en sonunda ne yazık ki hırpalanıp gidiyor. Bize de ardından yas tutmak kalıyor.

İnsanlar ve ilişkiler gibi aynı.

Bazen yerimiz olmayan hayatlara uğruyoruz bir şekilde veya bizde konaklayan ama yerine koyamadıklarımız oluveriyor ömrümüzde.

Girdiğimiz yüreğin sahiplenmek istediğimiz her köşesinden başka bir yer sahibi çıkıyor karşımıza, sıkışıp kalıyoruz anıların gerçeklerle itişe kakışa yarattığı o daracık alana. Serpilip gelişemiyoruz hal böyle olunca da, boğulup ölüveriyoruz kalabalığın arasında.

Bize misafir olan sevdalarda da yaşanıyor aynı kalabalık belki de. Dostça karşılayıp buyur ettiğimiz yüreği bile kaybedebiliyoruz, bir türlü esas olması gereken yere oturtmayı başaramıyoruz çünkü. Ne özen gösterip ne de yerini bulup, sevdirmek için vakit bulamıyor, rutin telaşlar içinde koşturmaya devam ediyoruz, üstelik bu sefer onu da dağınık ediyoruz yolumuza. Haliyle de koşar adım üstünden geçtiklerimiz oluyor istemeden, elimizle hafifçe kenara itip yolu açtıklarımız olduğu gibi tıpkı. Sadece ihtiyaç duyduğumuzda tutup bir kenarından çekeleye çekeleye çıkarıyoruz o dağınık öbeğinin içinden, işimiz bittiğinde gene atıveriyoruz aynı öbeğin içine.

O yüzdendir belki de 'yalnızları' ve ' yalnız kalmayı seçenleri ' seviyor olmam.

Daha temiz, daha yalın, daha dolambaçsız, daha sıcak geliyor bana yürekleri, kıvrılıveriyorum hemen buyur edildiğim köşeye sessizce. Sahip olduklarını çoğaltmak derdinde değiller kimileri gibi ve o yüzden dağıtmıyorlar yüreklerini herkese, harcamıyorlar duygularını kalabalığın peşinde.

Ve yine o yüzdendir belki sık sık yalnız kalmayı özleyişim, daha yakın olabilmek için kendi yüreğime. Hırçınlığım ve keyifsizliğim de kendim için yer bulamadığımdandır belki de sahip olduğum bu koca dağınığın içinde...

------Görsel alıntıdır--------

Siyah

2010-12-15T15:44:00.004+02:00

Hüzün büyüten yüreklerin, kırgın bakışlı siyahına gömülmüş bir ümitti peşi sıra seğirttiğim ve nereye gittiğini bilmediğim. Ucundan tuttuğumda beni ısıtacak minicik bir güneşti belki de içinde görmek istediğim.

Dokunmak için uzandığımı sanırken aslında kaçtığımı fark ettiğim. Sorulmamış hiçbir sorunun cevabı yok kentinde, yitmiş gitmiş bir keman telinin son santiminde…

Rüzgarın öfkesine yenik düşmüş bir kağıt parçası, üstü yazılı. Kenarı kırılmış aynanın sırlı kıyısında bir damla gözyaşı…

Geçmişi olmayan bir hikayenin kim tarafından yazıldığı bile belli olmayan tek satırı, bir kitabın altı çizilmiş paragrafı veya hiçbiri…

'Yok'luk isteğinde 'var'lık ağrısına tutulmuşluk belki de…

Bilemediğime…

Öylesine…

------Görsel alıntıdır--------

Şehrin Kıyısında

2010-12-14T12:41:00.014+02:00

Pazar günü malum olduğu üzere sevgili arkadaşlarımdan birini evlendirme telaşıyla düştük yollara. Havaya da güvenemediğimiz için köprü trafiğinden çekinip biraz erken geçtik Avrupa yakasına. Tam Sarıyer'e inmiştik ki denizde salınan balıkçı teknelerini farkettim. Yaklaşık 6-7 tane balıkçı teknesi, az açıkta ağlarını atmış balık peşine düşmüşlerdi.

Hazır vakit de var diye düşünüp yanımdakilerden müsade istedim ve indim arabadan aşağı. Ayağımda topuklu ayakkabılar, yüzümde makyaj ve siyah pantalon-ceket bir takım içinde turkuaz bir bluz ile Sarıyer Sahili'nde endam ettim yaklaşık bir saat kadar. Buz kestim! Manzaraya takılıp kaldım, insanların verdikleri emekleri izledim çıplak göz ile. Yeşil uzun balıkçı yağmurluklu adamların, elleriyle topladıkları ağdaki takılmış balıkları, bazen tekneye bazen de çığlık çığlığa beşleşen martılara atışlarını izledim uzun uzun.

Bir de sigara yakıp dumanını çekebilseydim içime keyfim tam olacaktı ama bırakalı 7 yıl olmak üzere neredeyse :)

Teknenin etrafını çevreleyen ağın toplanışına şahit oldum an be an. Küçücük bir motorun, denizle savaşa savaşa o koca balıkçı teknesini, sağa sola döndürebilmek için nasıl tüm gücüyle ileri fırladığını seyrettim.

Karabataklar, martılar, sahilde köpeklerini gezdiren insanlar, ayaz mı ayaz bir hava...

Arabaya geri döndüğümde bir saat geçmişti ve neredeyse ayaklarımı hissetmeyecek kadar üşümüş, yorulmuştum. Ama İstanbul'a sessizce şahitlik etmek herşeye rağmen mutlu ediyor beni, seviyorum şehrimi...

Ağ komple toplanana kadar birlikteydim bu Hasan Bey 1 isimli yeşil tekne ve ona emek veren tüm çalışanları ile. Onlar denizin üstünde, ben şehrin kıyısında. Aynı yürekte attık bir süre.

Onca emekten sonra, ağları daha dolu olsaydı keşke ama herkes mecburen hayattan hakkına düşenle yaşamıyor mu zaten?

Payınıza düşenin, sizi gülümsetecek kadar çok olması dileğiyle,

"Denizin üstünde ala bulut
Yüzünde gümüş gemi
İçinde sarı balık
Dibinde mavi yosun
Dibinde mavi yosun

Kıyıda bir çıplak adam
Durmuş düşünür
Bulut mu olsam gemi mi yoksa
Yosun mu olsam balık mı yoksa

Ne o ne o ne o ne o
Deniz olunmalı oğlum

Bulutuyla gemisiyle balığıyla yosunuyla
Bulutuyla gemisiyle deniz olunmalı oğlum... " (Z. Livanelli )

--Görseller, 12.12.2010 tarihinde İstanbul Sarıyer'de tarafımdan çekilmiştir---

Soğuk...

2010-12-13T18:16:00.004+02:00

Bu soğuk havalarda, sıcacık evlerimizde, tok karınlarımız ile yaşarken; sokakta donmak üzere olan aç bir sürü canlı ( insan, hayvan, bitki fark eder mi? ) olabileceğini unutmayalım olur mu dostlar...

İyi haftalar olsun hepimize.

------Görsel alıntıdır--------

Kısaca

2010-12-03T14:42:00.005+02:00

Ey Sevgili;

Sen; kısacık cümlelerinle, bana içinden çıkamadığım kadar büyük ve anlayamadığım kadar derin bir bilinmezlik veriyorsun. Halbuki ben; sana uzun, upuzun cümlelerle, tam da bana direk giden yollar inşa edip, sonra da karşısına geçip yolunu gözlüyorum.

Oysa sen; uzun cümlelerimi okumaya üşendiğin için anlamayı beceremiyorsun ve bizi erteliyorsun…

Ve ben beklemekten yoruluyorum...

Velhasıl sevgili, bir gün gelecek, senin yolunu aynı hevesle beklemekten çoktan vazgeçmiş olacağım ve benim cümlelerim kısalacak. Sen ise beni okuyup anlamak için kıvranacaksın, biliyorum. Anladığını anlatmak için uzatacaksın tüm cümlelerini bana doğru ama bu sefer de ben üşeneceğim sana.

Aynı ritimde akmadıkça, bir masalın toplamı BİZ olan iki öznesi olmamız da hiç mümkün olmayacak ne yazık ki…

Kısaca,

Sen kal sağlıcakla…

(görsel alıntıdır)

Koşturmaca / Şarj Olmaca

2010-12-02T20:44:00.020+02:00

Nasıl yorgunum, nasıl, anlatamam.

Bu hafta istisnasız hergün sabahın kör karanlığında kalkıp başladım koşturmaya. Haftasonu yapılacak kamp için hazırlıklar kamp programı geç yapıldığı için son ana kaldı. Doktor randevularımı bir türlü denk getiremediğim için aynı diş kliniğinin iki ayrı doktoruna farklı günlerde gitmek yani iki günümü diş meselesine ayırmak zorunda kaldım. Bir Anadolu yakası, bir Avrupa yakası pinpon topu misali yuvarlandım durdum.

Tek başıma olsam mesele değil ama bir de okuldan döndüğünde karşılanması gereken bir yavru olunca işin içinde, insan yetişemezsem paniğiyle yürek çırpıntısından ruhunu teslim edecek hale geliyor resmen...

Haylazlıkta sınır tanımayan kuduruk kişiliğim; evdeki işlerim ve dışardaki mecburi koşturmalarım arasına bol bol da dost kaçamağı sıkıştırınca bittim ben, telef oldum bir nevii resmen :)

Bir doktor ve bir kuaför randevusu arasına, bir dosta kaçıp kahve içmek ve güzeller güzeli kedisini mıncırmak gibi bir eğlence ekledim hemen mesela.

Mesela dün... Sabah saat onbuçuk randevum öncesi bir başka sevdiğimle buluşup uzun bir kahvaltı keyfi yaptım Nişantaşında, özlemişim oralarda olmayı nicedir... Üstelik giderken eşim beni sabahın yedi buçuğunda 4Levent metro istasyonunda bıraktığı için uzun zamandır binmediğim metroya da binmiş oldum. Koridorlarında saksafon çalan siyah saçlı, tuhaf sakallı, ilginç tipli adamın "Portofino"su eşliğinde yürüdüm mesela Osmanbey çıkışına kadar...

Sonrasında çocukluk çağlarımdan bugünüme kadar itina ile taşınan dostluğumuzdan pek keyif aldığım bir başka isme yol aldım. Dükkanına girdiğimde önümüzdeki günlerde gerçekleşecek olan nikahı için davetiyelerini yazıyordu. Bir bekar yakışıklı daha evli adamlar kervanına katılıyor yani kısacası :)

Kahvelerimizi içtik dedikodu eşliğinde. Sonra birlikte çıkıp bankacı arkadaşlarımızla da birer kahve içelim diyerek Zincirlikuyu'ya zıpladık, tabii gene koşa koşa :)

Dünya kadar beyaz yakalı insan içinde bizimkileri bulmak kolay olmadı ama sevgi herşeyi çözüyor ki koca bir plazanın hemen önünde nihayet buluştuğumuzda uzun uzun sarışıp öpüşüp koklaştık şükrede şükrede :)

Unutmadan, bir ara anneme bile uğradık, çadır malzemesi bırakmak için. Annem ve misafirleriyle de öpüşüp koklaşıp hasret gidermem mümkün oldu ancak aşağıda abuk sabuk bir yere park etmiş adamcağızı fazla bekletmemek için ancak 3 dakika kadar sürdü :)

Sonrasında tekrar Anadolu yakasına geçerken köprüden boğazı seyrettim. "Ne güzel şehirsin sen İstanbul" diye çığlıklar attı içimden bir ses. Aslı'nın bir mim yazısında bahsettiği ve benim de canımın çekip ilk defa bir kitabını edindiğim Ayfer Tunç eşlik etti yoluma Taş, Kağıt Makas ile. Ne kadar geç kalmışım meğer... Bir solukta içine çekti beni hikayeler, gerçekten beğenerek okuduğum ender öykülerden oldu kitabın içindeki ilk üç hikaye ( son hikayeyi henüz bitirmedim ).

Nihayet eve vardığımda miniğimle de kavuştuk ve bu sefer de onun peşi sıra koşturmam başladı. Bir ödevi vardı ki görünce gözlerim fırladı yerinden. k sesini öğrenmişler, kı kı kı diye dolanmaktan boğazım patladı resmen :)

Sonra akşam yemeği telaşı.

Ve sonra bir önceki kampın yazı ve hatıralarını birleştirmek için oturdum ekran karşısına, gruba sürpriz olsun diye bir de ateş başında şarkı söylerken kaydedilmiş müzik dosyası ekledim sunuma.

Bütün işim bittiğinde artık ben de yeryüzünden silinmiş gibi hissediyordum kendimi. Yatağım, yastığım diye ağlaşa ağlaşa buldum odanın yolunu ve sabah saat altı olup saat çaldığında ancak açtım tekrar gözümü.

Şimdi böyle vır vır vır söyleniyor gibi gözüküyorum belki ama aslında tam tersi. Şöyle düşünüyorum ki insan hareket ettikce şarj oluyor ve hayatına hareket ekliyor. Bir kenarda oturup hiçbir şey yapmamaya alışmak çok kolay evet tembellik cezbedici ancak rutin haline geldiğinde insanın içinde birşeyler ölüyor. Çalıştığım zamanki koşturmamı özlemiş olacağım ki sabah, ayağımda bir kot, sokaklarda yürürken etrafımdan geçip giden, ofis kıyafetleriyle güne başlayan insanlara da imrendim sanırım biraz.

Belki de diyorum çalışmamaya karar verdiğim için aklım çalışmakta. Aç tavuk misali dönüp duruyorum darı ambarı fikri etrafında. Hep erteliyor insan kendi için yaptığı planları ve kendinden daha öne koyduğu bir sürü şey birikiveriyor yolunda. Bazıları, uğruna yaşamamanın bile mümkün olacağı büyüklükte sevgiler olunca da geriye kalan böyle uzaktan bakıp bakıp mırıldanmak oluyor tabii...

Neyse, çok uzattım. Biraz dolmuş muyum yoksa ne. Haftasonu kampı iyi gelecek umarım ruhuma :)

İyi bakın kendinize, dönüşte görüşebilmek dileğiyle...

Ben hali

2010-11-29T15:31:00.012+02:00

Şöyle bir geriye dönüp baktım da ne çok kelime sarfetmişim meğer farkına bile varmadan. Ne çok benden dolmuş sayfalar, ne çok ben olmuş buralar.

En sevdiğim hali de bu zaten, BEN hali. Olduğu gibi, içimden geldiği gibi. Her zaman da dediğim gibi hayatımda her ne olacaksa; kurmadan, kurgulamadan ve yalana dolana sarılmadan olsun, hepsi o.

Olmuyor gene de. Duygu; ne kadar özenip ne kadar sarıp sarmalarsan o kadar ihanet ediyor, o kadar acıtıyor zaman zaman. Hani herşeyin bir vakti var ya, o vakit de tamam belki, kimbilir...

Nazan Öncel dinliyorum saatlerdir, dönüyor dolaşıyor gene aynı yere geliyorum. 29Kasım 2010, Pazartesi, vardır elbet bir önemi...

Nazan Öncel - Gidelim buralardan

Dayanamıyorum...

Hatıralar Geçidi

2010-11-28T19:38:00.045+02:00

Erkek kardeşim uzun yol çarkçısı. Yani gemi adamı. Yani hayatı uzun deniz yolculuklarında geçiyor.

Ve dün mevcut olan Lodos yüzünden programları aksayınca, aslında dün gelmeleri gereken Haydarpaşa Limanı'na bugün sabaha karşı geldiler.

O nedenle bugün saat tam 12:00'de limandaydım. Haliyle de Haydarpaşa Garı'nın yanından geçip gittim limana. Garın yanından geçerken de o kısacık an içinde kendimi eski bir dostla gözgöze gelmiş ve sıcacık selamını almış gibi hissettim. Hızla aklımdan İstanbul-Antalya gidişlerimde Burdur aktarması yüzünden bin türlü zahmetine katlanıyor olmanın sıkıntısına ve otobüse nazaran en az 7-8 saat daha uzun sürüyor olmasına rağmen inad ile yaptığım tren yolculukları geldi. Sanırım birbirimizden çabuk ayrılmamak için yolculuk olabildiğince uzun sürsün istiyor ama buna kılıf olarak "şehire gelince deniz tarafından kucaklanma keyfi" bahanesini kullanıyorduk ismi lazım değil bazı arkadaşlarla :)

Sunay Akın'ın İstanbul'un Nâzım Planı'na kadar uzanıverdim dakikalar içinde. Candan Erçetin'in Kırık Kalpler Durağında şarkısını ne çok sevdiğimi düşündüm, klibinin garda çekildiğini düşünerek. Gar'da yapılan İsmek kermesinden çok severek aldığım yeşil taşlı kolyemi de takmadığımı hatırladım ne zamandır.

Günü tamamlayıp akşam saatlerinde eve döndüğümüzde haberlere göz atalım dedik ve karşımızda yanan bir Haydarpaşa Garı görüverdik ne yazık ki.

Hüzünlendim, üzüldüm, derin bir offf çektim şöyle en içimden koparcasına. Bin türlü söylentiyi göz ardı edip sana sahip çıkmadığım için kızdım kendime ve hiçbir sevdiğime kıyamadığım gibi sana da kıyamadım be Haydarpaşa Garı. Bir kez daha anladım ki insanın daha sıkı sarılması lazım sevdiklerine...

Kadıköy'de bir Köşk

2010-11-24T15:41:00.016+02:00

Evden çıkarken nereye gideceğimize dair en küçük bir fikrim yoktu.

İyi ki yokmuş çünkü kendimi bu yüksek tavanlı, tarihi dokusu korunmuş ve restore edilmiş, ferah salonlarının eşya kirliliğinden çok uzak dekorasyonu ile ruhu dinlendiren, şeker mi şeker servis elemanlarının kendinizi müşteri değil misafir gibi hissettirdiği bu şirin mekanda buluverdim.

Özlenmiş dost sohbetine benim kahvem, arkadaşımın çayı eşlik etti. Yeni açılmış ve o yüzden henüz kalabalıkla yorulmamış bu mekandan ben çok keyif aldım, sizlerle de paylaşmak istedim.

Kadıköy'de Bahariye Caddesi'nden Moda'ya ilerlerken Adliye'nin hemen bir üst paralelinde kalıyor Cafe Vamos Bien..

Unutmadan nikotin bağımlıları için de bir dip not; minik şirin bir bahçesi de var :)

Yol boyunca nereden esti bilinmez döne dolaşa aynı parçaya takıldık,
Sibel Alaş - Adam... ( dinlemek isterseniz buradan buyurun )

Şehrin göbeğinde ama sessiz, sakin, rahat ve şık bir ortam isteyenler özellikle not alsın derim, popülerleşip sukuneti bozulmadan önce tadını çıkarmak için acele etmek lazım :)

Uzaklarda Hayat...

2010-11-23T10:21:00.012+02:00

Ben İstanbul'a; bu kocaman, eski, kalabalık ve yorgun şehre aşığım dostlar. Uzağında kaldığımda nefessiz kalmış gibi hissedecek kadar bağlıyım toprağıma.

Yorgun sabahların yitmiş tenhalarında üşümüş ellerimi bir İstanbul anısıyla ısıtmayı, telaşsız ve ağır adımlarımla parke taşlarına basmayı seviyorum. Boğazın bin türlü rengine dalıp çocukluğuma akmayı, orada bulduğum kek ve süt kokusunu içime çekmeyi, İstiklal'de sabahın bir köründe kolkola yürümeyi, kestaneciden közlenmiş bir kestane kapıp üfleye üfleye yemeyi, otobüse yetişmek için koşturmayı, rengarenk insanlarıyla bezeli caddelerini, ışıltılı vitrinlerini, tarihini, köhne ve çürümüş kokan eski sokaklarını, aniden yağan yağmuruna şemsiyesiz yakalanmayı, rakı&balık meyhanelerini ve hiç uyumadan dimdik duran büyüsünü seviyorum...

Ama biliyorum ki şehrin dışında da hayat var...

Hem de öyle doğal, öyle sıcak, öyle basit ki var olduğunu bilmek bile içimi ısıtıyor her karşılaştığımda. Konforsuz, bakımsız, iddiasız ve öyle sıradanlar ki.

İşte bu şehir aşıklısının gözünden, şehrin dışında kalan hayata açılan kapılardan birkaçı...

Sessizliğin Satır Araları

2010-11-21T17:30:00.017+02:00

Aşırı duygusal insanların en büyük acısı kırılganlıklarının sürekli kendilerine karşı silah olarak kullanılmasıdır.

Ve ben de aynı gruba giren bir 'aşırı duygusal' olarak sıklıkla olmasa bile bu anlamda suistimal edilmişimdir ne yazık ki. Hayat bizi hep iyi insanlar ve iyi duygularla mutlu etmiyor malesef :(

Kırılganlığın devamında insan canı tekrar yanmasın diye öyle bir kabuk oluşturuyor ki kendine, hani balyozla dalsalar aşamayacaklar gibi. İçinde sıcak, dışında taş gibi oluveriyor tüm duygular... Ve zaman bana da bir kabuk oluşturttu doğal olarak. Tek amacı var; kendimi korumak. Kötü olduklarını bildiğim ve yaklaşmalarına izin verirsem canımı tekrar yakacaklarını hissettiğim tehlikeleri görmemek için yüreğimi, gözlerimi ve tüm duyularımı kapatmama yarıyor o kabuk. Ve inanın işe yarıyor!

Ancak bazen sevdiklerimin ve yakınında olmak istediklerimin de dışarıda kalmasına sebep oluveriyor bu kabuk ne yazık ki. İstemeden giriveriyorlar kabuğun menziline. Aslında onlarla hiç ilgisi olmayan, üçüncü dördüncü kimliklerle bağlantılı olduğu için açıklayamayacağım ancak bir sebep ile onların hayatına da uzak durmamı gerektirecek kalp kırıklarımın arasında kalıveriyorlar öylece. Bakıyorlar yüzüme "Ne oluyor?" dercesine. Veya bazen soruyorlar "Nedir değişen?" diye... Yanıtlayamıyorum, susuyorum sadece ve bekliyorum sessizce. İşte o hallerde bana alınmasınlar, kırılmasınlar diye sessizliğimin altında yatan çaresizliğimi anlamalarından ve samimiyetim ile sevgime olan inançlarının sağlam olmasından başka edecek duam kalmıyor benim de.

Beni ürküten ve kendimi korumak zorunda olduğum tehdit çekip gidene kadar geldiği tarafta kabuğumda kalıp, yaralanmamak adına konunun tamamen dışında kalan başka sularda yüzerim her seferinde.

Bu zamanlarda tüm kalbimle umarım ki varlığım hızla soğumaz ayrı düştüğüm, uzağında kaldığım dostların o güzel, sıcak yüreklerinde...

------Görsel alıntıdır--------

Bir Varmış, Hiç Yokmuş...

2010-11-13T20:10:00.027+02:00

Bir varmış, bir yokmuş...
Zamanın birinde, bilinmeyen bir yerde bir kadın yaşarmış...

Kadın her akşam yatarken Allah'a, sabah olduğunda tekrar gözlerini açabilmek için dua edermiş. Ve hergün sabah uyandığında Allah'a hayatında olan herşey için teşekkür ederek güne başlarmış.

Bir evi, bir ailesi ve onu seven dostları varmış. İyi günlerde, kötü günlerde hep birlikte yaşar giderlermiş.

Kadın yalnız bırakılmaktan nefret eder ama yalnız kalmayı severmiş.

Yalnız kaldığı zamanlar, içinde bir yerlerde sakladığı, incitilmesin diye üstüne titrediği küçük çocuğu ortaya çıkarır, doya doya sever, sadece onunla ilgilenirmiş. Kendisinden başkasına güvenemez, kırılgan, duygusal, savunmasız çocuğun varlığını kimselere gösteremezmiş. Çünkü onun yaşadığı bu dünyada tutkulara yer olmadığı gibi hissedebilmek de neredeyse günahmış...

Kadının evinin hemen arkasında başkalarının gitmekten ölesiye korktukları bir uçurum varmış. Ve kadın her gün evinden çıkıp, yalnız kalmak için o uçurumun en kenarına kadar gider şarkılar söylermiş karşısındaki boşluğa. Şiirler okur, duygularını anlatırmış içinden geldiği gibi. Sonra boynunu büker, veda edip özgürlüğüne dönermiş evine, sevdiklerine gene.

Ve yine bir varmış, bir yokmuş...
Zamanın birinde, bilinmeyen bir yerde bir adam yaşarmış...

Adamın doğruları varmış, yanlışları da varmış. Hayatında çok insan varmış, çok sevgi varmış, çok dost varmış, çok hareket varmış. Etrafında dolaşan öyle çokmuş ki adamın tek başına bir tek nefes almaya dahi vakti yokmuş.

Adam bir gün yalnız kalmak istemiş ve yaşadığı yerin arkasındaki uçurum aklına gelmiş. Kimselere gözükmeden uçurumun kenarındaki ağacın altına gelmiş. Oturmuş, oturmuş, oturmuş...

Derken bir ses duymuş, çok uzaklarda bir kadın şarkı söylüyormuş sanki... Bu ıssız yerde bu sesi duymak onu şaşırtmış ama ses; içini ısıtmış, iliklerine işlemiş. Sesin sahibine ulaşabilmek için ilerlemiş uçurumun kenarına doğru. İlerledikçe ses yaklaşmış, yaklaştıkça daha da sıcaklaşmış. Tam uçurumun kenarına geldiği anda karşı kıyıdaki kadını görmüş. Kadın varlığını farkederse susar ve gider diye korkup saklanmış taşların arkasına, kadın gidene kadar nefes almaktan korkarak dinlemiş.

O gün, o uçurumun kenarında, karşı yakadaki kadın farkına bile varmadan dokunmuş adamın ruhuna. Adamın bile o ana kadar fark edemediği o koca boşluğa...

O günden sonra adam her gün herkeslerden gizli, uçurumun başına koşar olmuş. Kendisine şiirler okuyan, şarkılar söyleyen o ses olmadan hiçbir şeyden keyif almaz olmuş. Ve bir gün dayanamayıp o da katılmış karşı kıyıdan gelen sese, korkup kaçmasın diye dualar ede ede...

Birden bire karşı kıyıdan sesine ses verildiğini duyunca şaşırmış kadın, utanmış hatta. Ama hoşuna gitmiş. Susması ve gitmesi gerektiğini bildiği halde içinden kalıp devam etmek gelmiş. Günahmış ama olsunmuş... Saklamamış içindeki çocuğu, kirpiklerini yere indirmiş, mahçup ve kırılgan bir eda ile devam etmiş şarkı söylemeye.

Adam gülümsemiş kendi kendine. Artık içindeki boşluk yokmuş...

Kadın eskisi gibi uzun dualar etmiyormuş artık geceleri yatarken, "hemen yarın olsun!" diyormuş sadece...

Ve adam, gözlerini uçurumun karşı kıyısından hiç ayırmıyor, kadının yollarını gözlüyormuş yaşayabilmek için...

Zaman geçtikçe aralarındaki uçuruma dayanamaz olmuşlar her ikisi de. Kadın adamı beklemiş uçurumu aşıp yanına gelsin diye, adam ise kadını beklemiş herşeyi geride bırakıp koşup yanına gelsin diye. İkisi de öylece bekleşip durmuşlar aşkla uçurumun en kenarında. Tek bir kelime etmeden, milyonlarca duygu ile...

Hiç düşünmeden, duraksamadan içine atlayanların kavuştuğu bir uçurummuş meğerse Aşk; aşağı düşerken havalara uçtuğun...

------Görsel alıntıdır--------

Bir 10 Kasım daha geçiyor üstünden...

2010-11-10T07:54:00.004+02:00

Ulu Önderimiz Atatürk, bundan tam 83 yıl önce demişti ki;

Ey Türk gençliği!

Birinci vazifen, Türk istiklalini, Türk cumhuriyetini, ilelebet, muhafaza ve müdafaa etmektir.

Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegane temeli budur. Bu temel, senin, en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni, bu hazineden, mahrum etmek isteyecek, dahili ve harici, bedhahların olacaktır. Bir gün, istiklal ve cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkan ve şeraitini düşünmeyeceksin! Bu imkan ve şerait, çok namüsait bir mahiyette tezahür edebilir. İstiklal ve cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler. Cebren ve hile ile aziz vatanın, bütün kaleleri zapt edilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir.

Bütün bu şeraitten daha elim ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalalet ve hatta hıyanet içinde bulunabilirler. Hatta bu iktidar sahipleri şahsi menfaatlerini, müstevlilerin siyasi emelleriyle tevhit edebilirler.

Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bitap düşmüş olabilir.

Ey Türk istikbalinin evladı! İşte, bu ahval ve şerait içinde dahi, vazifen; Türk istiklal ve cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda, mevcuttur!

Mustafa Kemal Atatürk
20 Ekim 1927

Yani demiş ki;

Ey Türk Gençliği!

Birinci GÖREVİN; Türk bağımsızlığını, Türk Cumhuriyetini, ebediyen
korumak ve savunmaktır.

Varlığının ve geleceğinin biricik temeli budur. Bu temel, senin, en kıymetli hazinendir. Gelecekte bile, seni, bu hazineden, mahrum etmek isteyecek, iç ve dış düşmanların olacaktır. Bir gün, bağımsızlık ve cumhuriyeti savunmak zorunda kalırsan, göreve atılmak için, içinde bulunacağın durumun olanaklarını ve koşullarını düşünmeyeceksin! Bu olanaklar ve koşullar, hiç müsait olmayan bir durumda kendini gösterebilir. Bağımsızlık ve cumhuriyetini yıkmak isteyecek düşmanlar, dünya tarihinde benzeri görülmemiş bir galibiyet elde edebilirler. Zorla ve hile yapılarak kutsal vatanın, bütün temel siyasi devlet kurumları teslim alınmış, bütün temel ekonomik devlet işletmeleri ele geçirilmiş, bütün temel askeri devlet kurumları terhis edilip dağıtılmış ve yurdun her köşesi tamamen işgal edilmiş olabilir. Bütün bu koşullardan daha acıklı ve korkunç olmak üzere, ülkede, iktidara sahip olan hükümet ve devlet adamları gaflet ve sapkınlık ve hatta ihanet içinde olabilirler. Hatta bu iktidar sahipleri kişisel çıkarlarını, işgalcilerin siyasi amaçlarıyla birleştirerek düşmanla işbirliği yapabilirler. Millet, yoksulluk ve sıkıntı içinde ezik ve bitkin düşmüş olabilir.

Ey Türk geleceğinin evladı!

İşte, bu durum ve koşullar içinde bile görevin, Türk bağımsızlığını ve
Cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun güç, damarlarındaki asil kanda bulunmaktadır!

Mustafa Kemal Atatürk

Bundan 83 yıl önce, daha ortada hiçbir tehdit yokken bu tabloyu resmedebilmiş ve gelecek nesilleri uyarabilmek adına bu satırları kaleme alabilmiş bu büyük insanın dehasını, geleceği görüş kudretini reddedenlere gülüyorum, acıyorum sadece.

O zamanlar resmedilmiş ve şu an her satırıyla içinde bulunduğumuz duruma ise çok üzülüyorum. Üstelik ortalıkta hiçbir şey yokmuş gibi dolanıp "Abartıyorsunuz!" diyenleri ise inanın hiç anlamıyorum.

Yazıklar olsun!

Güzel ülkemin aydınlık insanları hiç unutmayalım olur mu; gene Ata'mızın dediği gibi;

"Büyük ölümlere matem gerekmez, fikirlerine bağlılık gerekir!"

Minik bir Kaçamak

2010-11-08T09:01:00.032+02:00

Haftasonu havayı fırsat bilip İstanbul dışına kaçmak için bahane saydık. Artık biliniyor muhtemelen, İstanbul aşığı ben; arasıra şehir dışına kafamı uzatıp nefes almak ve dinlenmek isteğiyle doluveriyorum. Yolculuklar beni yeniliyor diye düşünüyorum ve uzun yol yapmayı da seviyorum, hal böyle olunca pazar sabahı erkenden kalkıp, yedek kıyafetlerimizi, fotoğraf makinelerimizi de alıp doğru sise gömülmüş otobana attık kendimizi.

Alışkanlıklarına bağlı yapım aileye de sirayet etti yıllardır. Kahvaltı için yolumuzun her önünden geçişinde yaptığımız gibi bu sefer de Mehmetçik Vakfı Tesisleri'nde durduk. Böreklerimizi yiyip civardaki kedi, köpek ve kuşları da ilgimize boğduktan sonra Sapanca çıkışına kadar otobanda yola devam ettik ve kaçamağın ikinci molasını Sapanca Gölü kıyısında verdik. Hava hafiften sisten sıyrılmaya başlamıştı, göl kenarındaki pek şirin bir restaurantta kahvelerimizi içip güneşin altında kemiklerimizi ısıttık. Manzara öyle güzeldi ki benden özenip fotoğraf çekmeyi merak edinen yavrukuşumla birlikte yukarıda ve aşağıda da göreceğiniz üzere çılgınlar gibi fotoğraf çektik :)

Sapanca Gölü kenarında peşimize takılıp gül satmaya çalışan çingene bacılardan zar zor kurtulduktan sonra tekrar arabaya atlayıp bu sefer Meşelik Park Ormanı'na çevirdik rotayı. Ormanın içine kış bahçesi tadında bir tesis yapmışlar, son derece de kalabalıktı üstelik. Açık büfe kahvaltısı pek şık gözüküyordu ancak bizim karnımız tok, sırtımız pekti. 'Bir dahaki sefere!' diye not ettik hemen bir kenara... Ve işte karşınızda Meşelik Park Ormanı...

Fotoğrafların arasındaki o araba ne alaka demeyin sakın, o kadar sevdim ki verseler alıp gidecektim neredeyse :)) Ormanda deliler gibi dolanıp ağaçlara dolanmış olan sarmaşıkları oğluşa gösterip, hafif çapta Tarzanlık yaptıktan sonra bol bol da fotoğraf çekip gene koyulduk yola.

Öğlen yemeği yemek için seçtiğimiz Maşukiye'de durduk sonrasında. Maşukiye yolu çok ilginç arkadaşlar, gidenler ne demek istediğimi daha iyi anlayacaklardır mutlaka, daracık saçma sapan bozuk bir yoldan içeri girdiğinizde karşınıza öyle şirin ve geniş bir köy meydanı çıkacağını tahmin edemiyorsunuz. İlk meydandan sonra da Kartepe yolundan ayrılıp parke yolu izleyerek Maşukiye Tesisler Meydanı'na çıkıyorsunuz. Etrafta hediyelik eşyacılar, Alabalık çiftlikleri, su boyuna dizilmiş şirin restaurantlar, gürül gürül akan bir dere, bolca su sesi ve alabildiğine orman var.

Temiz hava hepimizi o kadar acıktırmıştı ki dayanamayıp hemen daldık bir restauranta. Dere kenarından su üstüne doğru uzanmış ahşap teraslardan birinde oturup odun fırınında kiremitte pişen nefis yemekleri su sesi eşliğinde indirdik midelerimize. Nefisti!

Gidenlere tavsiyemdir, mantar yemeden dönmesinler... Hala aklımda desem yalan olmaz valla :) Fırın ustası o kadar şeker ve hatırnazdı ki epey sohbet ettik, bana fotoğraf çekmem için mizansen bile yarattı fırının içinde :) İşini severek yapan insanlara duyduğum saygı arttı sayesinde. Yola biraz erken çıkıp direk Maşukiye'ye gidilirse aslında sabah kahvaltısı için de son derece keyifli bir seçim olabilir, biz gittiğimizde hala kahvaltı keyfinde olan onlarca masa vardı, epey de lezzetli gözüküyordu...

Yemek üstüne tekrar ormana dalıp ağaçlardan sarkan kuş yuvalarını seyredip alabalık havuzlarına takıldıktan sonra civar esnafla da sohbeti koyulaştırdık. Bir sonraki kamp için almayı düşündüğümüz güveç için uğradığım esnafın sohbeti de çok keyifliydi. Trabzon'dan 40 küsur yıl önce göçmüşler buralara, ufak çapta hediyeliklerle toprak kaplar satıyorlar. Akılları hala Karadeniz'de tabii ama buralı da olmuşlar nicedir... "Tencere büyüklüğündeki güveç kabını direk odun ateşinde pişirme yapmak için kullanabilir miyiz ki?" konusu üzerine başladığımız sohbet HES'lere, oradan da Fırtına Vadisi'ne kadar gitti birkaç dakika içinde :)

Haftasonu keyfimizi bitirip artık İstanbul'a dönme vakti gelmişti. Su almak için markete giren eşim, gün boyu uslu durduğumuz için oğluşa lolipop, bana da iki kutu bira alıp bizleri ödüllendirdikten sonra ne yazık ki kendisi araç kullanacağı için naneli şekere talim ederek Maşukiye'den ayrıldık.

Maşukiye çıkışında kurulmuş olan köy pazarını görünce her köy pazarına denk gelişte yaptığım gibi "Duralımmmm!" çığlığı attıysam da elimdeki biraya ve artık hakikaten yorgun olduğu her halinden belli olan oğluşa kıyamadığım için çok fazla ısrar etmedim.

Hatta daha aklımda Türkiye Off Road Şampiyonası 5. yarışını izlemek, Off-Road'culara takılmak, çamura bulanmış araçların arasında macera kokusunu içime çekmek, belki bir iki tur atmak için fırsat bulmak da vardı ancak vakitsizlik nedeniyle yapamadım ne yazık ki. Araçları ve yarışçıları gün boyu yanımızdan geçerken gördüğüm kadarıylan yetinip kendimi bira ile avuttum günün sonrasında :)

Güzel bir haftasonuydu, bu kedi mest olup döndü gene şehrin ışıklarına...

Bu tip gezi yazılarında eksikliğini hissettiğim bir konu ise maliyet meselesidir her zaman. Uzun uzun yazılır çizilir ancak iş maliyete gelince tek kelime edilmez nedense. Bu gidişe dur diyip derhal kaçamağın maliyetini döküyorum aşağıya:

Mehmetçik Vakfında börek&çay ile kahvaltı: 14.-TL ( 3 kişi )
Sapanca'da kahve keyfi: 8.-TL
Maşukiye'de öğle yemeği: 54.-TL ( 3 kişi, tıka basa yemek koşuluyla! )
Anneme, kendime ve kardeşime aldığım ufak tefek hediyelikler: 10.-TL.

Benzin masrafı ve 10.-TL yi bulmayan otoban masrafını da eklediniz mi tamamdır ;)

Oryantiring / Orienteering

2010-11-05T15:29:00.006+02:00

Hiç Oryantiring diye bir spor duydunuz mu bilmiyorum ama seveceğinizi düşündüğüm için paylaşmak istedim hepiniz ile. Ailece yapılacak en keyifli ve kolay aktivitelerin başında geliyor çünkü.

Benim gibi şehrin ortasında bile olsa bahçeli evlerde büyüyüp pazar günlerini "sakla/bul/ilk sen ulaş" temalı oyunlar oynayarak geçiren çocuklar için hiç yabancı bir iş değil aslında ancak işin adı oyundan çıkıp spora dönünce daha kurallı, daha karışık hale geliyor hemen :)

Şöyle tanımlıyorlar sporu:

"Oryantiring; her türlü arazi ve iklim sartlarında harita ve pusula yardımı ile bir noktadan baska bir noktaya ulasabilmek için sporcunun fiziki gücünü, taktik ve teknigini gelistiren, ani ve dogru karar verebilme yetenegini olgunlastıran, bireysel veya takım olarak genellikle ormanlık alanda yapılmakla birlikte park ve yeni baslayan sporcular için açık alan ve spor salonlarında yapılabilen bir doga sporudur."

İşin içine doğa girdi mi bendeki aşk dile geliyor tabii doğal olarak :)

Şöyle devam ediyorlar tanımlamaya;

"Fiziksel ve zihinsel uyumun en güzel örneklerinden biri olan Oryantiring sadece fiziksel performansa dayalı bir kosu degil, beden ve zihnin uyumlu ve aynı anda çalısmasını gerektiren zevkli bir spor dalıdır. Oryantiring “7 den 70 e” renk seçimini yapabilen küçük çocuklardan, elindeki baston ile arazide dolasabilen yaslılara kadar her yastan bay, bayan, genç, yaslı, aile, birey, müsabık veya meraklı herkesin yapabilecegi ender bir spor dalıdır. Aynı zamanda ucuz, çevreci, pahalı tesislere ihtiyaç duyulmayan, organizasyonu kolay bir spordur. Bu yönüyle büyük halk kitlelerine ulasılabilmekte ve Uluslararası boyutu nedeniylede birçok ülkenin kalabalık sporcu topluluklarını yarısma mahallerine kolayca çekebilmektedir"

Güzel değil mi? Sınırımız yok katılımcı olmak için. Bahaneye imkan yok yani ;)

İzleyici olup olayın ritmine katılmak isterseniz fırsat çok yakınımızda,Türkiye'nin bu konudaki en büyük etkinliği İstanbul5Days bu haftasonu yani 06 Kasım'da Belgrad Ormanı'nda, 7 Kasım'da ise Kapalıçarşı'da iki etkinlik ile son buluyor. Etkinliğin sitesini şuradan ziyaret edip detaylı bilgi alabilirsiniz.

Bu spor dalı ile ilgili daha detaylı bilgi için ise aşağıdaki bağlantıları izleyip adreslerle görüşmeniz mümkün. Bu da federasyonun genel tanım ve bilgilendirme dosyası.

TÜRKİYE ORYANTİRİNG FEDERASYONU: www.oryantiring.org.tr
Gazi Üniversitesi Oryantiring Grubu-Ankara: www.gudak.gazi.edu.tr
Doruk Dagcılık, Oryantiring ve Rafting Klübü-İzmir: www.dorukdagcilik.org

------Görsel alıntıdır--------

Kibrit & Oksijen & Mum

2010-11-03T19:12:00.009+02:00

Hepimiz içinde kibritler olan kibrit kutularıyızdır ancak onları tek başımıza yakamayız...

Oksijen ve de muma ihtiyacımız vardır.

Ve oksijen sevgilinin nefesidir...

Mum ise herhangi birşey olabilir;
Bir melodi, bir kelime, bir dokunuş, bir ses...

Herhangi birşey;
Kibriti kutusundan çıkaracak ve onu yakacak...

Herkesin keşfetmesi gereken şey; yaşamasını sağlayacak şeyi, neyin çekip çıkaracağıdır.

Çünkü bu, kibriti ateşleyen maddedir; ruhumuzu besleyen...

Canım blog izleyicisi dostlarım, ne yazık ki bana ait değil bu satırlar. Duygusu, duyguma o kadar çok yerinden değdi ki aklıma yazarken sizlerle de paylaşmak istedim, belki değer sizin ruhunuzun da can evine diye...

1992 Meksika yapımı bir film, Like Water for Chocolate (Acı Çikolata)'dan alıntı.
Film hakkında hazırlayacağım detaylı yazı için ruhsal durumumun ve vaktimin müsait olmasını bekliyorum ancak sabırsız ruhum bu yukarıdaki satırları paylaşmadan duramadı :)

Ne çok haksızlık var, ne çok felaket ve ne çok olumsuzluk var değil mi. E peki sabretmekten başka ne yapabiliyoruz bunlara karşı? Savaşı göze alabilen kaç kişiyiz ki acaba?

Takılın kendinize ve hiç durmayın, siz de ruhunuzu besleyin; hayata karşı güçlü olmanın tek yolu bu çünkü...

------Görsel alıntıdır--------

Küre Dağları Kış Kampı

2010-11-02T09:30:00.022+02:00

Heyecan, tedirginlik, merak, bekleyiş, yolculuk keyfi, paylaşmanın büyüsü, hayatta kalmak arzusu, doğaya karışmak, doğaya direnmek, insandan kaçmak ama insana kavuşmak, gördüklerinle güzelleşmek, saygı, huzur, ateşin sıcaklığı...

İhtiyaç duyduğunda sıcak bir dost elin uzanması, üşümek, ısınmak, içmek, yemek, hareket etmek, özgürlük, sarılmak, kaçamak, izlemek, takip etmek,öğrenmek, dinlemek, söylemek, sevmek, yıldızlarla aydınlanmak...

Susmak, odun isi, çamur lekesi, kahve kokusu, dostluk, anlamak, anlaşılmak, aynı hissi yaşamak, zamanı durdurmak istemek, uykusuzluk, hissetmeye doygunluk, özlemek, özlenmek, sabretmek, renklerin peşine takılmak, sorular, yanıtlar, yola çıkışlar, vedalar, kavuşmalar...

Hayata mola vermek, nefes almak, oksijen, yağmurun kokusu, yara bere içinde kalan bedenler, kirlenmek, korkmak, güvenmek,birlikte ağlamak, birlikte gülmek, birlikte hareket etmek...

İnsanın en yalın hali, içimdeki ben, dışımdaki dünya, ağaç kabuğunun kestiği parmaklar, ağrıyan kaslar, saatsizlik, teslimiyet, basit ve duru beklentiler, aşk...

( 28-31 Ekim 2010 / Kastamonu Küre Dağları Valla&Horma Kanyonları, Ilıca Şelalesi,Ilgarini Mağarası Kış Kampı'na ait çektiğim fotoğraflar)

Umarım...

2010-10-28T18:58:00.005+03:00

Umarım büyüttüğüm çocuk ve onu takip edecek nesiller de aynen bizim gibi nice yıllar bu bayrak altında, LAİK ve ÖZGÜR ülkemde hür fikir ve hür vicdanlarıyla Cumhuriyet'ten başka hiçbir şeyin tarafı olmaya mecbur bırakılmadan yaşamaya imkan bulurlar...

Umarım...

..........Görsel alıntıdır......

Valla :)

2010-10-22T13:48:00.012+03:00

29 Ekim Cumhuriyet Bayramı'nın getirdiği 3 günlük tatil için bu sene Kastamonu Valla Kanyonu etkinliğini seçtik. Heyecan dorukta tabii her zamanki gibi. Kastamonu'ya ilk defa ve üstelik eşim olmadan tek başıma gideceğim için ayrıca heyecan duyuyorum.

Heyecan bir tek bende değil tabii. Annem içimizde en heyecanlımız :) Annemin her kamp öncesi olduğu gibi bu sefer de "Evladım deli misin sen, aklını başına topla, çıldırdın herhalde" çığlıklarıyla "Olmazzz, Valla olmaz!" demesine "Evet anne Valla!" diyip kikir kikir gülmekteyim. Üstüne dönüp eşime "Oğlum sen bari birazcık akıllı ol, yollama şunu, otursun yanınızda!" diyerek yaptığı örgütleme çalışmalarına da aynı tepkiyi vermekle yetiniyorum. Babamdan destek istediğinde babamın bana " Beni de götür" demesi ise savuşturmamız gereken ayrı bir sinir dalgası yarattı anneciğim üzerinde.

Bu kadar endişe etmekle birlikte bir taraftan da "Git, tadını çıkar. Oğlunu merak etme ben ona krallar gibi bakarım ama sağ salim dönüp onu kucağına alman gerektiğini de unutup anlamsız çılgınlıklar yapma sakın!" diyerek aslında büyük bir destek veriyor olması da ailemizin genetik ironisi sanırım :)) Bu geçiş tehlikeli, inkar edemem. Ancak grup güvendiğim ve birlikte olmaktan keyif aldığım bir grup olunca çok da fazla endişe duymuyorum, en kötü ihtimal çadır ve ateş başı muhabbeti olur ki ona da dünden razıyım.

Aranızda bölge hakkında bilgisi olan var ise paylaşmasından mutlu olurum.

Gitmeden önce bilgi toplarken bulduğum bazı video ve yazıları da sizler için aşağıya ekledim :)

Geri sayımın 6. günündeyiz, dönüşte hoş kareler ve unutulmaz anılarla birlikte tek parça olarak aranızda olmayı diliyorum, sizler de katılın gene bu dileğime olur mu :))

Maceranı Yarat - Kastamonu Valla Kanyonu 1

Maceranı Yarat - Kastamonu Valla Kanyonu 2

Bu da "İl tanıtımları" sayfasında okuduklarım :

"Pınarbaşı Valla Kanyonu

Pınarbaşı İlçesi Muratbaşı Köyü sınırları içerisinde bulunmaktadır. Kanyonun ilçeye uzaklığı 26kmdir. Muratbaşı Valla Mahallesine kadar stabilize yoldur. Kanyona kadar olan 1.5Kmlik kısmı ise orman içi patika yoldur.
Pınarbaşı ilçesine bağlı Muratbaşı köyündeki Valla Kanyonu Devrekani Çayı ile Kanlıçayın birleştiği bölgeden başlamakta olup, Cide ilçesi istikametinde 12 km uzunluğunda yan duvar kayaların yüksekliği yer yer 800-1300 metreye ulaşan ve girişi son derece zor olan ve Muratbaşı Köyü Valla Mahallesinin altından orman içi 1.5kmlik yolculuktan sonra bu iki çayın birleştiği yerden seyredilebilmektedir.

Bu kanyonda sarp kayalıklar ve bu kayalıklarda kartal, akbaba, atmaca, doğan ve diğer tüm yabani av hayvanlarını bünyesinde barındırmaktadır.
Valla Kanyonu 1994 yılında İstanbul Teknik Üniversitesinden gelen 4 öğrencinin burada kaybolup, 14 gün sonra Cide ilçesinden çıkmaları ve burasını Vahşi Cennet olarak tanımlamaları ile basında yer alıp, doğa severlerin ziyaret yeri haline gelmiştir. Kanyonun techizatsız geçilmesi mümkün değildir. "

..........Görsel alıntıdır......

Yeni bir başlangıç daha...

2010-10-15T16:01:00.007+03:00

Henüz bir ay içinde başladığımız ilkokul maceramızda nihayet kararımı verdim ve oğluşun okulunu değiştirdim!

Karar verene kadar da delirdim. Yazdım, çizdim, topladım, çıkardım, sağdan baktım, soldan baktım, bin türlü takla attım, son karara varana kadar. Nihayetinde değişikliğimiz yaptık, bir haftadır yeni okulumuza alışma dönemindeyiz. Benim minik ve ben, her sabah saat 07:40da okula gidiyor ve öğlen 12:30'da çıkıyoruz :)

O dersteyken ben arkadaş olduğum birkaç veliyle sohbet edip vakit geçiriyorum, yakındaki alışveriş merkezinde kahve içip alışveriş yapıyorum. Teneffüslerde ise ne tarafa doğru koşup kimlerle itişip kakışmakta olduğunu izleyip uzaktan uzağa kontrol ediyorum. Deli anne ben, ya kilitli kalırsa korkusuyla tuvaletlerdeki kilitleri bile tek tek kontrol edip elektrik aksamına falan iyice göz attım. Aklıma takılıp hayatımı zindan edebilecek tüm soruları düşünüp idareden yanıtlarını alıp servis aracındaki öğrencileri tek tek inceleyip hostesin yaklaşımını, şoförün araç kullanışını ve güvenlik durumunu da onayladıktan sonra artık bu hafta her gün okula gitmeme gerek kalmadığına karar verdim.

Aklım kalacak illaki ama onun da birey olduğunu kabul edip okul dahi olsa sosyal alanında yalnız bırakmam gerektiğini biliyorum.

Bu kararı verip okul değiştirirken " Ya alışamazsa!" diye endişe edip günlerce uykusuz kaldığım halde adamın daha ilk yarım saatte olaya adapte olduğunu görmek beni şaşırttı tabii. Bu koca hafta boyunca da oğlum gerek yok dediği halde sırf kendimi iyi hissedip emin olmak için ısrarla peşine takıldım.

Alışamaz endişesi taşıdığım herşeye; erken kalkmaya, servise, yeni öğretmene, yeni okul binasına, yeni kitaplarına, yeni sınıfına, yeni formasına, yani kısacası yeni hayatına son derece kolay alıştı. Olan benim günlerce süren uykusuz gecelerime, bozulan sinirlerime ve kararsızlıktan kıvranırken dır dır edip canına okuduğum dostlarıma oldu gene!

Umarım bundan sonramız sorunsuz ve keyifli olur...

..........Görsel alıntıdır......

Absalom ve "Ben"

2010-10-09T12:34:00.004+03:00

Sevgili Absalom, Hayatın Anlamı isimli bir yazısını paylaşmıştı bizlerle, çok beğenerek ve keyifle okudum her zamanki gibi :)

Üstüne de kıymetli karikatürist arkadaşımız Selçuk Erdem'in bu çalışmasını görünce direk 'Aahaa! İşte tam Absalomluk' diye geçti aklımdan. Biz iki şahsiyet mailleşmeyi ve linkleşmeyi de haline yoluna koyup beceremeyince karikatürün adresi benim blog oldu haliyle :))

Ne demiştik;

Hayat boş,

Eğlen, çoş...

Pokut'a Özlem...

2010-10-08T11:01:00.004+03:00

Bir gün bir yıldızın üzerinde olmak isterim,
Bulutların ardımda kaldığı yerde uyanmak,
Dertlerin limon damlaları gibi eridiği yerde,
Bacaların yukarısında, yükseklerde...

Beni bulacağın yer orası!

Norah Jones - Somewhere over the rainbow

Norah Jones – Somewhere Over The Rainbow

Somewhere over the rainbow way up high
And the dreams that you dream of once in a lullaby
Somewhere over the rainbow bluebirds fly
And the dreams that you dream of, dreams really do come true
Someday I’ll wish upon a star, wake up where the clouds are far behind me
Where trouble melts like lemon drops
High above the chimney tops, that’s where you’ll find me
Somewhere over the rainbow bluebirds fly
And the dreams that you dare to, oh why, oh why can’t I?
Well I see trees of green and red roses too,
I’ll watch them bloom for me and you
And I think to myself, what a wonderful world

Well I see skies of blue and clouds of white and the brightness of day
I like the dark and I think to myself, what a wonderful world
The colors of the rainbow so pretty in the sky are also on the faces of people passing by
I see friends shaking hands saying,
How do you do?
They’re really saying, I a…” I love you
I hear babies cry and I watch them grow,
They’ll learn much more than we’ll know
And I think to myself, what a wonderful world

Someday I’ll wish upon a star, wake up where the clouds are far behind me
Where trouble melts like lemon drops
High above the chimney tops, that’s where you’ll find me
Somewhere over the rainbow way up high
And the dreams that you dare to, oh why, oh why can’t I?

Final

2010-09-30T09:38:00.006+03:00

Aslında ben senden gideli çok zaman oldu ama o kadar 'sadece' kendin ile meşguldün ki haber vermek için rahatsız etmek istemedim...

.............(Görsel alıntıdır)..........

Kapakları unutmadık umarım...

2010-09-27T22:19:00.010+03:00

Sevgili Dostlar kapak toplamayı unutmadık değil mi? ( Konuyla ilgili yazdığım ilk yazı için lütfen burayı tıklayın )

Geçtiğimiz hafta Ataşehir Belediyesi'ne uğrayıp bugüne kadar biriktirdiğim yarım poşet kapağı teslim ettim, sadece 250 gram kadar toplamışız ama görevliler duyarlılığımız için teşekkür edip bu rakamı hiç de azımsamamam gerektiğini vurguladılar. En azından bir sandalyenin binde biri kadar katkı sağlamış oldum diyerek içimi ferahlatmaya çalışıyorum.

Neyse, hala vakit geç değil; toplamaya devam. Kampanya ile ilgili detaylı bilgi için ilk yazıda verdiğim telefonla görüşebilirsiniz, 30/09 son tarih diye duyuruluyor ancak görevliler yılbaşına kadar uzatılacağını söylediler. Bu tip kampanyalara öncü olduklarını da izlediğim için sorumluluk sahibi, bilinçli bu ekibi tekrar kutluyorum, elele daha ileriye...

Ferzan Özpetek / Mine Vaganti ( 2010 )

2010-09-25T00:21:00.002+03:00

Orjinal ismi "Mine Vaganti" olan ve "Serseri Mayınlar" diye Türkçe'ye çevrilen 2010 yapımı filmin yönetmeni Ferzan Özpetek.

Şirin bir İtalyan kasabası olan Lecce'de yaşayan köklü bir ailenin dramatik hikayesini eğlenceli bir dille taşımış Ferzan Özpetek ekranlara. Makarna üreticisi olan ailenin büyükleri işlerine tutkuyla bağlı bir şekilde hayatlarını bu küçük kasabayla sınırlamışken işin ve sülalenin geleceğini de ailenin yeni nesil erkekleri olan Antonio ve Tommaso'ya bağlamışlardır. Antonio büyük kardeş olarak işin başına geçmişken, Tommaso ise Roma'da sözde İşletme eğitimi almaktadır.

Filmimiz bir gelinin intahar girişimiyle, hikayemiz ise Roma'da okuyan Tommaso'nun Lecce'ye gelmesiyle başlar.

Fabrika için yapılacak yeni ortaklık sözleşmesine imza atması gereken Tommaso kasabaya geldiğinde kafası hayli karışık ve sıkıntılıdır. Çünkü ailesine itiraf etmesi gereken üç gerçek vardır hayatında... Biri asla işletme okumadığı, diğeri bir yazar olmak istediği ve sonuncusu ise bir eşcinsel olduğudur. Ailenin düşündüğü gibi kasabaya geri dönmek gibi bir isteği de kesinlikle yoktur, konuyu aydınlatıp bir an önce kendince özgürlüğünü kazanmak arzusuyla oturdukları akşam yemeği sahnesinde büyük abi Antonio herkese hayatlarının şokunu yaşatacaktır ki şaşıracaklara Tomasso da dahildir.

Tam da burada hemen klasik uyarımı yapmak istiyorum; yazının devamı filme ait detay içermektedir...

Tüm aile ve yeni ortakların davetli olduğu yemek esnasında büyük abi Antonio, kardeşinin itirafına fırsat vermeksizin kendi gerçeğini haykırıp "ben bir eşcinselim" söylemiyle babasına kalp krizi geçirttikten sonra küçük kardeş Tommaso planlarını ertelemek, abisinin rolüne soyunup ailenin dağılan fertlerini tekrar ayağa kaldırmak için erkek gibi yaşamak zorunda kalacaktır...

Yönetmen hikayenin ana hatlarını verirken bir yandan da tüm kahramanların kişiliklerine ışık tutup kimliklerin tamamına sakladığı 'tuhaf'lıkları ufak ufak ortaya çıkarmaktadır.

Filmin devamında seyirci artık tüm karakterlerle tanışmıştır;

Ailenin akıllı, anlayışlı ve sevgi dolu büyükannesidir Nonna.

Oğullarıyla gurur duymak isterken yaşadığı şokla kalp krizi geçiren Vincenzo, ailenin babasıdır. Alenen birlikte olmaktan zerre kadar utanmadığı metresinin evine, sırf oğlunun durumundan utanç duyduğu için gizlice gitmekten şikayetçidir.

Aileye ve evine hakim olabilmek gayretinde olsa bile ne yazık ki hiçbirinde fark yaratamayan Stefania, Vincenzo'nun karısı, evin annesidir.

Aşktan büyük darbe almış Luciana ise Nonna'nın kızı, Vincenzo'nun kardeşidir. Gençlik yıllarında kendini kaptırdığı ve uğrunda evini terkettiği bir serseri tarafından aldatılıp, beş parasız bir şekilde aileye geri döndükten sonra artık kimse tarafından ciddiye alınmamaktadır. Alkoliktir, seks bağımlısı ve teşhircidir. Yitiktir bir anlamda...

Elena ise Stefania ile Vincenzo'nun üçüncü çocuklarıdır ancak kız çocuğu olduğu için hiç ciddiye alınmamakta, sürekli hor görülüp "Kadın işte" muamelesi görmektedir. Evli olduğu içgüveysi kıvamındaki hafif salak Salvatore ve sevimlilikten çok uzak iki kız çocuğu da Elena'nın bu kimliğinin altını çizmektedir.

Alba ise ortaklık yapılacak olan ailenin tüm duygularını sadece öfke ile ifade edebilen takıntılı, marjinal ve kontrolsüz kızıdır. Neredeyse her kadının eşcinsellere karşı beslediği "Ben bunu düzeltebilir miyim acaba?" duygusunun peşi sıra gitmeli mi durmalı mı ikileminde yalpalarken boynu bükük kalacaktır filmin ilerleyen sahnelerinde...

Yönetmen tüm karakterlerin sahip oldukları tuhaflıkları, seyirciye "İnsanoğlunun doğasında bu kadar çok sapkınlık olabiliyorken üstünde bu kadar gürültü koparılan eşcinsellik daha normal değil mi sizce de?" dercesine belirginleştirirken hikayeye eklediği eşcinsellerin de isteseler bile toplumca kabul edilen normlarda "Normal" gibi davranamayacaklarını ispat etmek istercesine kurgulamıştır akışı.

İşte bu tezatlar ve mübalağalar ile hikayenin özünde yatan dram, oldukça komik sahnelerle hem güldürüp hem sempati uyandıran bir görüntüye bürünmüştür filmin sonunda.

"Mutlu olmak" ile "Mutlu gibi yapmak" kıyaslanıp sürekli sorgulanırken, hayatın ancak istendiği gibi yaşanıldığında kazanıldığını ortaya koyan sahneler akmaktadır perdede.

Ailenin en aklı selim insanı gibi duran Nonna'nın delice aşık olduğu, uğrunda ölümü bile göze aldığı Nicola yerine onun erkek kardeşi ile evlenmeyi kabul etmesini izleriz yer yer beliren geçmiş görüntüleriyle. Zaman geçmiş hepsi ölmüş ancak Nicola'nın aşkı hala capcanlı duruyordur Nonna'nın anılarında. Ve parmaklarının ucundan uçup giden mutluluk sayesinde mutsuz bir hayatın ölüm kıvamında olduğunu iliklerine kadar biliyordur. İşte sırf bu yüzden eşcinsel torunlarının en büyük destekcisidir..

"Yarın fabrikada makarnaya dokunacağım" diyen Tommaso'ya "Hayır dokunma lütfen,
hep başkalarının istediğini yaparsan hayat yaşamaya hiç değmez" derken de bu bilgeliğin kucağındadır Nonna.

Final sahnesinde Toscana'lı Kız Nonna'nın hayat boyu kısıtladığı herşeyden intikam alarak yaşamına son vermesi, yediği tatlılar sayesinde şeker komasına girerek ölmeyi seçmesi de bu tatminsizliğe verdiği son tepkidir. Artık -mış gibi yapmamaya karar vermiştir çünkü.

Gene finalde Ölüm seramonisi ile Düğün seramonisi o kadar güzel iç içe işlenmiş ki mutsuz bir evliğin güzel bir "başlangıç" değil de kişi için aslında duygusal bir "son" olduğu gerçeği yönetmenin bakışından seyircinin fikrine sessizce akıp geçiyor sanki.

"Nicolo bana çok önemli birşey öğretti, en kötü halinde hatta ölmeyi istediğinde bile gülümsemeyi..."

Ben bu ruhunu çok sevdim filmin, yönetmenin tuhaflık konusuna dikkat çekerken seyirciyi ürkütmeden, ustaca bunu kabullenmesini sağlayacak bir farkındalık noktasına getirmesini de zekice buldum. Öyle ya, sizce de filmi seyrettikten sonra artık biraz daha sempatik değil miyiz eşcinsellere ?

Çok uzattım biliyorum ama son olarak filmin müziklerine değinmeden geçemeyeceğim; en beğendiklerimden Pink Martini'nin Una Notte a Napoli'sini buradan, Sezen Aksu'dan Kutlama'yı buradan, Baccara'dan Sorry I am Lady ( ki plajdaki dans sahnesi pek şekerdi ) yi buradan dinleyebilirsiniz.

Filmin web sitesi MineVaganti2010

.............(Görseller alıntıdır)..........

DiP

2010-09-21T21:40:00.006+03:00

Birden kapı çalsın da içeri doluşsun istersin ya pür neşe bir kalabalık,
Hani kapı çalmaz da küsersin gelmeyen o kalabalığa...

Günlük güneşlik bir sabahla uyanmak istersin de
Ertesi sabah ancak rüzgar dağıtır saçlarını, karanlık basar ruhunu hani
Ve sen şansına söversin...

Aramak istediğin insanın numarası sende yoktur
Gitmek istediğin yerin adresini bilmezsin
Söyleyecek çok şeyin vardır da susarsın hani put gibi...

Ağlamak istersin de kendini iyi hissetmek için zorlayarak yaptığın makyajın bozulur ya hani...

İşte bu ağlak dip durumum beni benle bırakıp uzaklaşana kadar.........

Dokunulmazlık istiyorum 'yalnız kalma' hakkıma!

.............(Görsel alıntıdır)..........

Bayramlık

2010-09-08T00:11:00.006+03:00

Şeker Bayramı'mız kutlu olsun Dostlar. Rabbim kimseyi gördüğünden, alıştığından eksik, uzak bırakmasın.

Benim gibi fırsatı değerlendirip tatile kaçacaklar vardır mutlaka, sizlerden en büyük ricam ne olur tatil rehavetine kapılıp görevi unutmayın, oyunuza sahip çıkın.

Bir de trafik kurallarına uyalım, uymayanı uyaralım tabii :)

Sevgilerimle,

.............(Görsel alıntıdır)..........

İncelikler Yüzünden

2010-09-06T10:43:00.024+03:00

♥Öksürerek telefonu kapattığım günün ertesi sabahında "Nasıl oldun?" diye sormak için arayan, güne gülerek başlamama sebep olan güzel ruhlu bir dost...

♥Hiç bir zaman gitme ihtimalim olmadığı halde bir gün belki hayat bir sürpriz yapar da kapısını çalarım diye düşünerek beni bekleyen, kendisi kahveyi süt ve şeker kullanmadan içtiği halde sırf ben kullanıyorum diye o gün geldiğinde hazır olması için dolabında mutlaka bir küçük süt bulundurduğunu utanarak itiraf eden o sıcacık dost ses...

♥Okumayı istediğimi bildiği için satın aldığına yüzde bin emin olduğum, kitabı elime tutuşturup "satıcı tavsiye etti, benim vaktim yok okumaya sen okursun nasılsa!" diyen ve vakitsizlikten blogumu bile okuyamayacağını bildiğim halde benim için bir kitapçıda vakit harcadığını farkettiğim bir başka dost...

♥Bir dağın başında her türlü imkandan yoksun uyanmışken, sabahları kahve içmeden gözümü açamadığımı bilen bir dost sesin " Fazladan bir fincan sıcak suyum var, istersin diye düşündüm" diye gülümseyerek, bir elinde de kahveyle yanıma geliyor olduğu anı yaşamak...

♥Evinden çıkarken "Yağmur var, ıslanma boşuna, benim şemsiyemi al" diye ısrar eden ama ertesi gün işe giderken onun ihtiyacı olacağını bildiğim için şemsiyesini almadan çıktığım...Ancak birkaç dakika sonra çalan telefonda adını görüp herhalde birşeyimi unuttum fikriyle telefonu açtığımda gülerek "Çantana bak!" diyen; çantamı açtığımda almadığımı sandığım şemsiyeyi içine sıkıştırmış olduğunu farkettiğim dünyalar tatlısı başka bir dost...

♥Canım bebeğimin ameliyat olması gerektiği fikriyle üzüntüden kahrolurken beni avutmaya çalışıp, yanımda dimdik dururken; yanımdan ayrıldıktan sonra gidip bir başkasına saatlerce benim için ağlayan can dostum...

♥Benim kendimi kötü hissettiğim bir sırada, kendi girmek zorunda olduğu dersi bir an bile umursamayıp beni kucaklayıp evimize getiren, yatağıma yatırıp çorbamı pişirip başucumdan da ayrılmayan bir diğer can dost...

♥En sarhoş günümde her türlü saçmalığıma katlanarak beni ayıltana kadar kahrımı çeken, deliler gibi gülerken birden bire ağlamaya başladığım o sonsuz dakikalara şahit olup gene de dönüp arkasını gitmeyen bir başka dost...

♥Elime geçirdiğim bir karaoke mikrofonu ile avaz avaz en detone ruhum ile şarkı söylerken, kulaklarını kapatmadan yüzlerinde birer gülücükle benim eğleniyor olmama mutlu olan bir oda dolusu şeker dost :)

♥Bir tek kelimemden o sırada ne yaşıyor olduğumu hissedecek kadar benimle olan ve bu anlaşılıyor olmak duygusunun verdiği güvenle kendisine sıkıca sarılmış olduğum bir dost daha...

♥Ne zaman birlikte olsak hiç durmadan gülebildiğimiz,en keyifsiz olduğum anda bile beni kahkahalarla güldürebilen tek insan ama her sıkıntımda da herkesten önce yanıma koşan, keyifli ve kıymetli bir diğer dost...

♥Yıllar önce aldığı ama birlikte seyretmeye karar verdiğimiz 10 kadar film DVD'sinin yanında duran ve o gün bugündür fırsat yaratıp birlikte başına oturamadığımız için seyretmeyi bir türlü beceremediğimiz... Ve "Beni boşver, sen seyret bari" diye yalvardığım halde bensiz seyretmemeye direnen, sabırla o günün gelmesini bekleyen bir başka dost...

Ve daha pek çok incelikle hayatımda var olan, beni BEN yapan, beni bir başkası olmam için hiç zorlamadan olduğum gibi kabul eden, varlıklarıyla büyüdüğüm, direndiğim ve kendimi kabul edebildiğim onlarca güzel yürek...

Ve bugün yine çok şanslıyım çünkü başka hiçbir şeyi umursamayacak kadar onlara aidim ve her anımı güzelleştiren onlara sahibim.

İşte bu incelikler sayesinde yaşadığım türlü çirkinliğe sırtımı dönüp görmezden gelecek kadar beni güçlendirdikleri, yalnız bırakmadıkları, gerçekliğin ne demek olduğunu yaşatarak öğrettikleri ve bu sayede yolumda yüzeyselliğe ve çıkarcılığa geçit vermedikleri için de binlerce teşekkür onlara.

♥

Kumbaranız hep "inceliklerle" dolu olsun, bir kırıntısı bile binlerce mutluluk yaratıyor ve sizi hiç pişman etmiyor çünkü...

Sertab Erener - Incelikler Yuzunden

.............(Görsel alıntıdır)..........

24/08/2010 ve Mutluluk

2010-08-24T16:07:00.009+03:00

Mutluluk;

Çikolata krizinin dibine vurmuş bir halde abur cubur çekmecesini uzun süredir ihmal ettiği için kendine " Ohh olsun sana!! Zamanında birkaç çikolata, bisküvi v.s. alıp atmaz mısın al sana işte, tuttu krizin ne halt edeceksin! " kapsamında çemkiren kişinin; içinde miniminnacık bir ümid ile çekmeceyi açması ve kahve, kakao, sıcak çikolata paketleri arasında sanki belli belirsiz bir Gold Browni paketi görmüş olduğunda gene içinden "Onun da tarihi geçmiştir kesin!" söylemi ve ümisizliğiyle eline aldığı paketin üstünde 25/08/2010 tarihini görmesidir...

Mutluluk anlardan ibarettir ancak o anı yakalamak, tadını çıkarmak marifettir :)

İmza : Bahsi geçen Browniyi az önce bir lokmada yemiş mutlu kedi!

.............(Görsel alıntıdır)..........

Vicdan...

2010-08-20T13:49:00.012+03:00

Bir insanın en büyük hapishanesi ancak kendi vicdanıdır.

Size sevgiyle bakan, sizi gördüğünde içleri parlayan bir çift göze, göz göre göre kötü olabilir misiniz hiç?

Eğer gerçekten insansanız o l a m a z s ı n ı z .

Çünkü sevilmişliğin bedelini de bir şekilde ödemek zorundadır insanoğlu.

İşte insanın bu bedeli öderken yaşadığı gel gitlerden örülü duvarların ötesine geçmesine engel olmak için, ne demir parmaklıklara ne de silahlı gardiyanlara ihtiyaç vardır.

Sadece bir parça Vicdan - ki insan olmanın da gereğidir kendisi- yeter kişiyi kendi kafesinde tutmaya.

Bazen müebbet olsa da yaşanan, "Sevenin" yüreği hakettiğini düşündüğü bedeli alıncaya kadardır cezanız çoğu zaman.

Aaaa, bu da konuya da uygundur dediğim günün müziği olsun, buyurun...

.............(Görsel alıntıdır)..........

Christopher Nolan / Inception ( 2010 )

2010-08-18T14:56:00.014+03:00

2010 Yazının flaş filmlerinden Inception'ı seyretme fırsatı buldum geçtiğimiz hafta. Salonda tek boş koltuk vardı, o da tam yanımdaki 1 numaraydı :) En önde ayaklarımı uzatarak seyrettiğim bu aksiyon ağırlıklı duygusal bilimkurgu filminden epey keyif almış bir ben olarak ayrıldım.

Benden sadece iki yaş üç gün büyük olan Christopher Nolan filmin hem senaristi hem de yönetmeni. 2000 yapımı "Memento" ve 2006 yapımı "Prestige" ile kalbimi fetheden şahsın bu filmine de tam puan verdiğimi ifade eder etmez detaylara geçmek istiyorum.

.......Yazının sonrasında filme ait detay vereceğim için bilgi edinmek istemeyenler lütfen okumaya devam etmesinler.......

Nolan günümüz dünyasında çokça prim yapmakta olan paralel evren kurgusuna alternatif olarak "Rüya" gerçeğini ele alıp aklına geldiği gibi şekillendirmiş filminde. Hayalgücü ve cesaretin yaratabileceklerinin sınırsızlığı ile tanıştırmış seyirciyi filmin her sahnesinde.

Leonardo Di Caprio'nun Dom Cobb rolü ile başrolüne soyunduğu filmin en büyük diğer sürprizi ise Marion Cotillard olmuş şüphesiz. Bu iki ismi yanyana gördüğümde "Ne alaka yaa ?" diye düşünsem de yönetmenin filmin içinde rüyadan uyanmak için dürtme zamanlayıcı olarak kullandığı Edith Piaf müziği ile yaptığı hoş sürpriz sayesinde ünlü sanatçıyı filme bağlamam kolaylaştı. Ayrıca uyarıcı olarak kullanılan parça "Je Ne Regrette Rien ( Pişman Değilim )" pişmanlıklarıyla yıkılan bir adamın seçimi olarak kullanılarak keyifli bir ironi yaratılmış :) *.

Rüyalarda dolaşarak zihnine girdiği kişilerin bilgilerini çalan Dom Cobb, bu bilgileri hazır müşterilerine satmakla hayatını sürdürmektedir. Gerçek hayat ile Rüyalardan kurduğu dünya arasında sıkışmış ve eşinin tersine o gerçekliği seçerek hayata devam etmek kararı almıştır. Ancak hırsızın bu sona kavuşması ve eşinin ölümü ile oluşan karışıklıktan aklanabilmesi için bir tek iş daha yapması gerekmektedir. Ve bu son işi birinin fikrini çalmak değil, birinin aklına başka bir fikir sokmaktır. Son derece dikkat isteyen bu işte ekibini kuran Cobb bir kaç rüya katmanı arasında kurgulanan bir dünya yaratıp kurbanını bu dünyaya çektiğinde aslında kendi korku ve pişmanlıklarını da bu dünyaya taşıyacağının farkındadır.

Bu son iş bir anlamda geriye dönüş bileti olmakla birlikte Cobb'un kendini affetme savaşının da bir parçası olacaktır. Gerçeğin acı verici tarafı ile rüyanın düş güzelliği arasında kalsa da aslında yapmak istediği tek şey kendine ait olanı yani gerçeği tekrar yaşanır kılabilmektir.

Aksiyonu hiç azalmayan, duygusal ritmini de koruyan film özellikle beyaz perdede seyredilmesi keyif verecek olan görsel bir şöleni insanın dünyasına taşıyor. Mevsimler arasında sert geçişler yaşarken birden bire gerçek ile rüya arasında gel gitler yaşatan yönetmen sert gözükse bile son derece yumuşak ve düşündürücü darbelerle seyirciyi ekrana kilitlemeyi başarmış.

İşte müthiş Edith Piaf performansı ve "Je Ne Regrette Rien"... Dinlemek için tıklayın lütfen...

Filmin IMDb sayfasını buradan takip edebilirsiniz

*Marion Cotillard 2007 yapımı "La Vie En Rose" filminde ünlü sanatçı Edith Piaf'ın hayatını canlandırarak büyük alkış almıştır.

Nolan'ın filminde bu iki ismi tekrar aynı şekilde yanyana kullanması ( Marion'un yüzü ve Edith'in Müziği ile ) ise bana göre sevimli bir saygı duruşu olmuş. Sevdim...

17.08.199999999999

2010-08-17T11:15:00.007+03:00

Birkaç dakika içinde yok olan bir sürü hayat...

Yok olan şehirler, yarım kalan aileler...

Ertesi gerçekten olmayan bir gecede korkunç gürültüyü duyup da o günden beri kulağında o sesle yaşamayan kaç kişi vardır acaba ?

Deprem ülkemizin bir gerçeği, bu gerçekle yaşamak zorunda olan bir milleti sistem korumadığına göre en büyük duam Allah korusun hepimizi... Ölenlere rahmet ve bir şekilde geride kalanlara da sabır ve dayanma gücü diliyorum. Doğa insanı birkez daha sınamasın bu ülkede, kazananı baştan belli bir dövüş çünkü bu.

Google unutmamış deprem gerçeğini, yukarıdaki gibi anmış Türkiye anasayfasında. En azından belki bir vesile olur da duyarlı davranması gerekenler kaldırırlar bir yerlerini yumuşak koltuklarından, çözüm olmaya çalışırlar aslında yapmaları gerektiği gibi. Ümit bu ya...

.............(Görsel alıntıdır)..........

Eskiden

2010-08-16T17:58:00.005+03:00

Sürekli yerinde sayıp ısrarla kendini tekrar eden insanların ne cesaretleri, ne bilgileri ne de hayalleri vardır.

Her önlerine geleni düşman belleseler de aslında bilirler ki tek düşmanları hiç sevemedikleri, değiştirip geliştiremedikleri kendileridir.

Ve ben; kendi kuyruğunu kovalayıp duran bir kedi olmayı sevemedim hiçbir zaman, ne şimdi ne de eskiden...

.............(Görsel alıntıdır)..........

Ertesi yok yarınların...

2010-08-09T13:45:00.007+03:00

Bir rüzgarın peşi sıra koşarken insanın görmekten mahrum kaldığı ne çok şey oluyormuş meğer. Gözünü açıp baktığında da ne geldiği yeri ne de peşinde koştuğu rüzgarı tanıyabiliyor olmak işin daha da endişe veren kısmı.

"Hayatı erteleme!" diyoruz ya durmaksızın, birbirimize sıkı sıkı tembih edip "mutluluğun sırrı burada" diye ipucu paylaşıyoruz ya hani; işte buna uyan, uyabilen, ertelemeden yaşayan var mı içinizde?

Mutluluk ne kadar zormuş, büyüdükçe farkettim. Eskiden yarınlar upuzun gelirdi, çözümler de basit. Hem yaşayacak çok şey vardı hem de yaşanacak pek çok mutluluk. Hayaller kadar güzel olacak bir geleceği bekleye bekleye geçip gidiyormuş aslında gelecek. Ve o gelecek, bir daha gelmeyecekmiş üstelik. Tek bir zar atma şansın varmış ve sen o zarı da çoktan atmışsın, ne denir ki...

Sonsuza kadar sürmeyecek bir yolculukta hep yalnız, hep mutsuz insanlarız belki de. Yüzlerimize oturtup gülüşleri yüreğimize gömüyoruz hıçkırıkları.

Ertelediği herşeyin de aslında büyük bir yalan olduğunu anlamış, hayattan kocaman bir ömür alacağı olan, orta yaş sendromu mağduru ruh haliylen güne uyanan, üstelik karaktersiz yarı ağlak bir İstanbul gününe katlanan bu kadından tüm erteleyenlere selam olsun...

Bu da günün şarkısı olsun madem, tıklayın lütfen...

.............(Görsel alıntıdır)..........

Yitik Masumiyet

2010-07-22T19:49:00.008+03:00

Akşamüstleri oğlumu dışarı çıkarıp yaşıtlarıyla birlikte vakit geçirmesi için fırsat yaratmayı seviyorum.

Çocuk bu, sürekli evde olmuyor tabii ki. Dışarı çıkıp biraz temiz hava alması, koşup atlayıp zıplayıp kendini deşarj etmesi gerekiyor.

Bugün dışarı çıktığımızda bina çocuklarının apartman kapısının önünde, yere halka şeklinde oturmuş olduklarını gördüm. Ortada da bir plastik su şişesi :) Güldüm tabii haliyle gördüğüm manzara karşısında, en büyüğü henüz 7 yaşında olan 6 tane minik, şişe çevirmece oynuyorlardı. Oğlum onlara katılmak istediğinde başlarını sallayıp "olmaz" dediler, biz de biraz ilerilerindeki banklara gidip o civarda oynayan çocuklara merhaba dedik.

Oğlum o taraftaki grupla oynamaya dalmıştı ki yerde oturanların hararetle tartıştığını duydum. Kızlardan biri bağırıyordu "Hayır ben ona mememi elletmem"
Anlamadım önce ne dediğini. Anladığımda da şoka girdim... Ben "Hangi hayvanı seversin", "En yakın arkadaşın kim" benzeri masum sorularla eğlendiklerini sanırken meğer bizim grup çoktan yolun dibine doğru inivermişler..

Oyun kurucu olduğu her halinden belli olan, grubun en büyüğü 7 yaşındaki oğlan; sırası gelen çocuğa 4 yaşındaki diğer kızı gösterip " onunkileri elle o halde" deyince "onun yok ki daha" diye itiraz ettiler bu sefer de. Ben gene şokta!

Bir sonraki etapta da birbirlerini dudaktan öpme konusunda itişip kakıştılar, ikna olanlar birlikte apartmanın içine girip 5 saniye sonra geri geldiler.

Bir kendi çocuğuma baktım, bir de oynayan( oynaşan!) gruba. Bir yerde bir terslik var diye düşünüyorum, benim oğlum daha bebe bunların yanında... Ben bu halinden çok memnun olsam dahi acaba çok mu masum yetişiyor diye nereden geldiği belli olan serseri bir endişe içine düşüverdim.

Masumiyet yitip giderken ısrarla temiz kalmasına çabalamak; sadece gerçeklerden uzak tutmak olabilir mi acaba?

İmza: Endişeli Anne

.............(Görsel alıntıdır)..........

Ben döndümm :)))

2010-07-19T18:32:00.012+03:00

Do Not Disturb/ Lütfen Rahatsız Etmeyin :)

2010-07-09T10:46:00.003+03:00

Nihayet Kaçkarlar'a gidiyorum, kaybolmadan dönmeyi becerirsem 10 gün sonra buradayım :))

Kendinize iyi bakın...

.............(Görsel alıntıdır)..........

Sobeee

2010-07-09T09:10:00.010+03:00

Sevgili Aysema'nın sobesiyle huzurlarınızdayım. Geciktiğim için özür dileyerek başlamak istiyorum, tatile gidecek olmanın telaşıyla her günüm sokaklarda ve ayrı bir koşturma içinde geçiyor olduğundan ancak şimdi oturabildim soruların başına. Ve şimdi büyük bir keyifle soruları yanıtlamaya başlıyabilirim :)

Hangi işleri yarım bırakırsın, ya da yarım bıraktığın neler var?
Başladığım hiçbir işi yarım bırakamamak gibi bir huyum var malesef :( Genelde beni stresli yaptığı için bu huyumdan kurtulmak gayretinde olsam da aslında beni güçlendirdiğini de düşünmüyor değilim. Eğer gün içine sığması gereken veya bitebilecek bir işle meşgulsem bitirmeden rahat edemem, yok sığmayacağını düşünüyorsam da zaten en baştan başlamam, direk ertelerim.

Yakın zamanda kaybettiğin biri var mı?
Var malesef. Uzun yıllardır farklı şehirlere ayrılmış olmamız nedeniyle ancak telefon ve internet sayesinde iletişimde kalabildiğim ama kalbimde her zaman özel bir yeri olan, çok eski dostum, sevgili arkadaşım Sevinç'i kaybettim. Çok zamandır ve vücudunun 4 ayrı yerinde mücadele ettiği kansere daha fazla direnemedi güzel arkadaşım. Toprağı bol olsun demek istiyorum tekrar tekrar. Nur içinde yatsın sevgili dostum :(

En ağır bulduğun, sana dokunan yemek var mı?
Evde yaptığım yemeklerde yağ miktarına aşırı dikkat edip mümkün olduğunca az yaplı, sağlıklı olmasına çalışırım. Ama dışarıda yerken nasılsa arasıra oluyor diye düşünüp yağsız yemek peşine de düşmem. Bayıla bayıla yerim yani :)) Ancak bakla dendi mi kanım çekilir, kerevize de hiç sıcak değilimdir :)

Cinsellik ve aşk anlamında unutamadığın biri var mı? Var. Unutamamak derken her an onun hasretiyle yaşamaksa kastınız öyle değil elbette. Ancak bazen bir şarkı duyup anımsadığım, bir yerden geçerken aklıma gelen, gördüğüm zaman geçmişe gittiğim birileri var tabii.

Çocukken sevdiğin çizgi filmler?
Çocukluğum çok geride kaldı diye klasik bir yaşlı kadın edası oturtayım hemen başlangıca sonra başlıyım itirafa :)

Heidi, Şeker Kız, Voltran, Tontonlar sevdiğim ve hatırladıklarım. Ancak şimdi de küçük oğlum sayesinde Secrets Saturdays, Caillou, Cedric, Ben10 ve ona çaktırmadan Wings izliyor bir de Madagaskar'ın Piskopat Penguenlerine bayılıyorum :))

Blogger'e ne zaman kayıt oldun, kim vesile oldu, nereden duydun?
Blogger'a yanlış hatırlamıyorsam ilk defa 2007'de kaydoldum. Başka bir siteye hazırladığım yazıların arasına koymak istemediğim taslak veya çalışmaları koyup arşiv gibi kullanıyordum. Bunu iki ayrı adreste 2 yıl kadar yaptıktan sonra her iki adresi de kapatıp bu sayfa ile Şubat 2009'dan beri devam ediyorum.

Çok paran olsa ne yapardın?
Ne güzel bir soru bu :) Önce tüm hayalini kurduğum şeyleri yapardım. Mesela hiç hesap yapmadan, dilediğimce gezmek için elime haritayı alıp rotayı çizmeye başlardım. Muhtemelen de tüm aileyi sığdırıp konforlu bir yolculuk yaptıracak büyüklükte bir tekne ( hayal bu ya abartıyım; gemi!) alıp kaptan olan kardeşim ve kuzenimi işin başına oturtup, bütün ailemizi bindirip yola koyulurdum :)

Sonra sahip olmak istediğim herşeyi alır, çevremdeki dostların ihtiyaçlarına dönüp bakardım.

Hediye vermeyi çok severim, muhtemelen sevdiklerimi hediye denizinde yüzdürüp bunaltırdım.

Kendimin ve sevdiklerimin lüksümüzü baki kılacak parayı ayırdıktan sonra kalanı ile vakıf kurup, okul ve hastane yaptırıp, ücretsiz eğitim ve sağlık hizmeti vermek için seferber olurdum. Sokak çocukları ve hayvanları için de neler yapılabilir diye kolları sıvardım

Daha devam edebilirim hayal kurmaya ancak sayfalar sürmesinden endişeliyim :)

Sevgili Aysema'ya tekrar çok teşekkür ediyor ve ben de kabul buyururlarsa aşağıdaki dostları sobelemek istiyorum,

Sevgili Aslı
Sevgili Berrak
Sevgili Haykırış
Sevgili Kirpikteki Gözyaşı
Sevgili Zehra

Sobe kabul edip etmediklerini tam olarak bilmiyorum açıkcası ama içimden geçen ilk 5 ismi sıraladım kabul ederlerse yanıtlamaları için. Eğer dilerse diğer dostların da bu sobeye katılmasından da büyük keyif duyarım.

Sevgiler

.............(Görsel alıntıdır)..........

Children See, Children Do...

2010-07-06T17:58:00.007+03:00

Aşağıdaki "Children see, Children do! (Çocuklar bakar, Çocuklar yapar)" isimli videoyu seyretmenizi rica ediyorum.

...

...

Lütfen biraz daha özen, çünkü siz kimseniz geleceğiniz de o oluyor.

Eğitim ve terbiye için çocuğunuza yasaklar koymakta değil çözüm. Sizin kim olduğunuz en önemli ipucu onlar için. Sigarasız bir hayatı olsun istiyorsanız "Sigara İçme" demeniz yetmez, siz de içmemelisiniz. "Yalan Söyleme" demekle olmaz, siz de söylememelisiniz. Neyi yapıp neyi yapmayacağını söyleyerek değil bizzat kendiniz uygulayarak öğretebilirsiniz ancak.

Unutmamalıyız ki çocuklarımızın kahramanları, gelecekte olmak istedikleri kendileri yani örnek aldıkları profil; bizim ŞİMDİmizdir.

Daha iyi bir gelecek için şimdi görev bizde, birazcık çabayla evlatlarımıza daha iyi modeller olacaksak herşeye değer bence...

Minik Kampçılar İlk Kamplarında

2010-07-06T15:20:00.016+03:00

Büyük hevesle baklediğim Kaçkarlar Kampı'na 3 gün kala geçmiş günlerde yapmış olduğumuz mini kampı paylaşmak istedim sizlerle.

Kamp mini; çünkü 2 minik ile yaptık. Ve aksi birşey olursa acilen dönmemiz gerekebilir diye İstanbul'a çok yakın bir yerde yaptık bu bir gecelik ikibuçuk çadırlık kampı.

Oğlum(6yaş) ve yakın arkadaşlarımızın kızları(4yaş) ( ki oğlumuzla kanka kıvamındadır) oldukça heyecanlıydılar bu kamp macerası için, biz iki aile de onların bu hevesini kırmayıp bir an önce attık doğanın kucağına.

Cumartesi öğleden sonra keyifli bir yolculuğun ardından kamp alanına vardık. Miniklerin yardımları sayesinde! çadırları kurduktan sonra onlara da bir oyun çadırı konduruverdik hemen :)

Hep birlikte odun toplayıp kamp ateşimizi yaktıktan sonra çocuklar çadırda oyuna dalmışken biz büyükler yağan yağmur altında kamp ateşinin tadını çıkardık. Hava bizle o kadar uyumlu hareket etti ki sanki Tanrı; bu iki küçük için mucizelerini üstümüze yağdırıyor gibi hissettim resmen. Bizimkiler ne zaman "çadırda sıkıldık çıkacağız" deseler yağmur aniden durdu. Ve onlar tekrar kendi istekleriyle çadıra girene kadar da sabırla bekledi. Gün boyu defalarca sağanak yağdı üstümüze ama bir tek biz büyükler; o da çadırlara girmemekte ısrar ettiğimiz için ıslandık, daha ne olsun.

Gece ateşte pişen yemeklerini ve tatlılarını yedikten sonra uykuları gelen ufaklıklar, hayatlarının ilk uyku tulumu denemesinden de 100 puan alarak çıktılar. Gece boyunca deliler gibi yağan yağmur, çılgınlar gibi gürleyen gök ve bizim tedirgin telaşımız onları uyandırmadı bile. Sabaha kadar mışıl mışıl uyudular resmen :) İlk fotoğraf ile bu alttaki fotoğraf aynı yere ait. Biri yağmur öncesi biri yağmur sonrası.İki resmi incelerseniz gece yağan yağmurun dere seviyesini ne kadar yükselttiğini ve çamurun dereyi ne hale getirdiğini görebilirsiniz.

Sabah olup güneş açınca kamp kahvaltısından sonra trekking yaptılar babalarıyla, biz annelerle dere kenarını keşfettiler, çiçekleri, böcekleri incelediler.Yanlarında getirdikleri oyuncaklarla oynadılar, uçurtmalar uçurdular. Yanımıza gelen ve isimlerini Çikolata ile Karabaş koyduğumuz iki köpekle kucak kucağa takılıp kahkahalarıyla inlettiler ortalığı...

İnanın bana çok mutlu döndüler kamptan. Eğer hiç tecrübe etmediyseniz şiddetle tavsiye ediyorum sevgili dostlar. Ailenin birbirine yakınlaşması, çocukların hayatla barışması, farkındalıklarının artması, keyif almak için illaki televizyon karşısında olmalarının gerekmediğini hissetmeleri, hiçbir lükse sahip olmadan da herşeye sahip olabileceklerini görmeleri için lütfen sizler de çocuklarınız için bir geceliğine bile olsa böyle bir organizasyon yapıp birlikte olmanın tadına varın.

Eğer fırsat yaratıp gidebilecek olursanız da gereken tüm malzemeye ilave olarak;

- Yanınızda böcek ısırıkları ve burkulmalar için gerekli ilaçları,
- Güneş koruyucusu ve yanık kremi, yara sprey veya bandı,
- Çocuğun birkaç oyuncağı
- Şapka
- Yağmurluk

almayı unutmayın...